ကျိုးရှောင်အို၊ တရုတ်ပြည်

၂၀၁၂ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက နောက်ဆုံးသောကာလ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မကြာမကြာ အတူစုဝေးပြီး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ကြသလို နေ့တိုင်းက ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်ကျေနပ်စရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နှစ်နှစ်ကြာတော့ ကျွန်တော် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတယ်။ တာဝန်တွေများပြီး အိမ်မှာနေချိန် နည်းသွားလို့ ဇနီးက နည်းနည်း မကျေမနပ်ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော်က မိသားစုကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုပြီး ပြောတာပေါ့။ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦးရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တာက လုံးဝ သဘာဝကျပြီး ကျိုးကြောင်းခိုင်လုံမျှတတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပေမဲ့ ဇနီးပြောတာလဲ ဟုတ်တာပဲလို့ ခံစားမိတယ်။ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကျေဖို့ ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်သင့်တယ်၊ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေးသာယာပြီး မိသားစု ပျော်ရွှင်မှာလေ။ ဒါကြောင့် အိမ်မှာရှိတဲ့အချိန်ဆို ကျွန်တော် အိမ်အလုပ်တွေ အများကြီးလုပ်တယ်၊ ဇနီးအတွက် ဟင်းကောင်းတွေ ချက်ကျွေးပြီး ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ တာဝန်များလို့ ဇနီးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တဲ့အခါမျိုးဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအတွက် ပြန်ထေမိအောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေက ကျွန်တော်တို့ကြားက ခံစားချက်တွေကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် တရားဟောဆရာ ဖြစ်လာပြီး အိမ်မှာ ဇနီးနဲ့ အချိန်ယူတာ ပိုတောင် နည်းသွားတယ်။ တစ်ခါတလေ တာဝန်များလို့ ရက်ဆက်တိုက် အပြင်ထွက်ရတဲ့အခါ ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို ညည်းညူတော့တာပဲ။ ဒီလိုဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်တာဝန်ကို မနှောင့်နှေးစေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မစိတ်နှလုံးမှာ ဇနီးသည်အပေါ် အပြစ်ရှိတဲ့စိတ် အမြခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် မသွားခင်မှာ သူ့အတွက် ထမင်းဟင်းတွေ စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ဘယ်တောင်းဆိုချက်ကိုမဆို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်၊ သူ့ကို အပြင်ခေါ်သွားပေးတယ်။ ဒါက ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် လုပ်သင့်တာကို လုပ်ဖို့ နဲ့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေး ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဇနီးက ပိုက်ဆံရှာဖို့နဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပျော်အပါးတွေကို လုံးဝ အာရုံစိုက်လာခဲ့ပြီး၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စားလိုက်သောက်လိုက် ပျော်ပါးလိုက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတော့တယ်။ မိသားစုကို ပစ်ထားရုံတင်မကဘူး ဘားတွေကိုပါ ခဏခဏ သွားတာ။ ကျွန်တော့် ဇနီးက ပိုပိုပြီး အကျင့်ပျက်လာတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ပူလာတယ်။ ဒီလူတွေနဲ့ အချိန်တွေအများကြီး ကုန်နေရင် သူ စုံစမ်းသွေးဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်သွားနိုင်မလားပေါ့။ ကျွန်တော် ပင်ပင်ပန်းပန်း တည်ဆောက်ထားတဲ့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဇနီးကို ကျွန်တော် ခဏခဏ ရင်ဖွင့်ဆွေးနွေးတယ်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေ ဖတ်ပြတယ်၊ အဲဒီ ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့နေရာတွေနဲ့ သူ ဝေးဝေးနေဖို့ မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ပေါ့။ ဇနီးက ပါးစပ်နဲ့တော့ သဘောတူပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ မပြောင်းလဲဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပြောစရာစကားတွေ နည်းသထက် နည်းလာပြီး သူအိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်များသွားပြီလားလို့ ကျွန်တော် ခဏခဏ စိုးရိမ်မိတယ်။ အထူးသဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်မှုကို အမြဲခံစားရတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ပြတ်တောက်သွားနိုင်တယ်လို့ တွေးမိပြီး ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာပေါ့။ နာကျင်မှုမှာ အရမ်းပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကယ်ထုတ်နိုင်တဲ့အချိန်၊ ၂၀၂၀ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ရက်တစ်ရက်မှာ၊ ခေါင်းဆောင်ဆီက စာတစ်စောင် ရတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ တွဲဖက်လုပ်နေတဲ့ ညီအစ်ကို ဝမ်ချန် ရဲဖမ်းခံလိုက်ရပြီတဲ့၊ ရဲက စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းတွေ ရသွားပြီး သူနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိတဲ့သူတွေကို လိုက်စစ်ဆေးနေလို့ အိမ်ကနေ ချက်ချင်းထွက်ပြီး ပုန်းရှောင်ဖို့ ပြောလာတယ်။ ဒီသတင်းကို ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ရတော့ အစမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်သာ ထွက်သွားရင် ဇနီးနဲ့ ကလေးကို စောင့်ရှောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်သလို၊ မိသားစုလည်း ပြိုကွဲသွားနိုင်တယ်လို့ တွေးမိတယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ရင်ထဲမှာ အရမ်း နာကျင်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မသွားရင်လဲ အဖမ်းခံရပြီး ညှဉ်းဆဲတာကို ရင်ဆိုင်ရမှာ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ နှစ်လကြာတော့ မိသားစုဆီကနေ စာတစ်စောင် ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတုန်းက ရဲ ခုနစ်ယောက် ကျွန်တော့်အိမ်ထဲ အတင်းဝင်စီးပြီး ဖမ်းဖို့လုပ်ကြတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို မတွေ့တော့ ဇနီးရဲ့ အစ်မကို ဖမ်းသွားကြတယ်တဲ့။ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ကျွန်တော် တခြားတစ်နေရာကို သွားပြီး ပုန်းရှောင်နေခဲ့ရတယ်။

၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ရက်တစ်ရက်မှာ အိမ်ကနေ စာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ကထွက်သွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုတော့ ဇနီးက ကွာရှင်းဖို့ အမှုဖွင့်ပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီတဲ့။ ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို စောင့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ကြုံလာရတဲ့အချိန်မှာတော့ ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာတွေးမိတယ်။ “ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးသာ ပြိုကွဲသွားရင် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ အရမ်းကြိုးစားပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေး ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ ဇနီးနဲ့ လက်ထပ်ထားတာ ဆယ့်တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်လဲ ရှိသေးတယ်။ အတူတူ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစရာ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးတာလေ။ တကယ်လို့ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ငါ့ဘာသာ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ရမလဲ” ပေါ့။ ညဘက်ကျတော့ အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကလေးလည်း ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရမှာကို တွေးရင်းနဲ့ပေါ့။ ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးက နာကျင်မှု၊ သောကနဲ့ ပြည့်သွားပြီး ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့အတွက် အိမ်ပြန်သွားဖို့ အတွေးက စိတ်မှာပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ရဲလိုက်ဖမ်းတာ ခံနေရပြီး ကျွန်တော် အိမ်နဲ့ဝေးနေတဲ့ သုံးနှစ်နီးပါးကာလမှာ ရဲတွေက အိမ်ကို ခဏခဏလာပြီး ချောင်းမြောင်းတာတွေ လုပ်တယ်၊ ဇနီးရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း ရဲက စောင့်ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော် အလောတကြီး အိမ်ပြန်သွားရင်၊ အဖမ်းခံရမှာတင် မကဘူး၊ အသင်းတော်ကိုပါ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားမှာ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ကိုယ့်တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်နေတာဖြစ်လို့ တကယ်လို့ ထွက်သွားရင် ကိုယ့်တာဝန်တွေကို စွန့်ပစ်ပြီး ဘုရားကို သစ္စာဖောက်တာ ဖြစ်မှာပဲ။ ဆင်ခြင်တုံတရားအရဆိုရင်တော့ အိမ်ပြန်လို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့၊ အိမ်မပြန်တာက ကျွန်တော့် အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲမဲ့သဘောဖြစ်နေမှာလေ။ စိတ်ဆင်းရဲစွာနဲ့ ဇနီးကို မသွားဖို့ တားတဲ့စာ ရေးလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခက်အခဲကို သူ နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ပေါ့။ စာရေးပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ လှိုက်လှဲတဲ့စကားတွေက ဇနီးအပေါ် ဘာမှသက်ရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးမှာ အရမ်းနာကျင်ခံစားရလို့ ဘုရားဆီဆုတောင်းခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီး အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစုကို ဘယ်လိုသဘောထားရမလဲဆိုတာ နားလည်သွားတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “သင်သည် ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဤအချိန်အခိုက်အတန့်အထိ ဘဝတစ်လျှောက် သင့်အား ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ သင့်အား အိမ်ထောင်ကိုပေးခဲ့သည်မှာ၊ မိသားစုကို ပေးခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အိမ်ထောင်၏ စည်းဘောင်အတွင်းတွင် သင် ဖြည့်ဆည်းသင့်သည့်တာဝန်များအား သင့်ကို ပေးအပ်သည်မှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အိမ်ထောင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ သင်မဟုတ်သည်ကိုလည်းကောင်း မည်သည့်အခါမျှ သင် မမေ့ရပေ။ သင်သည် ရုတ်တရက်ကြီးအိမ်ထောင်ကျခြင်းမဟုတ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ် သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းများနှင့် အင်အားများကို အားကိုးခြင်းအားဖြင့် သင်၏ အိမ်ထောင်ပျော်ရွှင်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မမေ့ရပေ။ ယခု ဤအရာကို ငါရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြပြီးဖြစ်သလော။ (ရှင်းပြပြီး ဖြစ်ပါသည်။) သင်လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို နားလည်သလော။ ယခုတွင် သင့်အတွက် လမ်းကြောင်းက ရှင်းလင်းသလော။ (ရှင်းလင်းပါသည်။) အိမ်ထောင်တွင် သင်ဖြည့်ဆည်းသင့်သည့် တာဝန်၊ ဝတ္တရားများနှင့် ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အဖြစ် သင်၏တာဝန်၊ အလုပ်တို့ကြားတွင် ကွဲလွဲမှု၊ သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်မှုမရှိလျှင် ဤသို့သော အခြေအနေအောက်၌ သင်၏ တာဝန်များကို မည်သို့ ဖြည့်ဆည်းရမည်ဖြစ်စေ အိမ်ထောင်၏ စည်းဘောင်အတွင်းတွင် ယင်းတို့ကို သင် ဖြည့်ဆည်းသင့်သည်။ သင်၏ တာဝန်များကို ကောင်းစွာ ဖြည့်ဆည်းသင့်သည်။ သင်ထမ်းရွက်သင့်သည့် တာဝန်များကို ထမ်းရွက်သင့်သည်။ ယင်းတို့ကို ခေါင်းမရှောင်သင့်ပေ။ သင်၏ အဖော်အတွက် တာဝန်ယူရမည်။ သင့်အဖော်၏ ဘဝအတွက်၊ သူ၏ ခံစားချက်များအတွက်၊ သူနှင့်သက်ဆိုင်သော အရာရာတိုင်းအတွက် တာဝန်ယူသင့်သည်။ သို့ရာတွင် အိမ်ထောင်၏စည်းဘောင်အတွင်း သင်ထမ်းရွက်သော တာဝန်၊ ဝတ္တရားများနှင့် ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အဖြစ် သင်၏ အလုပ်နှင့် တာဝန်ကြား၌ ထိပ်တိုက်ဆန့်ကျင်မှုရှိသောအခါတွင် သင်လက်လွှတ်ရမည့်အရာသည် သင်၏ တာဝန်၊ သို့မဟုတ် အလုပ်မဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်၏ စည်းဘောင်အတွင်းတွင်ရှိသော သင်၏ တာဝန်များဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်က သင့်အပေါ် မျှော်လင့်သောအရာဖြစ်သည်။ သင့်အတွက် ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင် ဤသည်မှာ မည်သည့်ယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် မိန်းမကိုမဆို ဘုရားသခင် တောင်းဆိုသောအရာ ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သင်သည် ဤအရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်မှသာလျှင် သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ဘုရားသခင်နောက်သို့ လိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဤအရာကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ ဤသို့ လက်တွေ့မလုပ်ဆောင်နိုင်လျှင် သင်သည် အမည်ခံသက်သက်ဖြစ်သော ယုံကြည်သူသာဖြစ်သည်။ သင်သည် စစ်မှန်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ဘုရားသခင်နောက်သို့ မလိုက်ပေ။ သမ္မာတရားကို လိုက်စားသူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။...