ဝေဝေ၊ တရုတ်နိုင်ငံ

ကျွန်မ ၁၇ နှစ်သမီးအရွယ်မှာ မိဘတွေနဲ့အတူ သခင့်ကို စယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှာတော့ ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံး အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး အဲဒီနောက်မှာ အသီးသီး တာဝန်ကိုယ်စီ စထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ ၂၀၁၂ ခုနှစ် အကုန်မှာ ဧဝံဂေလိဟောပြောနေတုန်း ကျွန်မ စီစီပီရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ပြန်လွတ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ထပ်အဖမ်းခံရတာကို ရှောင်ရှားဖို့ အိမ်ကနေထွက်ပြီး တခြားနေရာမှာ တာဝန်သွားထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။ ၂၀၁၄ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့နေရာမှာ အဖေနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဖေက တက်တက်ကြွကြွ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာကို ကျွန်မ မြင်ပြီး အစ်မကလည်း အသင်းတော်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းသာသွားတယ်။ ကျွန်မ တွေးမိတယ်၊ “လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်းမှာ ငါတို့မိသားစုဝင် အားလုံး တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခဲ့ကြတာပဲ။ ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဆက်အသုံးခံပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မယ်၊ ပြီးတော့ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်နောက်ကို အဆုံးထိ လိုက်လျှောက်မယ်ဆိုရင် ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ပြီးဆုံးတဲ့အခါ ငါတို့တစ်မိသားစုလုံး ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ထဲကို ဝင်ရမှာပဲ” လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လုံးဝ အံ့ဩသွားရတဲ့ကိစ္စတစ်ခုကတော့ ၂၀၁၅ ခုနှစ်ရဲ့ တစ်ရက်မှာ၊ နယ်မြေခေါင်းဆောင်တွေက အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ လာဆွေးနွေးတုန်း ကျွန်မရဲ့ ဇာတိအသင်းတော်က ပေးပို့တဲ့ စာတစ်စောင်အကြောင်း ပြောလာတယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ အဖေက စုဝေးပွဲတွေမှာ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အပြစ်အနာအဆာတွေကို အမြဲ ရှာတယ်၊ သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ မိတ်သဟာယပြုပေးပါစေ သူက လုံးဝ ပြောင်းလဲမလာဘူးလို့ ဆိုတယ်။ အဖေက ခေါင်းဆောင်ဟာ ဘာမှနားမလည်ဘူးလို့တောင် ပြောပြီး သူ့ကို မိတ်သဟာယပြုပေးဖို့ တော်တဲ့လူတစ်ယောက်ယောက် ရှာပေးဖို့ အကြံပေးသေးသတဲ့။ ဒါက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို အရမ်း နှောင့်ယှက်ရာရောက်လွန်းလို့ သူတို့ခမျာ အေးအေးဆေးဆေးတောင် မစုဝေးနိုင်ကြတော့ဘူးလေ။ နယ်မြေခေါင်းဆောင်တွေကတော့ အခြေအနေအသေးစိတ်ကို စုံစမ်းပြီးရင် အဖေနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မိတ်သဟာယပြုပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မက တည်ငြိမ်ဟန်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်မအဖေရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလုပ် အရမ်း ဆိုးရတာလဲ” လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာတော့ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့ရတယ်။ “သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာ ဆယ်နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ အခုထိ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း မထမ်းဆောင်ဘဲ အသင်းတော်အသက်တာကိုတောင် နှောင့်ယှက်နေပါလား” လို့ပေါ့။ အဲဒီအချိန်တုန်းက အဖေ့ကို အမြန်ဆုံး တွေ့ချင်နေမိတယ်။ ဒါမှ သူ့ကို စကားပြောပြီး နောက်ထပ် နှောင့်ယှက်တာတွေ မလုပ်တော့ဖို့ သူ့ကို နားချနိုင်မယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အဖေက တကယ့်ကို မာနထောင်လွှားတဲ့ စိတ်သဘောထားရှိတယ်၊ သူမှန်တယ်လို့ ထင်တဲ့အခါ လုံးဝ အလျှော့မပေးတတ်သလို ကျွန်မ ကြိုးစားနားချတာတွေက အရာထင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မ စပြီး မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ “အဖေသာ နောင်တမရဘဲ အနှောင့်အယှက်တွေကို ဆက်ဖြစ်စေမယ်ဆိုရင် အဲဒါရဲ့ သဘောသဘာဝက အရမ်း ဆိုးရွားသွားပြီဖြစ်ပြီး ရှင်းလင်းပစ်တာကို သူ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ သခင့်ကို စရှာတွေ့တဲ့အချိန်ကနေ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဒီအဆင့် အမှုတော်ကို လက်ခံတဲ့အထိဆိုရင် အဖေ ယုံကြည်လာတာ အနှစ် ၂၀ နီးပါးရှိပြီ။ ဒီကာလအတောအတွင်းမှာ သူ ဒုက္ခတွေအများကြီး ခံခဲ့ရတယ်၊ အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေတွေမှာတောင် သူ့တာဝန်တွေကို ဆက်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာ။ သူသာ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရရင် သူခံခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေအားလုံးက အလကားဖြစ်မသွားဘူးလား။ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်း အသက်တာ လုံးဝ ပြီးသွားမှာပဲ”လို့ တွေးမိတယ်။ ဒါကိုတွေးမိပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်မသာ အဖေနဲ့တွေ့ပြီး သူ့ကို သဘောပေါက်အောင် ပြောပြနိုင်ရင် သူ့အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လောက်ပါတယ်” လို့ပေါ့။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “ညီမ အခု ခံစားချက်တွေ အရမ်းပြင်းထန်နေတယ်။ အခုသာ အဖေ့ဆီသွားရင် ညီမက တဇောက်ကန်းဆန်စွာနဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ သံယောဇဉ်ကြောင့်ဖြစ်ဖြစ် လုပ်မိလိမ့်မယ်။ ညီမမှာလည်း လုပ်စရာ ကိုယ့်တာဝန်နဲ့ကိုယ် ရှိသားပဲ။ ညီမအဖေနဲ့ ကျွန်မတို့ပဲ သွားပြီး မိတ်သဟာယ ပြုလိုက်ပါ့မယ်။ လောလောဆယ် ကိုယ့်တာဝန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ” တဲ့။ ခေါင်းဆောင်ပြောတာ မှန်တယ်၊ သူတို့ကိုပဲ အဖေနဲ့ မိတ်သဟာယပြုခိုင်းတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မ တွေးလိုက်တယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ အဖေ့အခြေအနေကြောင့် ကျွန်မ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လွန်းလို့ အိပ်မပျော်ဘူး၊ စားမဝင်ဘူး၊ အတွေးတွေကလည်း ရှုပ်ထွေးပြီး ကိုယ့်တာဝန်တွေကို အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ မိတ်သဟာယပြုပေးမှုကနေတစ်ဆင့် အဖေ့အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ရှင်းလင်းပစ်မခံရလောက်ဘူးလို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ဘုရားအိမ်တော်မှာ အစေခံဖို့လောက် သူနေခွင့်ရနေသရွေ့ သူ ကယ်တင်ခြင်းခံရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိဦးမှာပဲလို့ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် အဖေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကောင်းကို ခေါင်းဆောင်တွေ ယူလာမှာကို ကျွန်မ နေ့တိုင်း မျှော်နေခဲ့တာ။

