ယူလု၊ တရုတ်ပြည်

၂၀၁၈ ခုနှစ်မှာ၊ အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ရွေးကောက်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လီဟွာက တခြားသူတွေကို တစိုက်မတ်မတ် နှိပ်ကွပ်ပြီး ညှဉ်းပန်းနေခဲ့ပြီး အသင်းတော် အသက်တာကို နှောင့်ယှက်နေခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ တွဲစပ်ပြီး သူက ဆိုးယုတ်တဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မတို့ ဖော်ထုတ်ပြီး စိစစ်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မနဲ့ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ညီအစ်မလင်းရုက သူနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ကျွန်မကို ပြောတယ်။ လီဟွာနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပြီး သူ့ကို ကျွန်မတို့ ဖော်ထုတ်တဲ့အခါ၊ လီဟွာက လက်မခံဘူး။ သူ့သဘောထားက တော်တော်လေး ဆိုးရွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒုစရိုက်အမှုတွေကို ဝန်မခံရုံမကဘဲ၊ ကျွန်မတို့ကို ပြန်စိုက်ကြည့်ပြီးတော့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုတယ်။ သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့ ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်သွားတယ်။ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင်ဆီ အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းပြီး လမ်းပြမှု တောင်းခံခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်တော့ လီဟွာရဲ့ အပြုအမူနဲ့ အရမ်းကိုက်ညီတဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို တွေ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အဲဒါကို အတူတူဖတ်လိုက်ကြတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ သူ အချိန်အမျိုးမျိုးမှာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေထဲက ကွဲလွဲမှုတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ တစိုက်မတ်မတ် ပြုမူပုံတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဒုစရိုက်အမှုတွေကို ကျွန်မ ဖော်ထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ တခြား ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကလည်း သူ့အပြုအမူကို ဝိုင်းပြီး ဖော်ထုတ်ကြတော့မှ သူ လက်ခံသွားတယ်။ လီဟွာ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ညီအစ်မတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ “ဒီနေ့ ဒီဆိုးယုတ်တဲ့သူရဲ့ အမူအရာကို မြင်ရတာ ကျွန်မ တကယ် နည်းနည်းကြောက်မိတယ်။ အစ်မသာ သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ရင် သူ တကယ် လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး” တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ “ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ဘုရားရဲ့ လမ်းပြမှုပါ” လို့ ကျွန်မ နှုတ်က ပြောခဲ့ပေမဲ့၊ စိတ်ထဲမှာတော့ တကယ် ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ တကယ်ပဲ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းတချို့ ရှိခဲ့တာပဲလို့ ခံစားမိလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့၊ စာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှုဆောင်တွေအတွက် စုဝေးပွဲတစ်ခု ဦးစီးဖို့ ကျွန်မ သွားခဲ့တယ်။ စာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း မပိုင်နိုင်လို့၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မိတ်သဟာယမပြုနိုင်ရင် လူတွေ ကျွန်မကို အထင်သေးကြမှာ ကြောက်ခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘုရားသခင်ဆီ အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းပြီး လမ်းပြမှု တောင်းခံခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့နဲ့အတူ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖတ်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သိနားလည်မှုတချို့ကို ဝေမျှတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့အလုပ်မှာရှိတဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ လမ်းလွဲခြင်းတွေကို မိတ်သဟာယပြုပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိသွားကြတယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတချို့က ကျွန်မရဲ့ မိတ်သဟာယက သူတို့ကို အကူအညီတချို့ ဖြစ်စေတယ်လို့ ဝမ်းသာအားရ ပြောကြတယ်။ အဲဒီအချိန်အတောအတွင်း ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် ထမ်းဆောင်ရာမှာ ရလဒ်တချို့ ရခဲ့တာ၊ နောက်ပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအားလုံးက ကျွန်မကို အထင်ကြီးကြတာကို မြင်တော့၊ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တော်တော် ကျေနပ်မိတယ်။ “နောက်နောင်ကျရင်၊ သူတို့ ပြဿနာတွေ ပိုဖြေရှင်းဖို့ ငါ ကူညီရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် လူတိုင်းက ငါ့ကို သေချာပေါက် ပိုပြီးတောင် အထင်ကြီးကြမှာ” ပေါ့။ မကြာခင်မှာပဲ၊ အထက်ခေါင်းဆောင်တွေက ခက်ခဲတဲ့ တာဝန်သုံးလေးခုကို တာဝန်ယူဖို့ ကျွန်မကို စီစဉ်ပေးတယ်။ အစတုန်းကတော့ အဲဒီတာဝန်တွေက အရမ်းခက်ခဲပြီး ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေက မောရှေဟာ ဣသရေလလူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကူးခဲ့တဲ့အကြောင်းနဲ့ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ဆိုင်တဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပေးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ အလုပ်ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ ကျွန်မမှာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိလာတယ်။ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အခက်အခဲတွေ ကြုံရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ဆီ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတောင်းပြီး သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ အလုပ်က အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပြီးမြောက်သွားတယ်။ ဘယ်အခက်အခဲကမှ ငါ့အတွက် သိပ်မကြီးမားပါဘူးလို့ တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနေနိုင်ဘဲ စပြီး အထင်ကြီးမိလာတယ်။ နောက်ပိုင်း၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ သူတို့တာဝန်တွေမှာ အခက်အခဲတွေကြုံပြီး ယုံကြည်ခြင်း ပျောက်ဆုံးတဲ့အခါ၊ ကျွန်မက သူတို့ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါဖြစ်တယ်။ “မင်းတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာ ရှိခဲ့တဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး သေးငယ်ပါတယ်” လို့ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘုရားသခင်ကို ဘယ်လို မှီခိုအားကိုးခဲ့ကြောင်း ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောတော့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ အခြေအနေတွေ၊ ယုံကြည်ခြင်း ပျောက်ဆုံးတာတွေနဲ့ လက်ပါလျှော့ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေကိုတော့ ကျွန်မ ထည့်မပြောခဲ့ဘူး။ စကားပြောပြီးတဲ့နောက်၊ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အသိတရားတချို့ ရလာတယ်။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး ကြွားဝါနေတာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားလိုက်တော့ “ပြဿနာတွေနဲ့ အခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘုရားသခင်ကို ငါ ဘယ်လို မှီခိုခဲ့တယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါက ကြွားဝါတာ မဟုတ်ပါဘူး” ပေါ့။ အထူးသဖြင့် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ အားကျပြီး လေးစားတဲ့ အမူအရာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ၊ ကျွန်မ သမ္မာတရားကို တကယ် နားလည်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းတချို့ ရှိတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