မကြာခင်မှာပဲ သန့်စင်ခြင်းအလုပ်အတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ကျွန်မဆီ စာတစ်စောင် ပေးပို့လာတယ်။ အဖေ့ရဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အပြုအမူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ မေးမြန်းထားတာပေါ့။ အဲဒီစာကို ဖတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မပြောပြတတ်အောင် နာကျင်ရပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့တယ်။ ဒီအဖြစ်မှန်ကို လက်ခံဖို့ ကျွန်မအတွက် အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးမိတယ်။ “အဖေ့ပြဿနာက ဆိုးရွားတဲ့ပုံပဲ။ သူ့အပြုအမူတွေ ဆိုးရွားတယ်ဆိုရင် သူ ရှင်းလင်းပစ်ခံရတော့မှာ၊ သူသာ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရရင် သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းလမ်းကြောင်းက အပြီးတိုင် ဆုံးခန်းတိုင်သွားပြီး ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေက အသက် ၆၀ ကျော်နေပြီ၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လာတာလည်း ဒီလောက်ကြာနေပြီ။ သူသာ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရရင် ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလဲ” လို့ပေါ့။ ကျွန်မ အခြေအနေ မမှန်တော့ဘူးဆိုတာ သတိထားမိပြီး ဘုရားသခင်ဆီ အမြန်ပဲ ဒူးထောက် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “ဘုရားသခင်၊ အဖေ ရှင်းလင်းပစ်ခံရဖို့ ကြုံနေရတာကို မြင်ရတာ အရမ်း နာကျင်ရပါတယ်။ ကိုယ်တော့်ကို မညည်းညူမိအောင်၊ နာခံမှုရှိနိုင်အောင် သမီးရဲ့ စိတ်နှလုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါ” ဆိုပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ သုံးသပ်ချက် ရေးနေတုန်းမှာ အဖေ့ရဲ့ လူ့သဘာဝ မကောင်းတာတွေ၊ လောကမှာတုန်းက တရားလွန်တဲ့ ကိစ္စတချို့ကို သူ လုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ပြန်တွေးမိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဒီလိုအပြုအမူတွေအကြောင်း ကျွန်မ ရေးလိုက်လို့ အသင်းတော်ကသာ သူ့ရဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အပြုအမူ ကို သုံးသပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြမှာ မဟုတ်လား။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အဖေက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့တာ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်မက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတော့ အအေးမိ ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တယ်။ ဆေးထိုးပြီးရင် လမ်းမလျှောက်ချင်တော့ဘူးလေ၊ အဲဒီအခါကျရင် အဖေက ကျွန်မကို အိမ်အထိ ကုန်းပိုးပြန်လေ့ရှိတယ်။ အိမ်ကနေခွဲပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ နှစ်တွေမှာဆိုရင်လည်း မိဘတွေက ကျွန်မအတွက် ပိုက်ဆံစုဖို့ ချိုးခြံချွေတာခဲ့ကြတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြတာ။ ယောက္ခမဘက်က လူတွေ အိမ်လာပြီး ရန်ရှာတာမျိုး ခဏခဏ ကြုံရတုန်းကလည်း အဖေကပဲ ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာလေ။ အဖေက ကျွန်မကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တော်တော် စိတ်ဒုက္ခခံခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “အဖေ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ လူ့သဘာဝအကြောင်း ငါ မရေးဘဲ နေလိုက်ရင် ကောင်းမလား၊ အဲဒီအစား သူ စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ အသုံးခံခဲ့တဲ့အကြောင်းပဲ ရေးလိုက်မယ်လေ။ အဲဒါဆိုရင် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက အဖေ့ရဲ့ အရင်က အပြုအမူတွေ ကောင်းတယ်ဆိုတာ မြင်သွားပြီး သူ့ကို အစေခံဖို့ ဆက်ထားပေးကောင်း ထားပေးကြမှာပါ၊ အဲဒါဆို အဖေ့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဦးမှာပဲ” လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာ မသင့်လျော်ဘူးလို့လည်း ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ဒီကိစ္စကြောင့် ကျွန်မ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်တာဝန်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နာကျင်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ကြောင်းကို ကျွန်မ သတိရလိုက်တယ်။ “တစ်ဦးတလေက အသင်းတော်ကို ထိခိုက်နစ်နာစေသော တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပါက ၎င်းမှာ သင်၏ မိဘများပင်ဖြစ်ပါစေ လက်ခံနိုင်ဖွယ် မဟုတ်ပေ။” ဒါနဲ့ အဲဒီစာကြောင်းပါတဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်အပိုဒ်ကို ကျွန်မ ရှာဖွေကြည့်လိုက်တယ်။ ဘုရားသခင်က ပြောသည် “သင်သည် ကြံ့ခိုင်ခြင်းနှင့် အားမာန်ကို ပြသကာ၊ ငါအတွက် သင်၏ သက်သေခံချက်၌ မြဲမြံစွာ ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထ၍ ငါ၏ကိုယ်စား စကားပြောလော့၊ ထို့ပြင် အခြားသောလူတို့ ပြောကောင်းပြောမည့်အရာကို မကြောက်ရွံ့လေနှင့်။ ငါ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကိုသာ အထမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သင့်အား ဘောင်ခတ်ခွင့် မပေးလေနှင့်။...ငါသည် သင်၏ ကိုးစားရာနှင့် သင်၏အကွယ်အကာဖြစ်ကာ၊ အရာခပ်သိမ်းသည် ငါ၏လက်ထဲတွင်ရှိသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် အဘယ်အရာကို ကြောက်သနည်း။ သင်သည် လွန်ကဲစွာ တွယ်တာနေသည် မဟုတ်လော။ သင်သည် သင်၏ ခံစားချက်များကို တတ်နိုင်သမျှအမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားရမည်။ ငါသည် ခံစားချက်ကြောင့် လုပ်ဆောင်မှုမပြုဘဲ၊ ထိုအစား ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကျင့်သုံးသည်။ တစ်ဦးတလေက အသင်းတော်ကို ထိခိုက်နစ်နာစေသော တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပါက ၎င်းမှာ သင်၏ မိဘများပင်ဖြစ်ပါစေ လက်ခံနိုင်ဖွယ် မဟုတ်ပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အစအဦး၌ ခရစ်တော်၏ မိန့်မြွက်ချက်များ၊ အခန်း (၉)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ တော်တော်လေး စိတ်ဆင်းရဲပြီး ဝမ်းနည်းရတယ်။ ကိစ္စရပ်တွေ ကြုံလာတဲ့အခါ သံယောဇဉ်ကို အခြေခံပြီး မလုပ်ဘဲ သမ္မာတရားဘက်ကနေ ရပ်တည်ဖို့၊ သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေကို ကိုင်စွဲပြီး ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့ တစ်သမတ်တည်းဖြစ်တဲ့ အပြုအမူ အသေးစိတ်ကို ပို့ပေးရမယ်လို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မက သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေနဲ့အညီ ကိစ္စရပ်တွေကို မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေ ကျွန်မအပေါ် ဘယ်လောက် ကောင်းခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပဲ တမ်းတနေပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ရပ်တည်ချက်နဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပစ်ပယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက အဖေ့ကို သွားတွေ့ပြီး ပြောပြဖို့၊ နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့အောင် တားဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သူ ရှင်းလင်းပစ်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ဆက်နေခွင့်ရမယ်၊ ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမယ်ဆိုပြီးပေါ့လေ။ သုံးသပ်ချက် ရေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မသာ အသိစိတ်နဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား နည်းနည်းလောက် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘုရားသခင်ဘက်က ရပ်တည်ပြီး အသင်းတော်အလုပ်ကို ကာကွယ်သင့်တာ၊ ပြီးတော့ သူလုပ်ခဲ့မှန်း ကျွန်မသိတဲ့ အပြုအမူတွေအကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ရေးသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ သံယောဇဉ်ကို အခြေခံပြီး အဖေ့ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေကို ဖုံးဖိထားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ချန်လှပ်ထားတာမျိုး လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေအကြောင်းပဲ ရေးချင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ စိတ်နှလုံး ဘယ်နားမှာ ရှိလို့လဲ။ ဒါကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ၊ ကျွန်မ သိသမျှ အဖေ့ရဲ့ အပြုအမူတွေ အကုန်လုံးကို ချရေးလိုက်ပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေဆီ အစီရင်ခံစာ ပေးပို့လိုက်တယ်။