တစ်ခါတုန်းက စုဝေးပွဲတစ်ခုကို ကျွန်မ သွားခဲ့တယ်။ အသင်းတော် သန့်စင်ရေး အလုပ်ကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ညီအစ်မ လျှိုလီက ပြောတယ်။ “အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူ တော်တော်ဆိုးတယ်လို့ သတင်းပို့လာတယ်။ သူတို့က အဲဒီလူနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပေမဲ့၊ အဲဒီလူက လက်မခံဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုဖို့ ကြိုးစားရုံတင်မကဘဲ၊ သူတို့ကို ပြန်အပြစ်ရှာ အသာစီးရဖို့ပါ ကြိုးစားသေးတယ်။ ကျွန်မသာ အဲဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ကြုံရရင်၊ သူတို့နဲ့ ဘယ်လို မိတ်သဟာယပြုပြီး ဖော်ထုတ်ရမယ်ဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်နှလုံးထဲမှာ နည်းနည်း ကြောက်မိမှာ” တဲ့။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးလိုက်တယ်။ “ညီအစ်မ တစ်ခုခု သင်ယူရအောင်၊ ဆိုးယုတ်တဲ့သူတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို ဖော်ထုတ်သလဲဆိုတာ သေချာပေါက် ပြောပြရမှာပေါ့” လို့။ အဲဒီနောက် လီဟွာကို ကျွန်မ ဘယ်လို ဖော်ထုတ်ခဲ့ပုံ၊ သူ လက်မခံခဲ့ပုံနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ ယုံကြည်လက်ခံသွားပုံ အားလုံးကို ကျွန်မ ပြောပြခဲ့တယ်။ များများ ပြောလေလေ၊ ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလေလေပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့တာကို ထည့်ပြောခဲ့ပေမဲ့၊ အဲဒါကိုတော့ စကားစပ်မိရုံလောက်ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ လျှိုလီက နားထောင်ပြီးတဲ့နောက်၊ အားကျပြီး လေးစားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ “ကျွန်မသာ အစ်မနေရာမှာ ဆိုရင်၊ သူ့ကို ဘယ်လို ဖော်ထုတ်ရမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး” တဲ့။ သူ ဒီလိုပြောတာကို ကြားတော့ ကျွန်မ အရမ်းပျော်သွားတယ်။ အရမ်းကို သဘောကျနေခဲ့တာလေ။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ၊ ကြွားဝါချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒက ပိုပိုပြင်းပြလာတယ်။ စုဝေးပွဲကနေ ပြန်လာတိုင်း၊ အသင်းတော်မှာ ကျွန်မ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ အဲဒါတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းခဲ့ကြောင်း လင်းရုကို အကုန် ပြောပြဖြစ်တယ်။ လင်းရုက ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ “အစ်မက ပြဿနာတွေကို ရှာဖွေပြီး ဖြေရှင်းရာမှာ အရမ်းတော်တာ အမှန်ပဲနော်။ ကျွန်မသာဆိုရင် ဖြေရှင်းဖို့ နေနေသာသာ၊ ပြဿနာတွေကိုတောင် တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” တဲ့။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ လင်းရု ဘာပဲကြုံကြုံ၊ အဲဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ ကျွန်မကို မေးတတ်တယ်။ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတွေကိုတောင် ကျွန်မ ပြန်လာပြီး ကိုင်တွယ်ပေးဖို့ သူ စောင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းတော့ လင်းရုက ကျွန်မကို ပြောတယ်။ “အစ်မ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဦးနော်။ အစ်မသာ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားရင်၊ ကျွန်မတို့ အသင်းတော်အလုပ်ကို ဘယ်သူ လုပ်မှာလဲ” တဲ့။ ကျွန်မနဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ညီအစ်မတွေက ကျွန်မစားဖို့ အာဟာရရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အမြဲ ပေးတတ်ကြတော့၊ ကျွန်မက အသင်းတော်ရဲ့ ကျောရိုးပဲဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ပိုပြီးတော့တောင် ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေအားလုံးကို မိတ်သဟာယပြုဖို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းဖို့ ကျွန်မကို လာရှာကြတယ်။ စုဝေးပွဲတိုင်းမှာ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက ကျွန်မကို မေးခွန်းတွေမေးဖို့ အလုအယက် ဖြစ်နေကြတယ်။ စိတ်ထဲမှာ အရမ်း ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ပြီး တွေးမိတယ်။ “ဒီအသင်းတော် အလုပ်အတွက် ငါက မရှိမဖြစ် ဖြစ်နေပုံပဲ။ ငါသာ ပဲ့ကိုင်မပေးရင် အလုပ်ကိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ပေါ့။ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးရဲ့ အလုပ်ကို ကျွန်မ တွေးလိုက်တယ်။ ကိစ္စကြီးကြီး၊ ငယ်ငယ်၊ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်က ကိုယ့်အပေါ်ပဲ မူတည်တာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက တကယ့်ကို အရေးပါတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဆင်ခြင်သုံးသပ်တာ၊ သိနားလည်တာ မရှိခဲ့တဲ့အတွက်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမျက်ဒေါသ ကျွန်မအပေါ် ကျရောက်လာခဲ့တယ်။

၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဇွန်လရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ၊ အိမ်မှာ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတုန်း ရဲတစ်အုပ် တံခါးကို ရိုက်ချိုးပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာကြတယ်၊ အိမ်တစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်သွားခဲ့တယ်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့အတွက် ကျွန်မကို ခရိုင်အမှုစစ်ဌာနဆီကိုလည်း ခေါ်သွားကြတယ်။ ကုလားထိုင်တစ်ခုမှာ ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ တော်တော်လေး ကြောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အရိုက်ခံရမလား၊ ထောင်ချခံရမလား ဆိုတာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင်ကို မစွန့်ခွာရဲဘဲ၊ ကျွန်မကို ယုဒတစ်ယောက် မဖြစ်သွားရအောင် ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ ဘုရားသခင်ဆီ ဆက်တိုက် တောင်းလျှောက်နေခဲ့တယ်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရတဲ့ အဲဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်မ ဆက်တိုက် တွေးနေမိတယ်။ “ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုး ကျွန်မအပေါ် ကျရောက်စေတာက ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီတာ တစ်ခုခုများ ငါ လုပ်မိလို့လား” ပေါ့။ ရဲတွေက အသင်းတော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပြောခိုင်းပေမဲ့၊ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ရဲက ကျွန်မကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောတယ်။ “မင်းက ခေါင်းဆောင်ပေါက်စလေး တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ လူဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို တာဝန်ယူထားပြီး ကိစ္စတွေကို မင်းကြိုက်သလို စီစဉ်လို့ ရနေတာပဲ။ ဒါက မင်းကို တကယ်ပဲ အရေးပါတယ်လို့ ခံစားရစေတယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေရာထိလာပြီး ကြွားရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းက သတ္တိရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါက်စလေးပဲ” တဲ့။ ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “ချစ်ရတဲ့ ဘုရားသခင်၊ ရဲက ဘာလို့ သမီးကို အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ ကိုယ်တော် ကျွန်မကို ဉာဏ်အလင်းပေးတော်မူပါ” လို့ပေါ့။ ဆုတောင်းပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီအချိန်အတောအတွင်း ကျွန်မ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပုံ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ အဖွဲ့လိုက် စုဝေးပွဲအမျိုးမျိုးကို ကျွန်မ သွားတုန်းက၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေအားလုံးက ပြဿနာတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ပြီး အခက်အခဲတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ ကျွန်မကို မေးဖို့ အလုအယက် ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်။ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဒါကို ကျွန်မ သာယာနေခဲ့တာ။ ကျွန်မနဲ့ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ညီအစ်မကလည်း ကျွန်မကို အရမ်း မှီခိုအားကိုးနေခဲ့တယ်။ ကိစ္စကြီးကြီးငယ်ငယ်၊ သူက ကျွန်မရဲ့ အမြင်ကို မေးဖို့ အမြဲ ရောက်လာတတ်တယ်။ အသင်းတော် အလုပ်အတွက် ကျွန်မက မရှိမဖြစ်တဲ့သူလို၊ ကိစ္စအားလုံးမှာ ကျွန်မကပဲ ပဲ့ကိုင်ပြီး နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးရမယ်လို့ ခံစားနေခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်မကို တကယ်ပဲ အရေးပါနေတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ကိုယ့်ရှေ့မှောက်ကိုပဲ ခေါ်ဆောင်လာနေတာ မဟုတ်လား။ အန္တိခရစ်တွေဟာ အဆင့်အတန်းနဲ့ လူတွေအတွက်ဘုရားသခင်နဲ့ ပြိုင်ဆိုင်ကြပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့က လူတွေကို သူတို့ရှေ့မှောက်ကိုပဲ ခေါ်ဆောင်သွားကြတယ်။ ကျွန်မ လုပ်နေခဲ့တဲ့ အပြုအမူရဲ့ သဘာဝက အန္တိခရစ်တစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝနဲ့ ထပ်တူကျနေတာ မဟုတ်လား။ အဲဒီတော့မှ အန္တိခရစ် လမ်းကြောင်းပေါ် ကျွန်မ စပြီး လျှောက်လှမ်းနေမိပြီ ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာပြီး မုန်းတီးတာကို ခံရစေတယ်။ ပိုပြီး တွေးလေလေ၊ ကျွန်မ ပိုပြီး ကြောက်လေလေ ဖြစ်လာတယ်။ ဘုရားသခင်ဆီ ကျွန်မ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “ချစ်ရတဲ့ ဘုရားသခင်၊ သမီး မှားသွားပါတယ်။ ရဲကသာ သမီးကို ဖမ်းမသွားရင်၊ သမီး လျှောက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်မ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး နားလည်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီး အရမ်း ထုံထိုင်းနေခဲ့တာပါ။ ဒီအဖမ်းခံရခြင်းက သမီးအပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ ကိုယ်တော်ရဲ့ မေတ္တာဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မ ခံစားထိုက်တဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခပါ။ သမီး လက်ခံဖို့ လိုလားပါတယ်။ ထောင်ဒဏ် ဘယ်နှစ်နှစ်ပဲ ကျခံရပါစေ၊ ကျွန်မ ကျိုးနွံနာခံပါမယ်” လို့ပေါ့။ ကျွန်မ အချုပ်ခံရတဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်ဝန်းကျင်အတွင်းမှာ၊ အမြဲတမ်း နောင်တရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေမိတယ်။ အရမ်း ထုံထိုင်းလွန်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိမပြုမိဘဲ ဘုရားသခင်ကို အတိုက်အခံလုပ်မိတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းတီးမိတယ်။ ထောင်ထဲမှာ သေရမယ်ဆိုရင်တောင်၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာမဖောက်ဖို့၊ ဘုရားအိမ်တော်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို သစ္စာဖောက်တာမျိုး မလုပ်ဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ မေတ္တာက ကျွန်မအပေါ် တစ်ဖန် ကျရောက်လာပြန်တယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို အချုပ်ထောင်ဆီ ပို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ ပထမဆုံး၊ ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံကို သူတို့ ခေါ်သွားတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးချက် အဖြေက ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ ပြနေတော့၊ အချုပ်ထောင်က ကျွန်မကို လက်မခံတော့ဘူး။ အချုပ်ခန်းထဲမှာ ၁၂ ရက် နေပြီးတဲ့နောက်၊ အမှုရင်ဆိုင်ဖို့ ရဲတွေက ကျွန်မကို အာမခံနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန် လုံးဝ မရှိမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုတွေကို ကျွန်မ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မ အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်။

ပြန်လွတ်လာပြီးတဲ့နောက်၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်တုန်းက ကျွန်မ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်ပြီး စဆင်ခြင်သုံးသပ်မိတယ်။ တကယ်တော့၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှုအစစ်အမှန်ကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းနဲ့ ဦးဆောင်မှုသာ မရှိရင်၊ ကျွန်မ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းကို ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါဖို့ အရင်းအနှီးအနေနဲ့ အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ကျွန်မရှေ့ပဲ ခေါ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို စက်ဆုပ်ရွံရှာခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရတယ်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံခြင်း၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဝါကြွားခြင်း၊ လူအများ အထင်ကြီးပြီး ကိုးကွယ်အောင် ကြိုးစားခြင်းဟူသည့် ဤအရာတို့ကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသော လူသားမျိုးနွယ်က လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိကြသည်။ ဤသည်မှာ လူများသည် ၎င်းတို့၏ စာတန်ဆန်သော သဘာဝများ၏အုပ်စိုးခြင်းကို ခံရသောအခါ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ကြသည့် ပုံစံဖြစ်ပြီး ယင်းက ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသည့် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံးအဖို့ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ လူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံကြသနည်း။ ၎င်းတို့သည် လူအများအား ၎င်းတို့ကို အထင်ကြီးပြီး ကိုးကွယ်စေရန် လုပ်ဆောင်ဖို့ဖြစ်သည့် ထိုရည်မှန်းချက်ကို မည်သို့စွမ်းဆောင်ရရှိသနည်း။ ၎င်းတို့သည် အလုပ်မည်မျှ လုပ်ဆောင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့ မည်မျှဒုက္ခခံစားပြီး ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မည်မျှ အသုံးခံပြီး ဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ အဖိုးအခမည်မျှကို ပေးဆပ်ပြီး ဖြစ်ကြောင်းတို့ကို သက်သေခံကြသည်။ သူတို့သည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးများတွင် ပို၍ မြင့်မားပြီး ခိုင်မာကာ လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို ရရှိရန်အလို့ငှာ မိမိတို့၏ အရင်းအနှီးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ကြပြီး ထိုသို့ဖြင့် လူအများက သူတို့ကို တန်ဖိုးထား၊ အထင်ကြီး၊ မနာလိုဖြစ်စေရန်၊ ထို့ပြင် ကိုးကွယ်သည်အထိ ကိုးစားကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာစေရန် ဖြစ်ပေသည်။ လူတို့သည် ဤဦးတည်ချက်ကို ရရှိရန် လူတို့သည် အပေါ်ယံတွင် ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံသည့်အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်ကြသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံကြသည်။ ထိုနည်းအားဖြင့် ပြုမူဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပိုင်ဆိုင်သလော။ ၎င်းတို့သည် ဆင်ခြင်တုံတရားနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားကြပြီး အရှက်မရှိကြ။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်အတွက် ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်သည့်အရာနှင့် သူ့အတွက် ၎င်းတို့မည်မျှ ဒုက္ခခံစားပြီး ဖြစ်သည်တို့ကို မရှက်မကြောက် သက်သေခံကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ဆုကျေးဇူးများ၊ ပင်ကိုစွမ်းရည်၊ အတွေ့အကြုံ အထူးကျွမ်းကျင်မှုများ၊ လောကီဆိုင်ရာ ဆက်ဆံမှုများအတွက် ၎င်းတို့၏ပါးနပ်သော နည်းစနစ်များ၊ လူများကို လှည့်စားဖို့ ၎င်းတို့အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းများ စသည်တို့ကိုပင် ကြွားလုံးထုတ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံရန် သူတို့၏ နည်းလမ်းများအနက် တစ်ခုမှာ မိမိကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ကြွားဝါကာ အခြားသူများကို နှိမ့်ချခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အားနည်းချက်များ၊ ချို့ယွင်းချက်များနှင့် လိုအပ်နေမှုများကို လူတို့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားပြီး မိမိတို့၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်မှုများကိုသာ အစဉ်ပြသခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အယောင်ဆောင်၍ အလှဆင်ကြသည်။ သူတို့သည် အပျက်သဘောဆောင်သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါတွင်ပင် အခြားသူများကို ပြောပြရန် မဝံ့ကြသည့်အပြင် သူတို့နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟ၍ မိတ်သဟာယဖွဲ့ရန်လည်း သတ္တိမရှိကြချေ။ ၎င်းတို့ တစ်စုံတစ်ခု အမှားပြုလုပ်သည့်အခါ၊ ယင်းကို ဖုံးထားဖို့နှင့် ထိမ်ချန်ကွယ်ဝှက်ထားဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြသည်။ ၎င်းတို့၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သည့် ကာလတွင် ၎င်းတို့ကြောင့် အသင်းတော်၏ အလုပ်အပေါ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် ထိခိုက်နစ်နာမှုကို ၎င်းတို့ မည်သည့်အခါမျှ မပြောပြပေ။ ၎င်းတို့က အသေးစား ဖြည့်ဆည်းမှုအချို့ကို ပြုလုပ်ပြီးသည့်အခါ သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှုလေးအချို့ စွမ်းဆောင်ရရှိပြီးသည့်အခါ ယင်းကို အလျင်အမြန် ကြွားဝါကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်မျှစွမ်းဆောင်နိုင်သည်၊ ၎င်းတို့၏အစွမ်းအစ မည်မျှမြင့်မားသည်၊ ၎င်းတို့သည် မည်မျှထူးခြားသည်၊ ပြီးလျှင် ၎င်းတို့သည် သာမန်လူများထက် မည်မျှတော်သည်တို့ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အသိပေးဖို့ အသည်းအသန်ဖြစ်ကြသည်။ ဤသည်တို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံခြင်း နည်းလမ်းများ မဟုတ်သလော။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံခြင်းသည် အသိစိတ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသောလူတစ်ယောက်က လုပ်ဆောင်သော အရာတစ်ခုဟုတ်သလော။ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လူများက ဤသည်ကို လုပ်ဆောင်သည့်အခါ မည်သည့်စိတ်သဘောထားကို ပုံမှန်အားဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြသနည်း။ မာနထောင်လွှားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဖွင့်ပြသော အဓိက စိတ်သဘောထားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်၊ ထို့နောက်တွင် လှည့်စားတတ်ခြင်းပါရှိကာ၊ ယင်းနောက်တွင် အခြားလူများက ၎င်းတို့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားစေဖို့ ဖြစ်နိုင်သည့်အရာမှန်သမျှကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ခြင်း ပါဝင်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ စကားများသည် စဉ်းလဲသော ကြံရွယ်ချက်များနှင့် အကြံအစည်များ ပါဝင်နေပြီး မိမိတို့ကိုယ်ကို ကြွားဝါနေသည့်တိုင် ၎င်းတို့သည် ဤအချက်ကို ဖုံးကွယ်ချင်ကြသည်။ ၎င်းတို့ ပြောသည့်အရာ၏ ရလဒ်မှာ ၎င်းတို့သည် အခြားသူများထက် သာလွန်ပြီး မည်သူမျှ ၎င်းတို့နှင့် တန်းတူမဟုတ်ကြောင်း၊ အခြားလူတိုင်းသည် ၎င်းတို့ထက် နိမ့်ပါးကြောင်းကို လူများအား ခံစားစေမြဲ ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင် ဤရလဒ်ကို မသမာသော နည်းလမ်းများမှတစ်ဆင့် စွမ်းဆောင်ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည် မဟုတ်သလော။ ထိုသို့သော နည်းလမ်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မည်သည့် စိတ်သဘောထား ရှိသနည်း။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်း၏ အရိပ်အယောင် တစ်ခုတလေ ရှိသလော။ (ရှိပါသည်။) ဤသည်မှာ ကောက်ကျစ်သော စိတ်သဘောထား အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၄)၊ အန္တိခရစ်တို့ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ အချက် ၄- ၎င်းတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံကြသည်) ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ လူသားတွေက လူတွေ သူတို့ကို အထင်ကြီးလေးစားအောင် လုပ်ရတာ ကြိုက်ကြတယ်လို့ ဘုရားသခင် ပြောထားတယ်။ သူတို့တာဝန်ကနေ ရလဒ်တချို့ ရလာတဲ့အခါ၊ အဲဒါကို ကြွားဝါဖို့ အရင်းအနှီးအနေနဲ့ သုံးကြတယ်။ သူတို့က လူတွေရှေ့မှာ သဘာဝအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါတတ်ကြတယ်။ ခေါင်းဆောင်တာဝန်ကို ကျွန်မ ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ သန့်စင်ရေး အလုပ်ကို တာဝန်ယူထားတဲ့ လူတွေက ဆိုးယုတ်တဲ့သူကို မဖော်ထုတ်ရဲတာ မြင်တဲ့အခါ၊ သူတို့ ကျွန်မကို အထင်ကြီးအောင်လို့၊ ဆိုးယုတ်တဲ့သူကို ကျွန်မ ဘယ်လို ဖော်ထုတ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီလူ ယုံကြည်လက်ခံသွားအောင် ဘယ်လို လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာတွေကို ကျွန်မ ကြွားဝါခဲ့တယ်။ ဖြစ်စဉ်ကို အသေးစိတ် ကျွန်မ ပြောပြခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ကြောက်ရွံ့တာတွေကိုတော့ သိပ်မပြောဘဲ စကားစပ်မိရုံလောက်ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကို ကြားတဲ့အခါ၊ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မကို အားကျပြီး လေးစားခဲ့ကြတယ်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာ အခက်အခဲကြုံပြီး ယုံကြည်ခြင်း ပျောက်ဆုံးတဲ့အခါ၊ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းကို သူတို့ မြင်အောင်လို့၊ အခက်အခဲတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ပြီး အလုပ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့ကြောင်း မိတ်သဟာယ ပြုပေးဖြစ်တယ်။ ဒါကို ကြားပြီးတဲ့နောက် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက ကျွန်မကို အရမ်း အထင်ကြီးခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မနဲ့ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်တဲ့ ညီအစ်မရှေ့မှာလည်း ကျွန်မ ကြွားဝါခဲ့တယ်။ အသင်းတော် အလုပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးတိုင်း၊ ပြဿနာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို တွေ့ရှိပြီး ဖြေရှင်းဖို့ မိတ်သဟာယ ပြုခဲ့ကြောင်း သူ့ရှေ့မှာ ပြောဖြစ်တယ်။ ဒါက ကိစ္စကြီးငယ် နှစ်မျိုးစလုံးမှာ သူ့ကို ကျွန်မအပေါ် မှီခိုအားကိုးလာစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကျန်းမာရေး မကောင်းဖြစ်နေခဲ့လို့၊ ကျွန်မ ပင်ပန်းလွန်းပြီး တာဝန် ပုံမှန် မလုပ်နိုင်မှာကို သူ စိုးရိမ်ပြီး၊ အရသာရှိပြီး အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ အစားအစာတွေ အားလုံးကို ကျွန်မအတွက် ဖယ်ထားပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မ နေရာတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး ကြွားဝါခဲ့တာ၊ လူတွေကို ကျွန်မအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားအောင် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါက လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ နေရာရယူချင်နေတာပဲ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေက ဘုရားသခင်ကို ချီးမြှောက်ဖို့၊ ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံဖို့နဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ဘုရားသခင်ရှေ့ ခေါ်ဆောင်လာဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပါ။ ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်မက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အားလုံးကို ကျွန်မရှေ့ပဲ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တကယ့်ကို လူ့သဘာဝ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ အသိစိတ်နဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား လုံးဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့တာပါ။

ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ထပ် နှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်တယ်။ “လူတို့သည် သဘာဝနှင့် အနှစ်သာရတွင် တိုး၍ မာနထောင်လွှားလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အား မကြာခဏ ပုန်ကန်ပြီး အာခံနိုင်ကြသည်၊ သူ၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို အရေးမစိုက်ဘဲ၊ သူ့အကြောင်း အယူအဆများကို ထားရှိကြသည်၊ သူ့ကို သစ္စာဖောက်သည့်အရာများ လုပ်ဆောင်ကြပြီး မိမိတို့ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး သက်သေခံသည့် အရာများကို ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။ သင်သည် မာနထောင်လွှားခြင်းမရှိဟု ပြောသော်လည်း အသင်းတော်တစ်ပါးကို သင့်အား ပေးပြီး ဦးဆောင်ခွင့်ပြုသည် ဆိုကြပါစို့၊ ငါသည် သင့်ကို ပြုပြင်ခြင်း မရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ မိသားစုထဲမှ မည်သူမျှ သင့်ကို ဝေဖန်ခြင်း၊ ကူညီခြင်းမရှိခဲ့ဟု ဆိုကြပါစို့။ ထိုအသင်းတော်ကို ခဏကြာ ဦးဆောင်ပြီးသည့်နောက်တွင် သင်သည် သင့်အား လူတို့လေးစားပြီး ကြောက်ရွံ့သည့် အဆင့်အထိပင် ၎င်းတို့ကို သင့်ခြေသို့ ဆောင်ကြဉ်းမည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်၏ ရှေ့တွင် နာခံစေမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် သင်ထိုသို့ပြုမိမည်နည်း။ ဤသည်ကို သင်၏သဘာဝက သတ်မှတ်ပေမည်။ ယင်းမှာ သဘာဝအလျောက် ထုတ်ဖော်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားအရာဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သင်သည် ဤအရာကို အခြားသူများထံမှ မလိုအပ်ပေ၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့က သင့်အား သင်ပေးဖို့ လိုအပ်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သင်သည် ဤအရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အခြားသူများက သင့်အား ညွှန်ကြားဖို့၊ သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ်ခိုင်းဖို့ မလိုအပ်ပေ။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသည် အလိုအလျောက် ဖြစ်လာပေသည်။ သင်လုပ်သမျှသည် လူတို့ကို သင့်အား ချီးမြှောက်စေခြင်း၊ သင့်အား ချီးမွမ်းစေခြင်း၊ သင့်အား ကိုးကွယ်စေခြင်း၊ သင့်အား နာခံစေခြင်းနှင့် အရာခပ်သိမ်းတွင် သင်ပြောသည့်အရာကို နားထောင်စေခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ သင့်အား ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခွင့်ပေးခြင်းသည် ဤအခြေအနေကို အလိုအလျောက် ဖြစ်စေသည်။ ယင်းကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။ ဤအခြေအနေများမှာ အဘယ်သို့ဖြစ်လာသနည်း။ ယင်းတို့ကို လူသား၏ မာနထောင်လွှားသော သဘာဝက ချမှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မာနထောင်လွှားမှု၏သရုပ်သကန်မှာ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်၏။ လူတို့မာနထောင်လွှား၍ စိတ်ကြီးဝင်ကာ မိမိဘာသာ ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်နေသောအခါ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်၏ သီးခြား နိုင်ငံတော်များကို တည်ထောင်ကာ ၎င်းတို့လိုချင်သည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လေ့ရှိကြ၏။ အခြားသူများကိုလည်း ၎င်းတို့၏ လက်ထဲသို့ဆွဲသွင်းကာ ၎င်းတို့၏ ပိုက်ထွေးမှုအတွင်း ဆွဲသွင်းကြ၏။ လူတို့သည် ဤကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားသောအရာများကို လုပ်ကိုင်နိုင်သောကြောင့်၊ ယင်းမှာ ၎င်းတို့၏ မာနထောင်လွှားသော သဘာဝ၏ အနှစ်သာရမှာ စာတန်၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်ကိုသာ သက်သေပြသည်။ ယင်းမှာ ကောင်းကင်တမန်မင်း၏အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် စိတ်ကြီးဝင်မှုသည် အဆင့်တစ်ရပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ၊ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် ဘုရားသခင်အတွက် နေရာတစ်နေရာမရှိတော့ဘဲ ဘုရားသခင်ကို ဘေးဖယ်ထားသည်။ ထို့နောက်တွင် ၎င်းတို့သည် ဘုရားဖြစ်လိုသည်။ လူတို့ကို ၎င်းတို့အား နာခံစေချင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်တမန်မင်းဖြစ်လာသည်။ သင်၌ ဤသို့ ဆိုးယုတ်သည့် မာနထောင်လွှားသော သဘာဝရှိပါက သင်၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်အတွက် နေရာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သင်သည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လျှင်ပင် ဘုရားသခင်သည် သင့်အား အသိအမှတ်ပြုတော့မည်မဟုတ်ဘဲ သင့်အား ဆိုးယုတ်သောသူတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ပြီး ဖယ်ရှားရှင်းလင်းလိမ့်မည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ လူ၏ မာနထောင်လွှားသော သဘာဝတစ်ခုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူ၏ခုခံခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၏) လူတွေမှာ မာနထောင်လွှားတဲ့ သဘာဝ ရှိတဲ့အတွက်၊ ဘုရားသခင်ကို အတိုက်အခံလုပ်ပြီး ပုန်ကန်တဲ့ အရာတွေကို သူတို့ လုပ်မိကြမှာပဲလို့ ဘုရားသခင် ပြောထားတယ်။ ဒါက လူတွေဆီကနေ သဘာဝအတိုင်း ထုတ်ဖော်တဲ့အရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင် စဖြစ်တုန်းက၊ အလုပ်မှာ ပြဿနာတချို့နဲ့ အခက်အခဲတချို့ ကြုံခဲ့ရတာကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းနဲ့ လမ်းပြမှုကြောင့်၊ ကျွန်မအလုပ်က ရလဒ်တချို့ ရခဲ့ပေမဲ့၊ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်မ ဘုန်းတော်မပေးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါဖို့အတွက် အရင်းအနှီးအနေနဲ့ သုံးခဲ့တယ်။ “ဒီပြဿနာကို ငါ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်၊ ဟိုအခက်အခဲကို ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်” လို့ ကျွန်မ တွေးခဲ့တယ်။ သမ္မာတရားကို ကျွန်မ နားလည်ပြီးပြီ၊ အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့၊ ကျွန်မ ပိုပြီးတော့တောင် မာနထောင်လွှားလာတယ်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရင်း နေရာတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါခဲ့တဲ့အတွက်၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ပြဿနာကြုံတဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ဆီ ဆုမတောင်းဘူး၊ ဘုရားသခင်ကို အားမကိုးတော့ဘူး။ အဲဒီအစား၊ ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ကျွန်မကိုပဲ မှီခိုအားကိုးကြတယ်။ သမ္မာတရားကို တခြားလူတွေထက် ငါ ပိုနားလည်တယ်၊ ငါက အသင်းတော်ရဲ့ ကျောရိုးပဲ၊ ငါက ပဲ့ကိုင်နေတာ၊ အသင်းတော်မှာ ငါက မရှိမဖြစ်ပဲလို့တောင် အရှက်မရှိ တွေးခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ၊ ကျွန်မ ဘယ်လောက် မိုက်မဲပြီး ရယ်စရာကောင်းခဲ့လဲ ဆိုတာ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆင်ခြင်တုံတရား အရိပ်အယောင် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိတော့လောက်အောင် ကျွန်မ မာနထောင်လွှားလွန်းခဲ့တယ်။ ပေါလုကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ သူ အရမ်း မာနထောင်လွှားလွန်းလို့၊ ဧဝံဂေလိ ဟောပြောခြင်းကနေ လူဘယ်နှယောက် သူ ရရှိခဲ့တယ်၊ ခရီးဘယ်လောက် ဝေးဝေး သူ သွားခဲ့တယ်၊ ဒုက္ခဘယ်လောက် သူ ခံခဲ့ရတယ် ဆိုတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အမြဲ သက်သေခံခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အတွက် အသက်ရှင်ခြင်းက ခရစ်တော်ဖြစ်တယ်လို့တောင် သူ သက်သေခံခဲ့တယ်။ သူက ဘုရားသခင်ရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ပုန်ကန်ပြစ်မှားခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ပေးတာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မက ပေါလုရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်နေတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မသာ နောင်တမရရင်၊ ကျွန်မရဲ့ အဆုံးသတ်က ပေါလုလိုပဲ ဖြစ်မှာ။

အဲဒီနောက်မှာ၊ သမ္မာတရားကို ဆက်ရှာဖွေပြီး ကျွန်မရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်မ ဖတ်တယ်။ “‘ဘုန်းအသရေ’ဟူသည့် စကားလုံးသည် လူသားများနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ဘုန်းအသရေသည် ဘုရားသခင်ထံ၊ ဖန်ဆင်းရှင်ထံသာ သွားနိုင်ပြီး ဖန်ဆင်းခံလူသားများနှင့် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ မရှိပေ။ လူတို့သည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အသုံးခံပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြလျှင်ပင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်နှင့်ဆိုင်သော ခေါင်းဆောင်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်မရှိလျှင် လူတို့ မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း။ ‘သက်သေခံချက်’ဟူသော စကားလုံးသည်လည်း လူသားများနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ နာမ်ဖြစ်သည့် ‘သက်သေခံချက်’ဖြစ်စေ၊ ကြိယာဖြစ်သည့် ‘သက်သေခံသည်’ဖြစ်စေ၊ ဤစကားနှစ်ခုလုံးကိုယ်၌က ဖန်ဆင်းခံလူသားများနှင့် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ မရှိပေ။ ဖန်ဆင်းရှင်သာ သက်သေခံရန်ထိုက်တန်ပြီး လူတို့၏ သက်သေခံချက်နှင့် ထိုက်တန်သည်။ ဤအရာကို ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုလက္ခဏာ၊ အဆင့်အတန်းနှင့် အနှစ်သာရတို့က ဆုံးဖြတ်ကာ ဘုရားသခင် လုပ်ဆောင်သမျှတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အားထုတ်မှုများမှ လာပြီး ဘုရားသခင်သည် ထိုအရာကို ရှိခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ လူတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာသည် တကယ် အကန့်အသတ်ရှိပြီး သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်း၊ ခေါင်းဆောင်ခြင်းနှင့် လမ်းပြခြင်းတို့၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ လူသား သဘာဝအတွက်မူ လူတို့သည် သမ္မာတရားအချို့ကို နားလည်ပြီး အလုပ်အနည်းငယ် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်နှင့် မာနထောင်လွှားလာကြသည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းတို့သည် ၎င်းတို့နှင့် အတူ မရှိနေလျှင် ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံခြင်းအား မည်သူမျှ မစွမ်းဆောင်မရရှိနိုင်သကဲ့သို့ သူ့ကို သက်သေမခံနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်စီမံခြင်း ရလဒ်တစ်ခုအဖြစ်၊ လူတို့တွင် ဆုကျေးဇူးအချို့ သို့မဟုတ် အထူးပါရမီအချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။ လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အတတ်ပညာ သို့မဟုတ် အလုပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော စွမ်းရည်အချို့ကို သင်ယူပြီးဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် လိမ္မာပါးနပ်မှု အနည်းငယ် ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် မာနထောင်လွှားလာပြီး ဘုရားသခင်အား သူ၏ ဘုန်းအသရေနှင့် သက်သေခံချက်ကို ၎င်းတို့နှင့်အတူ မျှဝေခံစားစေလိုကြသည်။ ဤသည်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သည် မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သည်မှာ အစွန်းရောက်လောက်အောင်ပင်ဖြစ်၏။ ဤအရာက ၎င်းတို့အနေဖြင့် မှားယွင်းသည့်နေရာတွင် နေရာယူထားသည်ကို ပြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို လူသားများအဖြစ် သဘောမထားကြဘဲ သီးခြားအမျိုးအစားတစ်ခုအဖြစ်၊ မဟာလူသားများအဖြစ် သဘောထားကြသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၄)၊ အန္တိခရစ်တို့ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ အချက် ၉ (အပိုင်း ၁)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်၊ ကျွန်မ တော်တော်လေး ရှက်မိတယ်။ ဘုန်းတော်နဲ့ သက်သေခံချက်က လူသားတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ပါးတည်းသာ သက်သေခံခြင်းကို ခံယူထိုက်ပါတယ်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ဖို့၊ လူ့လောကရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ဘုရားသခင် သည်းခံခဲ့တယ်။ စီစီပီရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာ ခံရပေမဲ့၊ လောကရဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်တာ ခံရပေမဲ့၊ ဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ ပြစ်တင်ရှုတ်ချတာနဲ့ ကဲ့ရဲ့စွပ်စွဲတာ ခံရပေမဲ့၊ ဘုရားသခင်က အမြဲ တိတ်တဆိတ် သည်းခံခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့အတွက် ဘုရားသခင်က အရမ်းကြီးမားတဲ့ အဖိုးအခ ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မတို့ မဖော်ပြနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မက သေးနုပ်တဲ့ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦး သက်သက်ပါ။ တာဝန်တချို့ကို ကျွန်မ ထမ်းဆောင်နိုင်ရင်တောင်၊ ဒါတွေက အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။ ဆိုးယုတ်တဲ့သူ လီဟွာကို ကျွန်မ ဖော်ထုတ်တုန်းကလိုပါပဲ။ ဆီလျော်တဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ရှာတွေ့ဖို့ ကျွန်မကို ဦးဆောင်ခဲ့တာ ဘုရားသခင်ပါ၊ ပြီးတော့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကပါ ထပ်ပြီး ဖော်ထုတ်ကြတော့မှ အဲဒီဆိုးယုတ်တဲ့သူက လက်ခံသွားတာပါ။ တာဝန်မှာ အခက်အခဲတွေ ကြုံရတုန်းက၊ ကျွန်မနဲ့ မိတ်သဟာယပြုဖို့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးခဲ့တာ ဘုရားသခင်ပါ။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီတော့မှ ကျွန်မ ယုံကြည်ခြင်း ရှိလာတာပါ။ ဒါတွေအားလုံးကို ဘုရားသခင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းခံထိုက်တဲ့ အရာတစ်ခုမှ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုသာ မရှိရင်၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေ ကျွန်မ ရရှိဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့၊ ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်အနေနဲ့ မှတ်ယူခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တကယ့်ကို မာနထောင်လွှားပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားက အရမ်း ပြင်းထန်ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ဒုစရိုက်အမှုတွေကြောင့် ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို မစွန့်ပစ်သလို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းတာ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို ဟန့်တားဖို့နဲ့ မကောင်းမှု မလုပ်တော့အောင် တားဆီးဖို့၊ ကျွန်မ အဖမ်းခံရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာ ဘုရားသခင်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး နားလည်ဖို့အတွက် ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ကိုလည်း သူ အသုံးပြုခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ အနှစ်သာရက အရမ်း လှပပြီး ကြင်နာပါတယ်။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ လူတွေရဲ့ ချီးမွမ်းတာနဲ့ သက်သေခံတာကို ခံယူထိုက်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ တကယ် တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ ဒီဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့တယ်။ “သို့ဆိုလျှင် မည်သည့် ပြုမူလုပ်ဆောင်နည်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံခြင်း မဟုတ်သနည်း။ အကယ်၍ သင်သည် အကြောင်းအရာတစ်ခုခုနှင့် ပတ်သက်၍ ကြွားလုံးထုတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို သက်သေခံပါက လူအချို့အား သင့်ကို အထင်ကြီးပြီး ကိုးကွယ်အောင် လုပ်ခြင်းဟူသည့် ရလဒ်ကို စွမ်းဆောင်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်သည် ထိုတူညီသော အကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ပြပြီး သင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိကျွမ်းခြင်းကို ဝေမျှလျှင် ဤအရာ၏ သဘာဝမှာ ကွဲပြား၏။ ဤသည်မှာ မမှန်ကန်သလော။ မိမိ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိကျွမ်းခြင်းအကြောင်း ပြောပြဖို့အတွက် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ပြခြင်းသည် သာမန်လူ့သဘာဝက ပိုင်ဆိုင်ထားရမည့် အရာတစ်ခုဖြစ်၏။ ယင်းသည် အပြုသဘောဆောင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သင်သည် မိမိကိုယ်ကို အမှန်တကယ် သိနားလည်ပြီး မိမိ၏အခြေအနေအကြောင်း မှန်ကန်စွာ၊ စစ်မှန်စွာနှင့် တိကျစွာ ပြောပြလျှင်၊ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို လုံးလုံးလျားလျား အခြေခံသည့် အသိပညာအကြောင်း ပြောပြလျှင်၊ သင့်အား နားထောင်သောသူတို့သည် တည်ဆောက်ပေးခြင်း ခံရပြီး ယင်းမှနေ၍ အကျိုးဖြစ်လျှင်၊ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို သက်သေခံပြီး သူ့ကို ဘုန်းတော်ထင်ရှားစေလျှင် ယင်းသည် ဘုရားသခင်အား သက်သေခံနေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ပြခြင်းအားဖြင့် သင်သည် သင်၏ စွမ်းပကားများ၊ သင်သည် မည်ကဲ့သို့ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရပြီး အဖိုးအခပေးခဲ့ကာ သင်၏ သက်သေခံချက်တွင် အခိုင်အမာ ရပ်တည်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း များစွာ ပြောပြ၍ ရလဒ်အနေဖြင့် လူတို့က သင့်ကို အထင်ကြီးပြီး ကိုးကွယ်ပါက ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို သက်သေခံခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအပြုအမူနှစ်ခုကြားမှ ခြားနားချက်ကို ပြောပြနိုင်ဖို့ လိုသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၄)၊ အန္တိခရစ်တို့ကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ အချက် ၄- ၎င်းတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ချီးကျူးပြီး သက်သေခံကြသည်) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်၊ ဘုရားသခင်ကို ချီးမြှောက်ဖို့နဲ့ ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါတာကြားက ကွာခြားချက်ကိုလည်း ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တယ်။ နှစ်ခုစလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံတွေကို မိတ်သဟာယပြုတာ ပါဝင်ပေမဲ့၊ အဓိက ကွာခြားချက်က ကိုယ့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရရှိလာတဲ့ ရလဒ်တွေမှာ ရှိပါတယ်။ မိတ်သဟာယပြုတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကျွန်မတို့ ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုတွေကို ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ဖော်ထုတ်သင့်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရမယ့် လမ်းကြောင်း ဘယ်လို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဘုရားသခင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို သိနားလည်မှုတွေ ရရှိခဲ့တယ် ဆိုတာကို ပြောပြသင့်တယ်။ ဒီနည်းလမ်းနဲ့ မိတ်သဟာယပြုမှသာ ကျွန်မတို့က ဘုရားသခင်ကို ချီးမြှောက်ပြီး သက်သေခံနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ပြဿနာတွေကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်၊ ကိစ္စတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ သက်သေခံချက်မှာ ကျွန်မတို့ ဘယ်လို ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ခဲ့တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ ပြောပြီး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို မဖော်ထုတ်ဘဲ ကောင်းတဲ့ဘက်ခြမ်းကိုပဲ ပြောမယ်ဆိုရင်၊ ဒီလို မိတ်သဟာယမျိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါတာ သက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်မ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြတုန်းက၊ ကျွန်မ ထုတ်ဖော်ခဲ့တဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟပြီး ချမပြခဲ့ဘူး။ အကြိမ်တိုင်း၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရှေ့မှာ ကျွန်မ ဖော်ပြခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အပြုသဘောဆောင်ပြီး တက်ကြွတဲ့ ဝင်ရောက်မှုတွေချည်း ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ကျွန်မမှာ ယုံကြည်ခြင်းရှိတယ်၊ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ ထင်သွားစေတယ်။ ကျွန်မ လုပ်နေခဲ့တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး ကြွားဝါနေတာပါပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ၊ အသင်းတော်က ကျွန်မကို စာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အလုပ် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးတယ်။ တစ်နေ့မှာ၊ ကျွန်မနဲ့ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်တဲ့ ညီအစ်မ တင်းနင်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖြစ်ကြတယ်။ တင်းနင်က ပြောတယ်။ “ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေဆီ ကျွန်မရေးလိုက်တဲ့ မိတ်သဟာယ စာထဲက ဖော်ပြချက်က အစ်မရေးတာလောက် မရှင်းလင်းဘူးလို့ ထင်တယ်။ အစ်မ ရေးထားတာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်” တဲ့။ တင်းနင် ပြောလို့ပြီးတဲ့အခါ၊ ကျွန်မ အရမ်း ဝမ်းသာသွားတယ်။ မိတ်သဟာယ စာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို ရေးတယ်ဆိုတာ ကြွားဝါချင်စိတ် ထပ်ဖြစ်လာပြန်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သတိဝင်လာတယ်။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထပ်ပြီး ကြွားဝါချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါနဲ့ တင်းနင်ကို ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။ “တကယ်တော့၊ စာရေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျွန်မလည်း အခက်အခဲတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ တစ်ခုခု ရေးလိုက်၊ ဖျက်လိုက်၊ တခြားတစ်ခု ရေးလိုက်နဲ့၊ တစ်ခါတလေ လက်လျှော့ချင်စိတ်တောင် ပေါက်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ၊ ဘာလို့ ကောင်းကောင်း မရေးနိုင်ရတာလဲ ဆိုတာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ရှာဖွေပြီး တွေးဆနေရင်းနဲ့၊ စာရေးနေတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မမှန်ကန်ခဲ့တာကို နားလည်လိုက်တယ်။ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ရေးနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လူတွေ ကျွန်မကို အားကျလေးစားအောင် ကောင်းကောင်း ရေးချင်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုပဲ ရေးရပါစေ၊ စည်းမျဉ်းတွေ ပါဝင်ပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ နားလည်နိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ဘုရားသခင်ဆီ ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ဒီလို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြီး ပြန်ရေးတဲ့အခါ၊ အကြံဉာဏ်တချို့ ရလာပြီး ကျွန်မ ရည်ရွယ်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပါတယ် လို့ပေါ့။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ သတိရလိုက်တယ်။ ‘ငါသည် သန့်ရှင်းသော နိုင်ငံတော်သို့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး ညစ်ညူးသောမြေမှ ငါ့ကိုယ်ငါ ကွယ်ဝှက်ထား၏။’ (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးထံ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များ၊ အခန်း (၂၉)) အဲဒီအချိန်မှာ၊ ဒီစာကြောင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ နားလည်လိုက်တယ်။ ရည်ရွယ်ချက် မမှန်ကန်ဘဲ စာရေးတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကြွားဝါချင်နေတုန်းက၊ ဘုရားသခင်က မျက်နှာတော်ကို ဝှက်ထားတော့ ကျွန်မ ဘယ်လိုပဲရေးရေး အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှန်ကန်တဲ့ စိတ်သဘောထားကို ထားရှိပြီး ရလဒ်တွေထွက်အောင် ရေးတဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ချောချောမွေ့မွေ့ ရေးနိုင်ခဲ့တယ်။” ဒါကို ကြားပြီးတဲ့နောက်၊ တင်းနင်က ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သူ သိပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒီနည်းလမ်းအတိုင်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်လိုက်တော့ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးက တကယ် ငြိမ်သက်သွားတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနဲ့ အတူရှိတဲ့အခါ၊ အရင်တုန်းက ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး ပြစားခဲ့ပုံတွေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားကို အသိတရားရှိရှိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟပြီး ဖော်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့နဲ့ ပြောင်းလဲဖို့ ဘုရားသခင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဘယ်လို စီစဉ်ပေးခဲ့တယ် ဆိုတာကိုလည်း ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက ကျွန်မကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး၊ လူတွေအပေါ် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို နားလည်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်တဲ့အခါ အရင်တုန်းက လုပ်ခဲ့သလို ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချီးမြှောက်တော့သလို မကြွားဝါတော့ပါဘူး။ ဒီလို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ ဦးဆောင်မှု ရလဒ်ပါပဲ။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။