ခဏကြာတော့ အဖေ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကြေညာချက်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖေက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို လိုက်ရှာနေရုံတင် မကဘူး၊ သမ္မာတရားကိုလည်း လုံးဝ လက်မခံခဲ့ဘူး။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကိုလည်း တလွဲအဓိပ္ပာယ်ကောက်ပြီး သူ့ကို မိတ်သဟာယပြုပေးတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပြစ်တင်ရှုတ်ချပြီး စွပ်စွဲခဲ့တယ်။ သူက အသင်းတော်အသက်တာကို တောက်လျှောက် နှောင့်ယှက်ခဲ့တဲ့အပြင် နောင်တရဖို့လည်း လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အပြုအမူကို အခြေခံပြီး ပြောရရင် သူက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာ နားလည်သဘောပေါက်မှု ကင်းမဲ့နေတာ၊ ပြီးတော့ သူ့သဘာဝက သမ္မာတရားကို အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့ပြီး မုန်းတီးတယ်။ သူ ရှင်းလင်းပစ်ခံရတာက ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တာပါပဲ။ ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ အဖေ့အပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို ကျွန်မ ရင်ထဲကနေ အပြီးတိုင် လွှတ်ချလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

၂၀၂၂ ခုနှစ်၊ မတ်လရဲ့ ရက်တစ်ရက်မှာ အစ်မရဲ့ အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်တွေဆီက စာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်။ ၂၀၂၁၊ ဩဂုတ်လကတည်းက အစ်မ စုဝေးပွဲ မတက်တော့တဲ့အကြောင်း ရေးထားတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေအရ အချိန်အကြာကြီး စုဝေးပွဲမတက်တဲ့သူ၊ သမ္မာတရား မလိုက်စားတဲ့သူ၊ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်မထမ်းဆောင်တဲ့သူတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်လေ။ ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အပြုအမူအကြောင်း အမြန်ဆုံး ရေးပေးဖို့ သူတို့ မေးမြန်းလာတယ်။ ဒါကို ဖတ်လိုက်ရတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားမတတ် နာကျင်ရပြီး ဒီအဖြစ်မှန်ကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးလွန်းလို့ အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ညီအစ်မတွေနဲ့ ဆွေးနွေးတဲ့အပေါ် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်ရင်းနဲ့ ခွေခွေလေးနေပြီး ရှိုက်ခိုနေမိတယ်။ ညီအစ်မတွေက ကျွန်မ ဒီလိုဖြစ်နေတာမြင်တော့ မိတ်သဟာယပြုပေးပြီး လာကူညီကြပေမဲ့ သူတို့စကားတွေက ကျွန်မခေါင်းထဲ မဝင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးမိတယ်။ “ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ တစ်လောကမှ အစ်မက ငါ့ဆီ စာနဲ့အတူ သုံးရမဲ့ငွေတချို့တောင် ပို့ပေးလိုက်သေးတာ။ လပိုင်းလေးအတွင်းမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် အသင်းတော်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားရတာလဲ။ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့များလား။ အစ်မ ဘုရားသခင်ကို စယုံကြည်တုန်းကဆိုရင် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်စွာ အသုံးခံခဲ့တာ၊ တာဝန်တွေမှာလည်း တက်ကြွခဲ့တာ ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ စုဝေးပွဲတွေ မတက်နိုင်လောက်အောင် အိမ်မှာ အကြီးအကျယ် ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လို့နေမှာပါ။ အသင်းတော်အနေနဲ့ နောင်တရဖို့ သူ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား” လို့ပေါ့။ အသင်းတော်က အစ်မရဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အပြုအမူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းနေရုံသာ ရှိသေးကြောင်း၊ အစ်မသာ စစ်မှန်တဲ့ နောင်တရပြီး ဘုရားသခင်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ယုံကြည်ချင်စိတ် ရှိမယ်ဆိုရင် နောင်တရဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေသေးတာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ။ “အစ်မသာ စုဝေးပွဲတွေဆီ အမြန် ပြန်မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” လို့ပေါ့။ အဲဒီညမှာ ကျွန်မ အိပ်ရာထဲ လူးလိမ့်နေပြီး အိပ်လို့မပျော်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့ မိသားစုတစ်စုလုံး ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး တာဝန်ကိုယ်စီ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ နှစ်သက်စရာ အမှတ်တရတွေက ရုပ်ရှင်ပြသလိုပဲ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်မက ကျွန်မကို အမြဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ အခြေအနေ မကောင်းတဲ့အခါ သူက ကူညီထောက်ပံ့ပေးတယ်၊ အသင်းတော်မှာ ကျွန်မ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်းကလည်း သူက သုံးဖို့ငွေ ခဏခဏ ပို့ပေးခဲ့တာလေ။ အစ်မသာ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရရင် ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆွေးမြေ့ပြီး နာကျင်ရတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ အစ်မကိစ္စကြောင့် ကျွန်မ အခြေအနေ တော်တော်ဆိုးနေခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့တာဝန်တွေမှာ စိတ်ငြိမ်ငြိမ် မထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အစ်မကို သဘောပေါက်အောင် နားချမှ ဖြစ်မယ်။ သူ အသင်းတော်ကို ပြန်လာပြီး သူ့တာဝန်တွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်လုပ်သရွေ့ သူ ရှင်းလင်းပစ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ တွေးမိတယ်။ “ဘုရားကို ယုံကြည်တဲ့အတွက် ငါ အဖမ်းခံရပြီးပြီ။ ရဲမှတ်တမ်းလည်း ရှိတယ်။ ငါသာ မဆင်မခြင် အိမ်ပြန်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရရင် တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကိုပါ ရောပြီး ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အကျိုးဆက်တွေက မတွေးရက်နိုင်အောင်ဖြစ်မှာပဲ” လို့ပေါ့။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ သုံးရက်ကြာတော့ ကျွန်မ ခေါင်းမူးလာတယ်၊ ရင်တုန်ပြီး ရင်ကျပ်လာတယ်၊ အသက်ရှူရတာလည်း ခက်လာတယ်။ လမ်းလျှောက်နေရင်တောင် အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်မိပြီး အိမ်ပြန်မယ့် စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မ ရှင်းလင်းပစ်ခံရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နည်းနည်း ဝမ်းနည်းစေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ အနားမှာရှိတဲ့ ညီအစ်မတစ်ယောက်ကို ကျွန်မအခြေအနေ ပြောပြလိုက်တော့ သူက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် အပိုဒ်တချို့ကို ဖတ်ပြတယ်။ အဲဒီညီအစ်မနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘုရားအိမ်တော်ဟာ သမ္မာတရားနဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းက အုပ်စိုးတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး ဘုရားအိမ်တော်က လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မတရားမလုပ်ဘူး၊ မကောင်းမှုပြုသူကိုလည်း ဘယ်တော့မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်မပေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ အသင်းတော်က အစ်မရဲ့ တစ်သမတ်တည်းဖြစ်တဲ့ အပြုအမူ မှတ်တမ်းကို စုဆောင်းနေတာဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်အောက်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ သဘောမပေါက်နိုင်သေးပေမဲ့ အရင်ဆုံး နာခံသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အပြုအမူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ သိထားသမျှကို ပံ့ပိုးပေးသင့်တယ်။ အသင်းတော်က သူ့ကို စည်းမျဉ်းတွေနဲ့အညီ သေချာပေါက် ကိုယ်တွယ်ဖြေရှင်းမှာပါပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ အစ်မ ရှင်းလင်းပစ်ခံလိုက်ရတယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ပေးထားတဲ့ အစ်မရဲ့ အပြုအမူ မှတ်တမ်းကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ဒီနှစ်တွေမှာ အစ်မက သူ့သား တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်အတွက် ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တဲ့အပြင် တာဝန်တွေအတွက် ဝန်တာထားတဲ့စိတ် လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ဖော်ပြထားတယ်။ သူ့ရဲ့တာဝန်တွေမှာ သူက အမြဲ ဝတ်ကျေတမ်းကျေလုပ်တယ်၊ ကိစ္စတွေကို သူ ကြိုက်တဲ့အတိုင်းလုပ်တယ်၊ အချိန်ဆွဲတယ်၊ တာဝန်မဲ့တဲ့အပြင် အသင်းတော်အလုပ်ကိုလည်း အကြီးအကျယ် နှောင့်နှေးစေခဲ့တယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက သူ့ပြဿနာတွေကို ထောက်ပြပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့တာတောင် သူက နောင်တရတာ၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာ လုံးဝမရှိဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေခဲ့တာလေ။ အိမ်မှာလည်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် စားသောက်တာ၊ ဘုရားအိမ်တော်က ထုတ်လုပ်တဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်တာမျိုး သိပ်မရှိဘဲ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ လုပ်နေခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ စုဝေးပွဲတွေတောင် မတက်တော့ဘူးတဲ့။ ညီအစ်မတစ်ယောက်က သူ့ကို အားပေးဖို့ သွားခဲ့ပေမဲ့ သူက သူက ဒီလိုပြောတယ်။ “အမေ နေမကောင်းတုန်းက ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီးနောက်ပိုင်း ရောဂါပျောက်သွားလို့ ငါလည်း လိုက်ယုံခဲ့တာ။ အခု အမေ့ရောဂါ ပြန်ဖြစ်လာတော့ ဘုရားရှိတယ်လို့ ငါ ဘာလို့ မခံစားရတာလဲ” တဲ့။ အဲဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ သူ ထွက်သွားပါလေရော။ ဒီအပြုအမူတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်မ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ “သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်ရတာလဲ။ သူက မယုံကြည်သူ ပဲ” လို့ တွေးမိတယ်။ အရင်တုန်းက သူ စိတ်အားထက်သန်စွာ အသုံးခံနေတာကို မြင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်စွာ ယုံကြည်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ အခုမှပဲ သူ့ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ စိတ်ဆန္ဒက မှားယွင်းနေမှန်း ကျွန်မ မြင်တော့တယ်။ အမေ နာတာရှည်ရောဂါ ဖြစ်နေတုန်း ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လို့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရောဂါပျောက်ကင်းသွားတာ၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုဘဝ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာတာကို မြင်ပြီးမှ သူ ဘုရားသခင်ကို စယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိတုန်းကမှ အမေ့နောက်လိုက်ပြီး ဘုရားကို ယုံကြည်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ အမေ နေမကောင်း ပြန်ဖြစ်လာတော့၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းကနေ သူလိုချင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ မရတော့တာကို မြင်ပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာ လိုချင်တဲ့ဆန္ဒ ပျက်စီးသွားတော့မှ စုဝေးပွဲတက်တာ၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်တာတွေ ရပ်လိုက်ပြီး ဘုရားသခင်ကိုတောင် ငြင်းပယ်ခဲ့တာပဲ။ အစ်မရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရင် သူက ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်စွာ ယုံကြည်သူ လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ သူ့အနှစ်သာရက မယုံကြည်သူ ဖြစ်နေတာ ထင်ရှားပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မိတယ်။ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်အတွက် အသုံးခံသရွေ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တော့်နောက်ကို အဆုံးထိ လိုက်လျှောက်သရွေ့ အဆုံးသတ်မှာ ငါ ကယ်တင်ခြင်း ခံရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ အမြဲ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမြင်က တကယ်ရော မှန်ရဲ့လား။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ “လူများက ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်သော ဘုရားသခင် ဖြစ်ပြီး လူသည် အဆုံးထိ ဘုရားသခင်နောက်သို့ လိုက်သမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ဘုရားသခင်သည် အဖြောင့်မတ်ဆုံး ဖြစ်သည့်အတွက်၊ သူသည် လူသားအပေါ် ဧကန်မုချ သမာသမတ်ကျလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။ လူသည် အဆုံးထိ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါက၊ ဘုရားသခင်သည် လူသားကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်မည်လော။ ငါသည် လူသားအားလုံးအပေါ် သမာသမတ်ကျကာ လူအားလုံးအား ငါ၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်သဘောထားဖြင့် တရားစီရင်သည်၊ သို့သော် လူသားနှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါပြုသော သတ်မှတ်ချက်များအဖို့ သင့်လျော်သည့် အခြေအနေများရှိပြီး၊ ၎င်းတို့ မည်သူဖြစ်သည်ကို ပဓာနမထားဘဲ၊ ငါတောင်းဆိုသောအရာကို လူသားအားလုံး ပြီးမြောက်ရမည်။ သင်၏ အရည်အချင်းများ မည်သို့ရှိသည် သို့မဟုတ် ယင်းတို့ကို သင် မည်မျှကြာ ကိုင်စွဲပြီးဖြစ်သည် ဆိုသည်ကို ငါ ဂရုမစိုက်ပေ။ သင်သည် ငါ၏ လမ်းခရီးကို လိုက်လျှောက်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်နှင့် သမ္မာတရားကို သင်ချစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆာငတ်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်တို့ကိုသာ ငါ ဂရုစိုက်သည်။ သင်သည် သမ္မာတရားမရှိဘဲ၊ ယင်းအစား ဂရုစိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အလေးထားခြင်းမရှိဘဲ လိုက်လျှောက်ရုံမျှ လိုက်လျှောက်ရင်း၊ ငါ၏ အမည်နာမကို အရှက်ရစေကာ ငါ၏လမ်းခရီးအတိုင်း မပြုမူပါက၊ ထိုအချိန်တွင် ငါသည် သင့်ကို ဒဏ်ခတ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်၏မကောင်းမှုအတွက် သင့်ကို ငါ အပြစ်ပေးမည်၊ ထိုအခါ သင်သည် ပြောစရာ မည်သည့်အရာ ရှိလိမ့်မည်နည်း။ ဘုရားသခင်သည် မဖြောင့်မတ်ဟု သင်ပြောနိုင်လိမ့်မည်လော။ သင်သည် ယနေ့ ငါပြောပြီးဖြစ်သည့် စကားလုံးများကို စုစည်းပြီးဖြစ်လျှင် သင်သည် ငါ အသိအမှတ်ပြုသည့် လူစားမျိုး ဖြစ်လေသည်။ ဘုရားသခင် နောက်လိုက်စဉ်တွင်၊ သင်သည် အမြဲ ဒုက္ခဆင်းရဲ ခံစားရသည်၊ သင်သည် သူ့နောက်သို့ မုန်တိုင်းကြားမှ လိုက်လျှောက်ပြီး ဖြစ်ကာ၊ သူနှင့် အကောင်း အဆိုး အတူဝေမျှခံစားပြီးဖြစ်သည်ဟု သင်ဆိုသော်လည်း၊ သင်သည် ဘုရားသခင်ပြောခဲ့သည့် စကားများကို အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်း မရှိလေပြီ။ နေ့ရက်တိုင်းတွင် သင်သည် ဘုရားသခင်အတွက် အလုပ်များကာ ဘုရားသခင်အတွက် သင့်ကိုယ်သင် အသုံးခံရန်သာ ဆန္ဒရှိပြီး၊ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အသက်တာကို အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ သင် မစဉ်းစားဖူးပေ။ သင်က ‘မည်သို့ဆိုစေ၊ ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ကျွန်ုပ် ယုံကြည်သည်။ ကျွန်ုပ် သူ့အတွက် ဒုက္ခဆင်းရဲခံပြီးဖြစ်သည်၊ သူ့အတွက် အလုပ်များပြီးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်ကိုယ်ကျွန်ုပ် သူ့အတွက် ဆက်ကပ် အပ်နှံထားပြီးဖြစ်ကာ၊ မည်သည့် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကိုမျှ မရရှိသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့သတိရမည်မှာ သေချာပါသည်’ ဟုလည်း သင်ပြောသည်။ ဘုရားသခင် ဖြောင့်မတ်သည်မှာ အမှန်ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် မည်သည့် မစင်ကြယ်ခြင်းနှင့်မျှ မစွန်းထင်းသကဲ့သို့၊ ယင်းသည် လူသားတို့၏ အလိုဆန္ဒ မပါရှိပေ၊ ပြီးလျှင် ဇာတိပကတိ သို့မဟုတ် လူသား၏ ကိစ္စတို့ဖြင့် စွန်းထင်းခြင်း မရှိပေ။ ပုန်ကန်တတ်ပြီး ဆန့်ကျင်သောသူအားလုံး၊ သူ၏လမ်းခရီးကို မလိုက်နာသောသူအားလုံးသည် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မည်။ မည်သူမျှ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို မခံရသကဲ့သို့၊ မည်သူ့ကိုမျှ ချမ်းသာမပေးပေ။ လူအချို့က ‘ယနေ့တွင် ကိုယ်တော့်အတွက် ကျွန်ုပ် အလုပ်များပါ၏။ အဆုံးသတ်ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်အား ကောင်းချီးအနည်းငယ် ပေးနိုင်ပါမည်လော’ ဟု ဆိုသည်။ သို့ဆိုလျှင် သင့်ကို ငါမေးမည်၊ ‘သင်သည် ငါ့နှုတ်ကပတ်တော်များကို လိုက်နာစောင့်ထိန်းပြီးပြီလော။’ သင်ပြောဆိုသော ဖြောင့်မတ်မှုသည် အရောင်းအဝယ် တစ်ခုအပေါ် မှီတည်နေသည်။ ငါသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး လူသားအားလုံးအပေါ် သမာသမတ်ကျကာ တကယ့်အဆုံးထိ ငါ့နောက်လိုက်သူအားလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရပြီး ငါ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ရရှိဖို့ သေချာသည်ဟုသာ သင်ထင်သည်။ ‘တကယ့်အဆုံးထိ ငါ့နောက်သို့ လိုက်သောသူ အားလုံးသည် ကယ်တင်ခံရဖို့ သေချာသည်’ ဟူသော ငါ့နှုတ်ကပတ်တော်များတွင် သိုဝှက်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ တကယ့်အဆုံးထိ ငါ့နောက်သို့ လိုက်သောသူတို့သည် ငါ၏ အပြည့်အဝ ရယူခြင်း ခံရမည့်သူများ ဖြစ်သည်၊ ၎င်းတို့သည် ငါ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းခံရပြီးနောက် သမ္မာတရားကို ရှာဖွေကာ စုံလင်စေခြင်း ခံကြရသူများဖြစ်သည်။ မည်သည့် သတ်မှတ်ချက်များကို သင် စွမ်းဆောင်ရရှိပြီး ပြီနည်း။ သင်သည် တကယ့်အဆုံးထိ ငါ့နောက်လိုက်ခြင်းကိုသာ စွမ်းဆောင်ရရှိပြီး ဖြစ်သည်၊ သို့သော် အခြားမည်သည့်အရာရှိသေးသနည်း။ ငါ့စကားများကို သင် လိုက်နာစောင့်ထိန်းပြီးပြီလော။ သင်သည် ငါ၏ သတ်မှတ်ချက် ငါးခုထဲမှ တစ်ချက်ကိုပြီးမြောက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်ရှိသော လေးချက်ကို ပြီးမြောက်ရန် သင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိပေ။ သင်သည် အရိုးရှင်းဆုံး၊ အလွယ်ကူဆုံးလမ်းကိုသာ တွေ့ရှိပြီးဖြစ်ကာ၊ ကံကောင်းဖို့သာ မျှော်လင့်နေသည့် သဘောထားတစ်ခုဖြင့် ယင်းကို လိုက်စားပြီး ဖြစ်သည်။ သင်ကဲ့သို့သော ထိုလူတစ်ဦးအပေါ် ငါ၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်သဘောထားသည် ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ဖြောင့်မတ်သော ဒဏ်ခတ်ခံခြင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယင်းသည် မကောင်းမှု ပြုလုပ်သူအားလုံးနှင့်ဆိုင်သည့် ဖြောင့်မတ်သော ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါ့လမ်းကို လိုက်မလျှောက်သော သူအားလုံးသည် တကယ့်အဆုံးထိ ၎င်းတို့လိုက်လျှောက်လျှင်ပင် ဧကန်မုချ အပြစ်ပေး ခံရလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ဖြစ်၏။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ပေတရု၏ အတွေ့အကြုံများ- ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သည့် သူ၏အသိ) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ ရှက်မိတယ်။ လူတွေက တခြားသူတွေကို အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်ပေါ် မူတည်ပြီး ဝေဖန်ဆုံးဖြတ်ကြပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနှစ်သာရကို ကြည့်တယ်။ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက် အသုံးခံခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ ဝါရင့်မှုဆိုတာတွေကို ဘုရားသခင်က မကြည့်ပါဘူး။ အဓိကသောချက်ကတော့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းခရီးကို လိုက်လျှောက် ရဲ့လား၊ သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲရဲ့လား ဆိုတာပါပဲ။ ဒီအရာတွေအပေါ် မူတည်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို သတ်မှတ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကျတော့ လူတစ်ယောက်က အဆုံးထိ လိုက်လျှောက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ၊ ယုံကြည်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက် အသုံးခံခဲ့တယ်ဆိုတာတွေနဲ့ ဘုရားသခင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ အားထုတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးခံသရွေ့၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်နောက်ကို အဆုံးထိ လိုက်လျှောက်သရွေ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော် အဆုံးသတ်တဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်တာခံရပြီး ဘုရားရဲ့ ကောင်းချီးတွေကို မွေ့လျော်ခံစားဖို့ ဘုရားသခင်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ထဲကို ဝင်ရောက်မဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ အယူအဆတွေနဲ့ စိတ်ကူးတွေ သက်သက်ပါပဲ။ အဆုံးထိ လိုက်လျှောက်ပြီးနောက် ကယ်တင်ခြင်းခံရတယ်ဆိုတာက လူတစ်ယောက်ဟာ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲမှု ရှိတာ၊ ကိစ္စရပ်တိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်နဲ့အညီ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်တာ၊ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထား သန့်စင်ခံရတာကို ဆိုလိုမှန်း ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ ပြီးတော့ စမ်းသပ်မှုနဲ့ စစ်ဆေးမှုအမျိုးမျိုးကြားမှာ ဘုရားသခင်ကို မငြင်းပယ်ဘဲ၊ သစ္စာမဖောက်ဘဲ ဘုရားသခင်နောက်ကို ဆက်လိုက်လျှောက်နိုင်ပြီး နာခံနိုင်တာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီလိုလူမျိုးတွေသာလျှင် နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရပြီး ကိုယ်တော့် နိုင်ငံတော်ထဲကို ဝင်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သမ္မာတရားကို မလိုက်စားတဲ့သူတွေ၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထား လုံးဝ မပြောင်းလဲတဲ့သူတွေ၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ပြီး အတိုက်အခံ လုပ်နေတုန်းဖြစ်တဲ့သူတွေကတော့ ဘုရားသခင် စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့သူတွေပါပဲ။ ကျွန်မ မိသားစုဝင်တွေ ရှင်းလင်းပစ်ခံရတဲ့ကိစ္စကို နှစ်ခါတောင် ကြုံခဲ့ရတာကို ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့်တော့ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရကို ကျွန်မ ပိုင်းခြားမသိမြင်ခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင်က ဘယ်လိုလူမျိုးကို ကယ်တင်ပြီး ဘယ်လိုလူမျိုးကို ဖယ်ရှားလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်မက ဇာတိပကတိ သံယောဇဉ်ဘက်ကနေ ရပ်တည်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ကို သဘောပေါက်အောင် သွားပြောပြချင်ခဲ့တယ်၊ ဘုရားအိမ်တော်မှာ အစေခံဖို့ ဆက်ရှိနေစေချင်ခဲ့တယ်။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် သူတို့ ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်နဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီခဲ့ဘူး။ သခင်ယေရှု ပြောခဲ့တဲ့အရာကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “ငါ့အား သခင်၊ သခင် ဟု ခေါ်သူတိုင်း ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်ရမည်မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ငါ၏ခမည်းတော် အလိုတော်အတိုင်း လိုက်လျှောက်သောသူသာလျှင် ဝင်ရလိမ့်မည်။ ထိုနေ့၌ကား၊ သခင်၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်အခွင့်နှင့် ဆုံးမဩဝါဒပေးပါပြီ မဟုတ် လော။ ကိုယ်တော်အခွင့်နှင့် နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်ပါပြီ မဟုတ်လော။ ကိုယ်တော်အခွင့်နှင့် များစွာသော တန်ခိုးတို့ကို ပြပါပြီမဟုတ်လောဟု အများသော သူတို့သည် လျှောက်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့လျှောက်ကြသောအခါ သင်တို့ကို ငါအလျှင်းမသိ၊ အဓမ္မအမှုကို ပြုသောသူတို့၊ ငါ့ထံမှ ဖယ်ကြဟု ထိုသူတို့အား အတိအလင်း ငါပြောမည်။” (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၇:၂၁-၂၃) ကျွန်မ တွေးဆမိတယ်။ “သခင့်အတွက် စွန့်လွှတ်အသုံးခံတဲ့သူတွေက ဘာလို့ သခင်ယေရှုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို မရခဲ့တာလဲ၊ အဲဒီအစား ဘာလို့ သခင့်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာ၊ ကျိန်ဆဲတာကို ခံခဲ့ရတာလဲ” လို့ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ရှုထောင့်အမြင်အတိုင်းဆိုရင်၊ အများကြီး စွန့်လွှတ်အသုံးခံပြီး ဘုရားသခင်နောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လျှောက်တဲ့သူတိုင်း သေချာပေါက် ကယ်တင်ခြင်း ရသင့်တာလေ။ ဒါဆိုရင် ယေဟောဝါဘုရားကို ဗိမာန်တော်ထဲမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အစေခံခဲ့တဲ့ ဖာရိရှဲတွေကျတော့ ဘာလို့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို မရခဲ့တာလဲ။ မရရုံတင်မကဘူး၊ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို မြွေဆိုးအမျိုးလို့ခေါ်ပြီး ကျိန်ဆဲပြစ်တင်တာ၊ အမင်္ဂလာရှိတယ်လို့ ပြောတာတွေ ဘာလို့ ခံခဲ့ရတာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဖာရိရှဲတွေက အပြင်ပန်းမှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပေမဲ့ အနှစ်သာရအားဖြင့် သူတို့မှာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ စိတ်နှလုံး မရှိခဲ့လို့၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းခရီးကို ဘယ်တော့မှ မလိုက်လျှောက်ခဲ့လို့ပဲ။ သူတို့က သခင်ယေရှုကို ငြင်းပယ်ပြီး ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့တယ်၊ ကားတိုင်ပေါ်မှာ ရိုက်သတ်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဘုရားသခင်ရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုန်ကန်ပြစ်မှားခဲ့လို့ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို အပြစ်ပေးပြီး ကျိန်ဆဲခဲ့တာပေါ့။ အဲဒါကို အခုကြည့်တဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး ကိုယ်တော့်အတွက် စွန့်လွှတ်အသုံးခံမယ်၊ အဆုံးထိ လိုက်လျှောက်မယ်ဆိုရင် ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲ ဝင်ရမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ မျှော်လင့်နေတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အယူအဆတွေ သက်သက်ပါပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ယုတ္တိမတန်ပါဘူး၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ အခြေအမြစ် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မက ကိုယ့်အယူအဆတွေ၊ စိတ်ကူးတွေအပေါ် အခြေခံပြီး သုံးသပ်ချက်တွေ လုပ်နေခဲ့တာပါ၊ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ ပန်းတိုင် ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပြီး မိသားစုကို အသင်းတော်မှာ ဆက်အလုပ်လုပ်ပေးစေချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တကယ့်ကို မိုက်မဲပြီး ကန်းနေခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ သူတို့လျှောက်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင် သူတို့ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကနေ ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့ ပေါင်းပင်တွေပါပဲ။ သူတို့က သမ္မာတရားကို မချစ်တဲ့၊ သမ္မာတရားကို လက်မခံတဲ့ မယုံကြည်သူတွေပါ၊ သူတို့က ဘုရားအိမ်တော်မှာ အင်တင်တင်နဲ့ နေရင်တောင်မှ နောက်ဆုံးမှာ ကယ်တင်ခြင်း ခံရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်မ ဆက်ပြီး ဆင်ခြင်မိတယ်။ “မိသားစုဝင်တွေ ရှင်းလင်းပစ်ခံရတာကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ဘက်ကနေ လုံးဝ မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်အရာရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံနေခဲ့ရတာလဲ” လို့ပေါ့။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်တယ်။ “အနှစ်သာရအရ ခံစားချက်များသည် မည်သည့်အရာနည်း။ ယင်းတို့သည် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထား အမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ခံစားချက်များ၏ သရုပ်သကန်များကို စကားလုံးအချို့ကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည်။ မျက်နှာသာပေးခြင်း၊ အခြားသူများကို စည်းမျဉ်းနှင့်မညီဘဲ ကာကွယ်ပေးခြင်း၊ ဇာတိပကတိဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဘက်လိုက်ခြင်း၊ ဤအရာတို့သည် ခံစားချက်များဖြစ်သည်။ လူတို့၏ ခံစားချက်များရှိခြင်းနှင့် ယင်းတို့ဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်း၏ ဖြစ်နိုင်သည့် အကျိုးဆက်များမှာ အဘယ်နည်း။ ဘုရားသခင်သည် အဘယ်ကြောင့် လူတို့၏ ခံစားချက်များကို အစက်ဆုပ်ဆုံး ဖြစ်သနည်း။ လူအချို့သည် မိမိတို့ ခံစားချက်များ၏ ဘောင်ခတ်ခြင်းကို အမြဲခံရကြသည်။ သမ္မာတရားကို ၎င်းတို့ လက်တွေ့မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံရန် ဆန္ဒရှိကြသော်လည်း ကျိုးနွံနာခံနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခံစားချက်များအားဖြင့် ၎င်းတို့ အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲကြရသည်။ သမ္မာတရားကို နားလည်သော်လည်း လက်တွေ့မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် လူများစွာရှိသည်။ ဤအရာသည်လည်း ခံစားချက်များ၏ ဘောင်ခတ်ခြင်းကို ၎င်းတို့ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ သမ္မာတရားလက်တွေ့ကျမှု ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။) “လူအချို့သည် အလွန့်အလွန် စိတ်အာရုံခံစားချက် ပြင်းပြကြလေသည်။ နေ့စဉ် ၎င်းတို့ ပြောဆိုသမျှတွင်လည်းကောင်း၊ ၎င်းတို့ ကျင့်ကြံပြုမူပုံနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံတို့တွင်လည်းကောင်း ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ခံစားချက်များဖြင့် အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ထိုလူ့အတွက် ခံစားရ၊ သည်လူ့အတွက် ခံစားရပြီး ဆက်ဆံရေးများနှင့် ခံစားချက်များဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များ၌ အာရုံစိုက်ရင်းဖြင့်သာ ၎င်းတို့၏ နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေကြ၏။ ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့သည့်အရာတိုင်း၌ ခံစားချက် နယ်ပယ်ထဲတွင် ၎င်းတို့ အသက်ရှင်ကြလေသည်။ ထိုသို့သော လူတစ်ဦး၏ မယုံကြည်သူ ဆွေမျိုး သေဆုံးသောအခါတွင် သူသည် သုံးရက်ကြာ ငိုကြွေးမည်ဖြစ်ပြီး အလောင်းကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ရန် ခွင့်မပြုပေ။ ၎င်းသည် ကွယ်လွန်သူအတွက် ခံစားချက်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် အလွန်ပြင်းထန်လှ၏။ စိတ်ခံစားချက်များသည် ဤလူ၏ ဆိုးရွားလွန်းသော ချို့ယွင်းချက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် အရာရာတိုင်းတွင် သူ့စိတ်ခံစားချက်များ၏ ဘောင်ခတ်ခြင်းကို ခံရသည်။ သူသည် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ၊ သို့မဟုတ် အခြေခံသဘောတရားအတိုင်း ပြုမူနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ပြီးလျှင် သူသည် ဘုရားသခင်ကို မကြာခဏ ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်တတ်သည်။ စိတ်ခံစားချက်များသည် ၎င်းတို့၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်၊ ၎င်းတို့၏ ဆိုးရွားလွန်းသော ချို့ယွင်းချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များက ၎င်းတို့ကို အတိဒုက္ခရောက်အောင် လုံးလုံး လုပ်နိုင်ပြီး လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ အလွန်အကျွံ သံယောဇဉ်တွယ်တာသော လူများသည် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ဇာတိပကတိနှင့် အာရုံများနေကြသည်။ မိုက်မဲပြီး နားဝေတိမ်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။ အလွန်အမင်း သံယောဇဉ်တွယ်တာခြင်းသည် ထိုသို့သော လူစား၏ သဘာဝပင် ဖြစ်ပြီး ဤလူစားသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များအတိုင်း အသက်ရှင်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ လူ့သဘာဝကို သိရှိရန် နည်းလမ်း) မိသားစုဝင်တွေ ရှင်းလင်းပစ်ခံရတဲ့ကိစ္စကို ကျွန်မ မှန်မှန်ကန်ကန် မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက သံယောဇဉ်ရဲ့ ဘောင်ခတ်တာကို ခံနေရလို့ပဲဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကနေ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မက မိသားစုအပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို အရာအားလုံးထက်၊ သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးထားခဲ့တာကိုး။ “အရေးကြီးတော့ သွေးနီးသည်”၊ “ဆွေမျိုးက ဆွေမျိုးဘက်ပဲ ပါတယ်”၊ ပြီးတော့ “လူသားသည် သက်မဲ့မဟုတ်ပါ။ သူသည် စိတ်ခံစားမှုများနှင့် မည်သို့ကင်းနိုင်မည်နည်း။” ဆိုတဲ့ စာတန်ဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့အညီ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ အမှားနဲ့အမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ရပ်တည်ချက်နဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပစ်ပယ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်းတော့ သူတို့ရဲ့ အပြုအမူကို ကျွန်မ နားမလည်ရင် အသင်းတော်ကို စာရေးမေးမြန်းပြီး ရှင်းလင်းအောင် လုပ်လို့ရတာပဲ။ ပြီးတော့ မေတ္တာထားပြီး ကူညီပေးသင့်တဲ့သူတွေ ဟုတ်မဟုတ် သိရအောင်လို့ သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေနဲ့အညီ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရကို ကျွန်မ ပိုင်းခြားသိမြင်လို့ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကူညီပေးရမယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို အခြေခံပြီး ကျွန်မ ကြောင်းကျိုးမမြင်ဘဲ ကြင်နာမှုမပြသင့်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဲဒီလို မတွေးခဲ့ဘဲ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုဘက်ကနေ အရင် ရပ်တည်ခဲ့တယ်၊ သူတို့အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဖမ်းခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကိုတောင် လစ်လျူရှုပြီး သူတို့ကို ကူညီထောက်ပံ့ဖို့ အိမ်ပြန်ဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်။ အသင်းတော်က သူတို့ရဲ့ အပြုအမူ မှတ်တမ်းကို ပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့အခါ ကျွန်မ တွေးနိုင်သမျှက ကျွန်မအပေါ် သူတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကြောင့် ကျွန်မ ကြောင်းကျိုးမမြင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မကာကွယ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လှည့်ကွက်တွေနဲ့ လှည့်စားမှုကိုတောင် သုံးချင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ကို ဘုရားအိမ်တော်မှာ ဆက်ထားတာက အသင်းတော်အလုပ်ကို ဘယ်လောက် ထိခိုက်စေမလဲဆိုတာ လုံးဝ မစဉ်းစားဘဲ သံယောဇဉ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ သေနိုင်လောက်သော အားနည်းချက် ဖြစ်ပြီး သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရာမှာ အဲဒါက ကျွန်မအတွက် အတားအဆီးနဲ့ ထိမိ၍ လဲစရာကျောက် ဖြစ်လာမှန်း ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ မရှာဖွေဘဲ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုထဲမှာ အသက်ရှင်နေပြီး အဖေနဲ့အစ်မကို အသိစိတ်နဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို မသိဘဲနဲ့ သူတို့ကို သွားပြီး ကူညီထောက်ပံ့ပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါက မိုက်မဲတဲ့ အချစ် မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မသာ အိမ်ပြန်ပြေးခဲ့ရင် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုရဲ့ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းထဲကို ကျရောက်သွားမှာတင်မက၊ ကျွန်မအခြေအနေလည်း နှောင့်ယှက်ခံရမယ်၊ တာဝန်လည်း နှောင့်နှေးမယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ရဲမှတ်တမ်းရှိနေတဲ့ ကျွန်မသာ အဖမ်းခံလိုက်ရရင် အလုပ်ကို ထိခိုက်စေမှာပဲ။ ဒါက အဖျက်အမှောင့်လုပ်တာတွေ၊ နှောင့်ယှက်တာတွေကို ဖန်တီးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါကို သဘောပေါက်တဲ့အခါ စွဲကျန်နေတဲ့ အကြောက်တရားကို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ထုတ်ဖော်တဲ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ မဟုတ်ရင် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုအတိုင်း အသက်ရှင်တာရဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘဲ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရမှာပဲ။ ကျွန်မ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို လက်လွတ်ပြီး မိသားစုကို သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း ဆက်ဆံရမယ်။ အသင်းတော်က အဖေနဲ့အစ်မကို ရှင်းလင်းပစ်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းနေလို့ မရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက လုံးဝကို ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ဖြစ်လို့ပဲ။ “ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်” ဆိုသလို သူတို့လျှောက်တဲ့ လမ်းကြောင်းကြောင့် သူတို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာပါ၊ သူတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး။

ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ထဲမှာ သံယောဇဉ်ကို လွှတ်ချပြီး ဆွေမျိုးတွေကို မှန်မှန်ကန်ကန် ဆက်ဆံမယ့် လမ်းကြောင်းကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်က ပြောသည် “တစ်နေ့တွင် သမ္မာတရားအချို့ကို သင်နားလည်သွားသောအခါ သင်၏မိခင်က အကောင်းဆုံးသောပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် သင့်မိဘများက အကောင်းဆုံးသောသူများဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည်လည်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသည့် လူသားမျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ၎င်းတို့၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထားများမှာ အားလုံးအတူတူပင် ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း သင်သဘောပေါက်လိမ့်မည်။ ၎င်းတို့ကို ခွဲခြားပေးသောအရာမှာ သင်နှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သွေးသားတော်စပ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်လျှင် ဘာသာတရားမရှိသူများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်၏။ သင်သည် ၎င်းတို့ကို မိသားစုဝင်ရှုထောင့်မှ၊ သို့မဟုတ် ဇာတိပကတိဆိုင်ရာ တော်စပ်မှုရှုထောင့်မှ ကြည့်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ သမ္မာတရားဘက်မှ ကြည့်မည်ဖြစ်သည်။ သင်ကြည့်ရှုသင့်သည့် အဓိကအချက်များမှာ အဘယ်အရာများနည်း။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့၏ အမြင်များ၊ လောကအပေါ် ၎င်းတို့၏ အမြင်များ၊ အကြောင်းကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ၎င်းတို့၏ အမြင်များ၊ အရေးကြီးဆုံးအနေဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ၎င်းတို့၏ သဘောထားများကို သင်ကြည့်ရှုသင့်သည်။ ဤသွင်ပြင်လက္ခဏာများကို တိကျစွာ အကဲဖြတ်ပါက ၎င်းတို့သည် လူကောင်းများလော သို့မဟုတ် လူဆိုးများလောဆိုသည်ကို သင်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်လိမ့်မည်။...သင်၏ ချစ်ရသူများကို ရှင်းလင်းစွာ သင် သိမြင်သည့်အခါ သင်က ‘ကျွန်ုပ်၏ မိခင်သည် သမ္မာတရားကို လုံးဝ လက်မခံပါ။ သူသည် သမ္မာတရားကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့သကဲ့သို့ မုန်းတီးသည်။ သူ၏ အနှစ်သာရအားဖြင့် သူသည် ဆိုးယုတ်သော လူတစ်ဦး၊ နတ်ဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်သည် ကျွန်ုပ် မိခင်ဘက်တွင်ရပ်တည်လျက် လူ့အကြိုက်လိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် သမ္မာတရားကို လက်မခံသကဲ့သို့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း မရှိပါ။ သူသည် သမ္မာတရားကို လိုက်စားသောသူတစ်ဦး မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့၏ အပြုအမူအရ သူတို့နှစ်ဦးသည် မယုံကြည်သူများ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးလုံးက နတ်ဆိုးများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကျွန်ုပ် လုံးဝ ပုန်ကန်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် ကျွန်ုပ် ရှင်းလင်းသည့် ကန့်သတ်ချက်များ ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်’ဟု ပြောလိမ့်မည်။ ဤသို့ဖြင့် သင်သည် သမ္မာတရားဘက်တွင် ရပ်တည်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို စွန့်လွှတ်နိုင်လိမ့်မည်။ ၎င်းတို့ မည်သူဖြစ်သည်၊ မည်သည့်လူစားမျိုးများ ဖြစ်သည်ဆိုသည်တို့ကို သင် ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်သည့်အခါ ၎င်းတို့အတွက် သင် ခံစားချက်များ ရှိဦးမည်လော။ ၎င်းတို့အတွက် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို သင် ခံစားရဦးမည်လော။ ၎င်းတို့နှင့် ဇာတိပကတိဆိုင်ရာ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု သင် ရှိဦးမည်လော။ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်။ သင်၏ ခံစားချက်များကိုချုပ်ထိန်းရန် လိုအပ်ဦးမည်လော။ (လိုအပ်မည်မဟုတ်ပါ။) သို့ဆိုလျှင် ဤအခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းရန် မည်သည့်အရာအပေါ် သင် အမှန်တကယ် မှီခိုသနည်း။ သမ္မာတရား သိနားလည်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်အပေါ် အမှီပြုခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းတို့အပေါ် သင် မှီခိုပေသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ မိမိ၏ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော စိတ်သဘောထားများကို ဖြေရှင်းမှသာလျှင် စစ်မှန်‌သော ပြောင်းလဲခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မိသားစုဝင်တွေကို ဆက်ဆံတဲ့အခါ ဦးဆုံးအနေနဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်နဲ့အညီ ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး အကဲခတ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ သဘာဝ အနှစ်သာရကို ထွင်းဖောက်သိမြင်ပြီဆိုတာနဲ့ သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေနဲ့အညီ သူတို့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိလာမှာပါ။ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ မိသားစုဝင်တွေအနေနဲ့ သူတို့ သမ္မာတရားကို နားမလည်လို့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှု ထုတ်ဖော်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် လောကရဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့ ရေပန်းစားမှုတွေကို ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်လို့ ခဏတာ လမ်းမှားရောက်သွားတာဆိုရင် ကျွန်မတို့က သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာပြီး သူတို့ကို မေတ္တာနဲ့ ကူညီပေးလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဖော်ထုတ်ပြီး ပြုပြင် ပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သမ္မာတရားကို အရမ်း မနှစ်မြို့ သလို မုန်းတီးပြီး၊ အနှစ်သာရအနေနဲ့ မယုံကြည်သူ တွေ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လူစားမျိုးတွေ၊ မကောင်းတဲ့လူတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို မေတ္တာနဲ့ ကူညီပြီး အားပေးလို့ မရဘူး။ ကျွန်မတို့က အချစ်နဲ့အမုန်းကို သဲကွဲရမယ်၊ သူတို့ကို စိတ်ထဲကနေ မုန်းတီးပြီး ငြင်းပယ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့နဲ့ သူတို့ကြားမှာ စည်းခြားထားရမယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ အပေါ်ယံမှာတော့ အဖေနဲ့အစ်မက ကျွန်မနဲ့ သွေးသားတော်စပ်တယ်၊ မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရကတော့ နတ်ဆိုးတွေ၊ မယုံကြည်သူ တွေ ဖြစ်နေပြီး ကျွန်မလို တူညီတဲ့လမ်းကြောင်းကို မလျှောက်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ ဒါကို နားလည်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုရဲ့ ဘောင်ခတ်တာ ကို မခံရတော့တဲ့အပြင် အခု ကိုယ့်တာဝန်မှာ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်အောင်ထားနိုင်ပြီ။ ဒီလို နားလည်မှုနဲ့ ဝင်ရောက်မှုကို ကျွန်မ ရရှိနိုင်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မအပေါ် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ အလုပ်လုပ်မှု ရလဒ်တွေပါပဲ။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။