လူအချို့က ‘အင်း၊ ကျွန်တော့် အိမ်ထောင်ဘက်က ကျွန်တော်မရှိဘဲ မည်သို့နေမည်နည်း။ ကျွန်တော်မရှိလျှင် ကျွန်တော်တို့အိမ်ထောင်က ပြိုကွဲမည် မဟုတ်ဘူးလော။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်က ပြီးဆုံးသွားမည်လော။ သို့ဆိုလျှင် ငါသည် မည်သို့ ဆက်လက်အသက်ရှင်မည်နည်း’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သင်၏ အနာဂတ်သည် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သင် စဉ်းစားသင့်သလော။ သင် အစဉ်းစားသင့်ဆုံးသော အရာမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သနည်း။ သင်သည် သမ္မာတရားကို လိုက်စားသောသူတစ်ဦး ဖြစ်လိုလျှင် သင် အစဉ်းစားသင့်ဆုံးသော အရာမှာ ဘုရားသခင်က သင့်အား လက်လွှတ်ရန် တောင်းဆိုသည့်အရာကို မည်သို့ လက်လွှတ်ရမည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်က သင့်အား ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေရန် တောင်းဆိုသည့်အရာကို မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေရမည်ကိုလည်းကောင်း ဟူသည်ပင် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် အိမ်ထောင်မရှိဘဲနှင့် သင်၏နံဘေးတွင် အဖော်မရှိလျှင်ပင် သင်သည် အသက်ကြီးသည်အထိ အသက်ရှင်နိုင်သေးသည့်အပြင် ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်သေးသည်။ သို့ရာတွင် သင်၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို သင် စွန့်ပစ်လိုက်ပါက ယင်းသည် သင် ထမ်းဆောင်သင့်သော တာဝန်နှင့် ဘုရားသခင်က သင့်အား အပ်နှံထားသော အထူးတာတန်ကို သင် စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။ ထိုအခါတွင် ဘုရားသခင်၏အမြင်၌ သင်သည် သမ္မာတရားကို လိုက်စားသောသူတစ်ဦး၊ ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် အလိုရှိသောသူတစ်ဦး၊ သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်းကို လိုက်စားနေသောသူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သင်သည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိရန် သင်၏ အခွင့်အလမ်းနှင့် အခွင့်အရေးကို တက်ကြွစွာ စွန့်ပစ်ပြီး သင်၏ အထူးတာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုအစား သင်သည် အိမ်ထောင်ရေးကို ရွေးချယ်လျှင်၊ သင်၏ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့်အတူ အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လျှင်၊ ၎င်းကို အဖော်ပြုရန်နှင့် စိတ်ကျေနပ်စေရန် ရွေးချယ်လျှင်၊ သင်၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြည့်စုံခိုင်မြဲမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်လျှင် အဆုံးတွင် သင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရရှိသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ခုကို ဧကန်မုချ ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ မည်သည့်အရာအား ဆုံးရှုံးရမည်ကို သင် နားလည်သည်မဟုတ်လော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၁၀)) “ဘုရားသခင်က သင့်အား အခြေကျသောဘဝနှင့် လက်တွဲဖော်ကို ပေးသည်မှာ သင်ပို၍ ကောင်းစွာ အသက်ရှင်နိုင်ပြီး သင့်အား ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မည့် သူတစ်ယောက်ရှိရန်၊ သင့်နံဘေးတွင် လူတစ်ယောက်ရှိစေရန်ဖြစ်ပြီး သင့်ထံတွင်အိမ်ထောင်ဘက်ရှိသည်နှင့် ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့နိုင်ရန်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်များကို မေ့လျော့နိုင်ရန်၊ သို့မဟုတ် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည့် သင်၏ဝတ္တရားနှင့် ကယ်တင်ခြင်း လိုက်စားရမည့် သင်၏ဘဝပန်းတိုင်တို့ကို စွန့်ပစ်ပြီး သင့်အိမ်ထောင်ဘက်အတွက် အသက်ရှင်နိုင်ရန် မဟုတ်ပေ။ သင်သည် အမှန်ပင် ဤသို့လုပ်ဆောင်လျှင်၊ အမှန်ပင် ဤသို့နေထိုင်လျှင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လမ်းကြောင်းပြောင်းမည်ဟု ငါ မျှော်လင့်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် သင့်အတွက် မည်မျှအရေးကြီးပါစေ၊ သူသည် သင့်ဘဝအတွက်၊ သင်၏ ရှင်သန်မှုအတွက်၊ သို့မဟုတ် သင်၏ဘဝလမ်းကြောင်းအတွက် မည်မျှအရေးကြီးပါစေ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသွားသော လူသားတစ်ဦးသာဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သင်၏ ခရီးပန်းတိုင်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် လက်ရှိအိမ်ထောင်ဘက်ကို သင့်အတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် သင်သည် ထိုသူနှင့် အတူတကွနေထိုင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က စိတ်ပြောင်းပြီး သင့်အတွက် အခြားတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးလျှင် သင်သည် အလားတူပင် နေထိုင်၍ရသေး၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏ လက်ရှိအိမ်ထောင်ဘက်သည် သင့်အတွက် တစ်ဦးတည်းသောသူ မဟုတ်သကဲ့သို့ သင်၏ ခရီးပန်းတိုင်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည်သာ သင်၏ ခရီးပန်းတိုင်ကို ပေးအပ်သောသူဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည်သာ လူသားမျိုးနွယ်၏ ခရီးပန်းတိုင်ကို ပေးအပ်သောသူဖြစ်သည်။ သင်သည် သင့်မိဘများကို စွန့်ခွာလျှင် အသက်ရှင်သန်နိုင်သေးသည်။ သင်၏ လက်တွဲဖော်ကို စွန့်ခွာလျှင်လည်း အလားတူပင် အသက်ရှင်နိုင်သေးသည်။ သင့်မိဘများသည် သင်၏ ခရီးပန်းတိုင်မဟုတ်သကဲ့သို့ သင်၏ လက်တွဲဖော်သည်လည်း သင်၏ ခရီးပန်းတိုင်မဟုတ်ပေ။ သင့်တွင် လက်တွဲဖော်ရှိသောကြောင့် သင်၏စိတ်၊ သင်၏ဝိညာဉ်၊ သင်၏ အသွေးအသားကို အပ်နှံရမည့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိသောကြောင့်လောက်နှင့် ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံးသော အရာများကို မမေ့လျော့နှင့်။ သင်သည် ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့လျှင်၊ သင့်အား ဘုရားသခင်အပ်နှံထားသောအရာကို မေ့လျော့လျှင်၊ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက် ထမ်းဆောင်သင့်သော တာဝန်ကို မေ့လျော့လျှင်၊ သင်၏ ပင်ကိုလက္ခဏာက မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မေ့လျော့လျှင် သင်သည် အသိစိတ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားအားလုံးကို ဆုံးရှုံးပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၁၁)) အိမ်ထောင်ရေး၊ မိသားစုနဲ့ သားသမီးတွေဆိုတာ ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ လူတွေ အထီးမကျန်အောင် ဒါတွေကို ဘုရားက ပေးတာဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ လင်နဲ့မယားက ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို အသက်ရှင်ဖို့ အချင်းချင်း ဂရုစိုက်ပြီး အဖော်ပြုပေးဖို့ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဖက်ကို သူတို့ဘဝရဲ့ ပန်းတိုင်အနေနဲ့ သဘောထားဖို့ ဒါမှမဟုတ် မိသားစု ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထောင် ထိန်းသိမ်းတာကို ဘရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်အနေနဲ့ သဘောထားဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာတွေကို ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမ္မာတရားကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့သလို ကိုယ့်ရဲ့အိမ်ထောင်ဖက်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ပန်းတိုင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပျော်ရွှင်မှုက ဘဝမှာ ရှာဖွေရမဲ့ ပန်းတိုင်ဖြစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငယ်ငယ်တုန်းက မိဘမေတ္တာနဲ့ မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့ခဲ့လို့ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်တော် တောင့်တခဲ့တယ်။ ဇနီးနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်အတွက် ဇနီးရဲ့မေတ္တာ၊ ကျွန်တော့်ကလေးက ပေးတဲ့ ပျော်ရွှင်၊ ဝမ်းမြောက်မှုတွေကို ခံစားရပြီး ပြည့်စုံတဲ့မိသားစုတစ်ခု ရှိတာဟာ အရမ်းကောင်းတဲ့အရာပဲလို့ ပိုလို့တောင် ယုံကြည်လာခဲ့တာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဇနီးက ကွာရှင်းဖို့ အမှုဖွင့်ချင်တယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးက တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားပြီး အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစု မရှိရင် ဆက်မရှင်သန်နိုင်တော့သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့အတွက် တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့အထိတောင် တွေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကျမှပဲ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ အိမ်ထောင်ရေးက ဘုရားသခင်ထက်၊ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦးရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တာထက် ပိုအရေးကြီးနေပါလားဆိုတာ သတိပြုမိလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစု ပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သလို မိသားစုတာဝန်ကို ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ လက်ထပ်ပြီးနောက်မှာ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်တိုင်းမှာ၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနဲ့ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦးရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းကသာ ကျွန်တော် လုပ်သင့်တဲ့အရာတွေဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံး အရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သခင်ဘုရားရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ဝေဖို့အတွက် အနောက်တိုင်း သာသနာပြုတွေ ဘယ်လောက်များများက သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး၊ အလုပ်နဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝတွေကို တက်တက်ကြွကြွ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီး ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောဖို့ တရုတ်ပြည်ကို မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာနဲ့ သူတို့ကြောင့်ပဲ သခင်ယေရှုရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားက တရုတ်ပြည်အနှံ့ ပြန့်ပွားခဲ့ရပုံကို ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်အများကြီးရဲ့ ရေလောင်းပေးတာ၊ ထောက်ပံ့တာတွေကို အများကြီး မွေ့လျော်ခံစားခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ဘုရားသခင်အတွက် ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ။ ဇနီးက ကွာရှင်းချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကွာရှင်းပြီးရင် အိမ်မရှိတော့ဘဲ ကလေး ဒုက္ခရောက်တော့မယ်၊ မိသားစုကပေးတဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး တွေးမိခဲ့တာ။ ရင်ထဲမှာ နာကျင်ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့ပြီးတော့ အိမ်ပြန်ပြီး ကျွန်တော့် အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့အတွက် တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့တောင် တွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားခဲ့သမျှက ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတွေဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလေးမထားခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အနောက်တိုင်း သာသနာပြုတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်က အသိစိတ် လုံးဝကင်းမဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနဲ့ ပြည့်ခဲ့သလို ဘုရားရဲ့ လမ်းပြမှုနဲ့ ထောက်ပံ့မှု ကျွန်တော်ရခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအားလုံးနဲ့ ကျွန်တော် မထိုက်တန်ခဲ့ဘူး။ ဒါကိုတွေးမိတော့ ကျွန်တော် အရမ်းအပြစ်ရှိတဲ့စိတ် ခံစားရပြီး အနာဂတ်ဘဝအတွက် မပူပန်သင့်၊ မသောကမရောက်သင့်ဘူးလို့ ခံစားမိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ဘယ်လို ဖြည့်ဆည်းရမလဲဆိုတာကို တွေးဖို့ပါပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် တာဝန်တွေအပေါ်ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။

တစ်လကြာတော့ ယောက္ခမဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်၊ ကျွန်တော့်ယောက်ဖက အတွင်းသတင်းတစ်ခုကနေတစ်ဆင့် သိထားတာက ကျွန်တော်က အလိုရှိခံရတဲ့စာရင်းထဲမှာ မပါလောက်ဘူး၊ ရဲက ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ ရှာနေရုံသက်သက်ပဲတဲ့။ း ဒေသခံနယ်မြေကနေ ထွက်သွားသရွေ့တော့ ကျွန်တော် ဟိုပြေးဒီပြေး ပုန်းရှောင်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ဇနီးရယ်၊ ကလေးရယ်၊ ယောက္ခမရယ် အားလုံးက တခြားပြည်နယ်တစ်ခုမှာ ရောက်နေကြတာ၊ အဲဒီကို ကျွန်တော် လိုက်သွားချင်လားလို့ ယောက္ခမက မေးလာတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ တွေးမိတယ်။ “ဇနီးနဲ့ ကလေးဆီကိုသာ ပြန်သွားနိုင်ရင် ငါ့မိသားစု ပြိုကွဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ကလေးလည်း မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရမှာပဲ” လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ကို စောင့်ထိန်းပါ့မယ်လို့ ဘုရားသခင်ဆီ ကျွန်တော် ဆုတောင်းခဲ့ဖူးတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ အခုအချိန်မှာ တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်ထောင်ရေးကို ကယ်တင်ဖို့ ပြန်သွားတာက ဘုရားသခင်ကို လှည့်စားတာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ကျွန်တော့်ထက် ပိုသင့်တော်တဲ့လူလည်း မရှိဘူးလေ။ ကျွန်တော်သာ ထွက်သွားရင် အလုပ်က သေချာပေါက် ထိခိုက်သွားမှာ။ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တာက အဲဒီနေ့ ယောက္ခမဆီက စာလက်ခံရရှိတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ၊ ကျွန်တော် ဘာရွေးချယ်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့လေ။ ဘုရားသခင်ကို ကျေနပ်စေဖို့နဲ့ တာဝန်တွေကို ဦးစားပေးဖို့ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ရမယ်။ ဒါနဲ့ ဘုရားသခင်ဆီ ကျွန်တော် ဆုတောင်းလိုက်တယ်၊ “ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ နည်းနည်း အားနည်းပြီး ကျွန်တော့် အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့ ပြန်သွားချင်နေမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ မပြောနဲ့ ကျွန်တော့်တာဝန်တွေကို ကျွန်တော် စွန့်လွှတ်လို့မဖြစ်တာ သိပါတယ်။ ဘုရားသခင်၊ သက်သေခံချက်မှာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လမ်းပြတော်မူပါ”လို့ပေါ့။

နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်ပြီး ဘယ်လို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရမလဲဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “လူသားမျိုးနွယ်သည် ရုပ်ဝတ္ထုလောကထဲတွင် အသက်ရှင်၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်နောက်ကို လိုက်ကောင်း လိုက်နိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သင့်ကို မည်သို့ထောက်ပံ့ပေးသည်၊ မည်သို့ချစ်ပြီး မည်သို့ အရေးထားသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ သင် မမြင် သို့မဟုတ် နားမလည်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာကို သင်မြင်သနည်း။ သင့်ကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် သို့မဟုတ် သင့်ကို တုန်နေအောင်ချစ်ကြသည့် သွေးသားရင်းချာ ဆွေမျိုးများကို သင်မြင်သည်။ သင်၏ အသွေးအသားအတွက် အကျိုးရှိသည့် အရာများကို သင် မြင်သည်၊ သင်ချစ်သည့် လူများနှင့် အမှုအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သင် ဂရုစိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လူသားက ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ခြင်းဟု ခေါ်သည့်အရာ ဖြစ်တော့သည်။ သို့ရာတွင် ထိုသို့သော ‘ကိုယ်ကျိုးမငဲ့သည့်’ လူများသည် ၎င်းတို့ကိုအသက်ပေးသည့် ဘုရားသခင်ကိုမူ မည်သည့်အခါတွင်မျှ အလေးမထားခဲ့ကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ၊ လူသား၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့မှုသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန် လာပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ လူသားက ယုံကြည်သည့် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့မှုသည် အနှစ်မဲ့ပြီး သဘာဝမကျပေ၊ ဖောက်ပြန်ကာ၊ ဘုရားသခင်နှင့် သဟဇာတမဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်နွှယ်ခြင်း မရှိပေ။ လူ၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ခြင်းသည် သူ၏အနှစ်သာရ၏ စစ်မှန်သည့် ဖော်ပြချက် ဖြစ်ပေသည်။ လူသည် ဘုရားသခင်၏ စဉ်ဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့မှုခံရသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့မှုကြောင့် အတိအကျ ဖြစ်ပေသည်။ ယနေ့ငါပြောသည့် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သင်တို့အနေဖြင့် အလွန် စိတ်ထိခိုက်ခြင်း ရှိကောင်း ရှိမည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ ထောက်ခံမှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရုံမျှ ညိတ်နေကြသော်လည်း၊ သင်၏နှလုံးသားထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားသည့်အခါတွင်၊ သင်သည် ဤအရာကို အမှတ်တမဲ့ သိရလိမ့်မည်။ သင့်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်သာ အခြေအနေပေါ် မမူတည်သကဲ့သို့ ပြစ်မျိုး မှဲ့မထင်သောကြောင့်၊ ဤလောကကြီးထဲ၌ သင်ခံစား သိရှိနိုင်သော လူများ၊ ကိစ္စရပ်များနှင့် အမှုအရာများ အားလုံးအထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ခြင်းသည်သာ စစ်မှန်ပြီး ခိုင်မာသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်မှလွဲ၍၊ အခြားမည်သူမဆို၏ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့မှုဟုခေါ်သော အရာသည် အယောင်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်၊ အပေါ်ယံဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန်မဟုတ်ပေ။ ယင်းသည် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု၊ ရည်ရွယ်ချက်အချို့ရှိသည်၊ အပေးအယူသဘော ပါရှိပြီး၊ စမ်းသပ်ခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။ ယင်းသည် ညစ်ညူးကာ စက်ဆုပ်ဖွယ် ဖြစ်သည်ဟုပင် သင်တို့ ပြောနိုင်သည်။ ဤစကားများနှင့်ပတ်သက်၍ သင်တို့ သဘောတူကြပါသလော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၂)၊ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ဘုရားသခင် ကိုယ်တော်တိုင် (၁)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ စာကြောင်းတိုင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေပေါ့။ “လူသားမျိုးနွယ်သည် ရုပ်ဝတ္ထုလောကထဲတွင် အသက်ရှင်၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်နောက်ကို လိုက်ကောင်း လိုက်နိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သင့်ကို မည်သို့ထောက်ပံ့ပေးသည်၊ မည်သို့ချစ်ပြီး မည်သို့ အရေးထားသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ သင် မမြင် သို့မဟုတ် နားမလည်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာကို သင်မြင်သနည်း။ သင့်ကို ချစ်မြတ်နိုးသည့်...သွေးသားရင်းချာ ဆွေမျိုးများကို သင်မြင်သည်။...သင်ချစ်သည့် လူများနှင့် အမှုအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သင် ဂရုစိုက်သည်။” ဘုရားပြောတာ မှန်တယ်။ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးတာကို ကျွန်တော် ခံရကတည်းက ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲ ဧည့်ခံပေးခဲ့ကြတယ်၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ကြားကနေတောင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တခြားနေရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ကြတာ။ ဒါတွေအားလုံးက ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ထွက်ခွာလာခါစတုန်းက ဇနီးနဲ့ ကလေးအကြောင်း ခဏခဏ တွေးမိခဲ့ပြီး ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ အားနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ကို သမ္မာတရား နားလည်ပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ယုံကြည်ခြင်းရှိနိုင်စေရင်းနဲ့ ဆက်တိုက် ရေလောင်းပေးပြီး ဉာဏ်အလင်းပေးခဲ့တာက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေပါပဲ။ ကျွန်တော် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်အတွက် လူတွေ၊ အဖြစ်အပျက်တွေ့နဲ့ အမှုအရာတွေ အမျိုးမျိုးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို တွေ့ကြုံခံစားစေကာ အသက်တာ အတန်အသင့် တိုးတက်စေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ဆီကနေ အများကြီး ရရှိခဲ့တာပါလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဝရမ်းပြေးစာရင်းမှာ မပါဘူး၊ တခြားနေရာသွားပြီး သူတို့နဲ့ ပြန်ဆုံစည်းလို့ရတယ်ဆိုတဲ့စာ အိမ်ကနေ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပထမဆုံး တွေးမိတာက ဇနီးနဲ့ သမီးအကြောင်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဇနီးဆီ ပြန်သွားသရွေ့တော့ အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်အောင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး မိသားစုဆီ ချက်ချင်းပြန်ဖို့ တောင့်တခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဇနီးနဲ့ သမီးပဲ ရှိတယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ နေရာ မရှိဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ကို ပြန်ပေးဆပ်တာ ဘာမှမရှိသလောက်ပဲဆိုတာကို တွေးမိပြီး စိတ်နှလုံးထဲမှာ အရမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး နောင်တရမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတင်နေသလို ခံစားချက်ကြောင့် မျက်ရည်တွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကျလာပြီး အရမ်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လူ့သဘာဝ ကင်းမဲ့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမိတယ်။ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက စစ်မှန်တယ်၊ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘူး၊ သန့်ရှင်းတယ်၊ အညစ်အကြေးတွေ မရှိဘူး၊ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ဘာကိုမှ မတောင်းဆိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ အချစ်ကတော့ လုံးဝ အပေးအယူဆန်ပြီး မသန့်ရှင်းဘူး၊ အတုအယောင် ခံစားချက်တွေ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကလိုပေါ့၊ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ကိုယ်ရေ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်။ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲပြီးရင် ကျွန်တော် အထီးကျန်တဲ့ဘဝနဲ့ ရှင်သန်ရမှာ၊ မိသားစုပေးတဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဘယ်တော့မှ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော် စိုးရိမ်ခဲ့တာ။ ဇနီးက ကွာရှင်းချင်တာကလဲ သူ့အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူတာကို အခြေခံတာပဲ။ ကျွန်တော် အိမ်မှာရှိတုန်းက ဇနီးက ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ “ရှင်သာ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်ပြီး၊ ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ ထားခဲ့တာ ကြာလှပြီ” လို့ ဒါက တကယ်ကို လက်တွေ့အရှိတရားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်က သူ့ဘေးမှာ အမြဲ မရှိနေပေးနိုင်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ထားသွားတော့မှာပေါ့။ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ ဇနီးရဲ့ အချစ်က ဘယ်တုန်းကမှ မစစ်မှန်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက အပေးအယူ သဘောပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်၊ “ဇနီးက သမ္မာတရားကို မလိုက်စားဘဲ လောကီရေစီးကြောင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ အပျက်သဘောစကားတွေ ခဏခဏ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲထားတယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝတစ်ခုကို တောင်းဆိုတယ်။ တကယ်တော့ ဇနီးက မယုံကြည်သူပဲ။ သူက စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ပျော်ပါးမှုကို လိုက်စားပြီး လောကီသားတွေရဲ့ လမ်းကို လျှောက်နေတာ။ အဲဒီအတောအတွင်းမှာ ကျွန်တော်ကတော့ ဘုရားသခင်နောက်လိုက်ပြီး သမ္မာတရား လိုက်စားတဲ့လမ်းကို လျှောက်ချင်တာ။ ကျွန်တော်တို့က သဟဇာတမဖြစ်ဖို့ ကံပါလာတာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အတင်း အတူနေကြရင်၊ ပျော်ရွှင်မှု ရှိမှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ကျွန်တော့်အပေါ် အဆုံးမရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်လာမှာပဲ” လို့ပေါ့။ အိမ်ကမထွက်ခင်တုန်းက ဇနီးနဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေက ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိနေတုန်းပဲ။ အခု ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ရင် အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ကောင်း ဆယ်နိုင်မှာဖြစ်ပေမဲ့ အရင်သုံးနှစ်တုန်းကလိုပဲ ဇာတိပကတိ ခံစားချက်တွေထဲမှာ ပိတ်မပြီး၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ စိတ်မပါဘဲ ဖြစ်သွားမှာ၊ ကယ်တင်ခံရဖို့ဆိုတာကတော့ ဝေလာဝေးပေါ့။ ဒါ့အပြင် ကွာရှင်းလိုက်တာက သမီးလေးကို ဘယ်လို ထိခိုက်နာကျင်စေမလဲ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ အခက်အခဲတွေ ပိုလို့တောင် သူ ဘယ်လိုခံစားရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် အမြဲ စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီအရာတွေက ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိဘတွေက သားသမီးတွေကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပဲ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမယ်၊ ဘယ်လို ဆင်းရဲဒုက္ခ ခါးစည်းခံရမယ်၊ ဘယ်လို ကောင်းချီးတွေ ရမယ်ဆိုတာကတော့ ဘုရားသခင်က ကြိုတင်သတ်မှတ်၊ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်က သမီးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အမြဲ စိတ်ပူတတ်တယ်၊ ဒါကလည်း ဘုရားသခင်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းတာပါပဲ။ ဒါတွေအားလုံးကို နားလည်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သမီးကို ဘုရားသခင်လက်ထဲ အပ်နှံဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိလာတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ယောက္ခမက သမီးလေး အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာနဲ့ အသင်းတော် ဓမ္မတေး ၁၀ ပုဒ်တောင် သူ တတ်နေပြီဖြစ်ပြီး ဘုရားကို ချီးမွမ်းဖို့ ကတောင်ကတတ်နေပြီလို့ ပြောတဲ့ စာတစ်စောင်ပို့လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက မလိုအပ်ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းခဲ့တယ်၊ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ဘောင်ခတ်တာကို ခံမှာမဟုတ်တဲ့အကြောင်း၊ သမ္မာတရားကို ကောင်းကောင်း လိုက်စားပြီး တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်မဲ့အကြောင်း သစ္စာဆိုရင်းနဲ့ပေါ့။ ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးက မယုံကြည်သူအနေနဲ့ သတ်မှတ်ခံရပြီး အသင်းတော်ကနေ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အတော်လေး စိတ်အေးချမ်းနေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကြောင့် ကျွန်တော့်တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်တာမျိုး မဖြစ်ရအောင် ကာကွယ်ပေးတဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော် မသုံးသပ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ “ဘာလို့များ ငါက ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစု ရှိတာကို ငါ့ဘဝရဲ့ လိုက်စားမှုအဖြစ် အမြဲ သဘောထားပြီး၊ ဒါတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရတာလဲ။ ဒီပြဿနာရဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းက ဘာလဲ” လို့ပေါ့။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ဖတ်လိုက်ပါတယ်။ “‘မြင့်မြတ်သော အမျိုးသားရေးဝါဒ စိတ်ဓာတ်’ ၏ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာမှတစ်ဆင့် လူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဆိပ်အတောက်များနှင့် မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်ဆန်သော အတွေးအခေါ်တို့သည် လူတို့ကို ချည်နှောင်ပြီး သံကြိုးခတ်ထားသည်။ လူတို့ကို စိုးစဉ်းမျှ လွတ်လပ်ခွင့်မရှိ ဖြစ်သွားစေသည်၊ ရည်မှန်းချက်နှင့် ဇွဲလုံ့လကင်းမဲ့ကာ တိုးတက်လိုစိတ်လည်း မရှိဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုအစား အပျက်သဘောဆောင်၍ နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ကျွန်စိတ်ဓာတ်တွင် နစ်မြုပ်သွားစေသည်။ ဤဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော အကြောင်းရင်းများသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုမြင်ပုံ၊ ရည်သန်မျှော်မှန်းချက်များ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စိတ်သဘောထားတို့အပေါ် ဖျောက်ဖျက်၍မရသော ညစ်ပတ်ပြီး ရုပ်ဆိုးသည့် အမည်းစက်ကို ထင်စေခဲ့သည်။ လူသားများသည် အကြမ်းဖက်မှု၏ အမှောင်လောကတွင် နေထိုင်နေကြပုံရပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ယင်းကို ကျော်လွှားရန် မစဉ်းစားသကဲ့သို့ စံပြကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရန်လည်း မစဉ်းစားကြပေ။ ထိုအစား ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ဘဝကံကြမ္မာအပေါ် စိတ်ကျေနပ်မှုဖြင့် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးကြသည်၊ ကလေးများ မွေးဖွားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ကြိုးစားခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ချွေးထွက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ပျော်ရွှင်သော မိသားစု၊ အိမ်ထောင်ရေး ချစ်ခင်တွယ်တာမှု၊ သို့မဟုတ် သားသမီးဝတ်ကျေပွန်သော သားသမီးများ၊ ဘဝနေဝင်ချိန်၌ သာယာချမ်းမြေ့မှုနှင့် မိမိတို့၏ ဘဝကို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကုန်ဆုံးမှုတို့ကိုလည်းကောင်း ရှိခြင်းအား အိပ်မက်မက်ကြသည်...နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ လူတို့သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် မိမိတို့၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေခဲ့ကြပြီး မည်သူမျှ လူ့ဘဝတစ်ခုလုံးထဲတွင် အခမ်းနားဆုံးသော ဘဝကို မဖန်တီးဘဲ ဤအမှောင်လောကတွင် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်းတို့ကိုသာ ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို မည်သူက ရှာဖွေခဲ့ဖူးသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို မည်သူက အလေးထားခဲ့ဖူးသနည်း။ အမှောင်၏ စွမ်းအား သက်ရောက်နေသော လူတို့၏ အစိတ်အပိုင်းအလုံးစုံသည် လူ့သဘာဝ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် အတော်အတန် ခက်ခဲပြီး လူတို့သည် ယနေ့ ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့အား အပ်နှံထားသည့်အရာအပေါ် အလေးမမူကြတော့ပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အမှုတော်နှင့် ဝင်ရောက်ခြင်း (၃)) ကျွန်တော်က လူတွေ ဘာကြောင့် အသက်ရှင်ရသလဲ၊ ဘယ်လိုနေမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး တန်ဖိုးရှိမလဲ ဆိုတာကို မသိဘဲနဲ့ “အတူတကွ လက်တွဲပြီး ကြီးပြင်းခြင်း” တို့၊ “ဇနီးမောင်နှံ အေးအတူပူအမျှ ချစ်ချစ်ခင်ခင်နေတာ” တို့လို စာတန်သွတ်သွင်းပေးတဲ့ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု အတွေးအခေါ်တွေရဲ့ အဆိပ်ခတ်တာကို ကျွန်တော် ခံထားရတယ်ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးသာယာပြီး မိသားစု ပျော်ရွှင်တာကို ကျွန်တော် လိုက်စားတဲ့ ပန်းတိုင်တွေအဖြစ် သဘောထားခဲ့မိတယ်ဆိုတာကို ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်တော် နားလည်သွားတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက နွေးထွေးတဲ့ မိသားစု အခြေအနေကို မိဘတွေက မပေးခဲ့လို့ သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပြီး မိသားစု စုံစုံလင်လင်ရှိတာကို ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ သင်္ကေတအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိရမိတယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့နောက်မှာ ဇနီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ အလေးထားမှုတွေ၊ မိသားစုနဲ့ သမီးလေး ပေးတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားရတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပျော်ရွှင်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် တစ်ဘဝလုံး ပုံအောချင်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီးတဲ့နောက် အသင်းတော်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပေမဲ့ စိတ်နှလုံးက အိမ်ရောက်နေခဲ့တယ်။ ဇနီးသည်နဲ့ ကလေးနဲ့ ပြန်ဆုံစည်းဖို့အတွက် အမြန်ပြန်သွားဖို့ကိုပဲ တွေးနေခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ဟန်ဆောင်လုပ်ပြရုံလုပ်ပြခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေ တာဝန်နဲ့ အလုပ်များလွန်းလို့ ဇနီးကို လျစ်လျူရှုမိပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒါကို ပြန်အစားပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဇနီးက ဘာစားချင်ချင်၊ ဘာဝယ်ချင်ချင်၊ ဘယ်သွားချင်ချင်၊ သူ့တောင်းဆိုမှုတွေက ယုတ္တိမရှိရင်တောင်မှ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာ။ သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေဖို့ နည်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ရဲတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးမှုတွေကြောင့် သုံးနှစ်ကြာ အိမ်မပြန်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဇနီးက ကွာရှင်းဖို့ အမှုဖွင့်ချင်လာတယ်။ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော် ပင်ပင်ပန်းပန်း တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေး ဆုံးရှုံးသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့ အိမ်ပြန်ချင်ခဲ့တယ်။ အကြိမ်အတော်များများမှာ ကျွန်တော့်တာဝန်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခါနီးတောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော် တကယ်ကို အန္တရာယ်များခဲ့တာပဲ။ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်နဲ့ သဘောညီညွှတ်တဲ့ မိသားစုကို လိုက်စားတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ အမြင်တွေက ကျွန်တော့်ကို ချည်နှောင်ထားခဲ့တယ်၊ အိမ်ထောင်နဲ့ မိသားစုကို အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစုကို ဖန်ဆင်းခံတွေရဲ့ တာဝန်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ မြင်စေခဲ့ပြီး၊ အဲဒါက အချိန်အများကြီး ဖြုန်းစေပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တဲ့ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်တာကာလမှာ သမ္မာတရား လက်တွေ့ကျမှုထဲကို သိပ်မဝင်ရောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့တယ်ဆိုတာကို ခုချိန်မှာ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ဇနီးအပေါ်ကောင်းပြီး ဒီမိသားစုအတွက် ကြိုးစားအားထုတ်သရွေ့ အိမ်ထောင်ရေး သာယာမယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ဇနီး စိတ်တိုင်းကျဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ အဲဒီလိုလုပ်ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ရေးကို အဖတ်ဆယ်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို ထားသွားတုန်းပဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အပေါ် ဇနီးရဲ့ ကြင်နာမှုက ကျွန်တော် စိုက်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အားထုတ်မှုတွေနဲ့ သူ့အတွက် ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးအခတွေကြောင့်ပါ၊ သူ့စိတ်တိုင်းကျဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ဂုဏ်ကိုချပြီး အောက်ကျို့ခံခဲ့လို့တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော် ပြခဲ့တဲ့ ကြင်နာမှုကို သူ မခံစားရတော့တဲ့အခါ နောက်လူရှာလို့ရအောင် ကွာရှင်းဖို့ စိတ်ထက်သန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက လုံးဝကို အပေးအယူဆန်ခဲ့တယ်။ ရစရာတစ်ခုခုရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အချစ်နဲ့ ချိုမြိန်မှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အမြတ်ထုတ်ဖို့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာ တစ်ခုမှမရှိတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော် ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ ဒီကိစ္စမှာ ဘာပျော်ရွှင်မှုရှိလို့လဲ။ ဒါတွေကို ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ကြိုးစားမှုနဲ့ စတေးတာတွေက စစ်မှန်တဲ့အချစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ အဲဒီအစား အပြန်အလှန်အနေနဲ့၊ နှလုံးကြေကွဲမှုနဲ့ နာကျင်မှုကိုပဲ ကျွန်တော်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါမှပဲ လင်နဲ့မယားကြားက အချစ်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပျော်ရွှင်မှုဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ လူတွေကို အထင်အမြင်မှားစေဖို့ စာတန်အသုံးပြုတဲ့ အပေါ်ယံရွှေမှုန်ကြဲထားတဲ့ ကျည်ဆန်သက်သက်၊ မုသားနဲ့ လှည့်ဖြားမှုသက်သက်ပဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် အိမ်ထောင်ရေး သာယာမှုကို ကျွန်တော် လိုက်စားခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းပြီး လုံးဝကို မတန်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပေမဲ့ သမ္မာတရားကို မလိုက်စားဘဲ အိမ်ထောင်ရေး သာယာမှုကိုပဲ ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော် စာတန်ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ မိသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်အချိန်နဲ့ အားအင်အားလုံးကို ဇနီး စိတ်တိုင်းကျဖို့နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့မှာပဲ သုံးခဲ့တော့၊ ရသင့်တဲ့ သမ္မာတရားကို မရရှိခဲ့ဘူး၊ ထမ်းဆောင်သင့်တဲ့ တာဝန်တွေကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ကျွန်တော့် အသက်တာ တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေရုံတင်မကဘူး ဘုရားသခင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကိုလည်း စိတ်ပျက်စေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ကို မိုက်မဲခဲ့တာပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီး၊ လူတွေ ဘဝမှာ ဘာကို လိုက်စားသင့်တယ်ဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှုတချို့ ရရှိလာခဲ့တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “သင်သည် ဖန်ဆင်းခံ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သင့်ပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အသက်တာကို လိုက်စားရှာဖွေသင့်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သင်သည် ဘုရားသခင်ကို မကိုးကွယ်ဘဲ ညစ်ညမ်းသော သင်၏ ဇာတိပကတိအထဲ၌ အသက်ရှင်ပါက၊ သင်သည် လူ့အသွင်အပြင်ဖြင့် သားရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။ သင်သည် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက်၊ သင့်ကိုယ်သင် ဘုရားသခင်အတွက် အသုံးခံသင့်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ခံရပ်သင့်ပေသည်။ သင်သည် ယနေ့ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခအနည်းငယ်ကို ဝမ်းမြောက်စွာနှင့် အသေအချာ လက်ခံသင့်ပြီး ယောဘနှင့် ပေတရုကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အသက်တာတစ်ခုကို အသက်ရှင်သင့်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း (၂)) “လူသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အသက်တာကို နေထိုင်ရန် ရှာဖွေလိုက်လျှောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေများဖြင့် ရောင့်ရဲမနေသင့်ပါ။ ပေတရု၏ ပုံရိပ်အတိုင်း ရှင်သန်ရန် လူသည် ပေတရုအကြောင်း အသိပညာနှင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်။ လူသည် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ပိုမိုနက်နဲသိမ်မွေ့သော အရာများကို လေ့လာလိုက်စားရမည်။ သူသည် ဘုရားသခင်အား ပိုမိုလေးနက်၍ ပိုမိုဖြူစင်သော ချစ်ခြင်းအပြင် တန်ဖိုးနှင့် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အသက်တာကို ရှာဖွေလိုက်လျှောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်သာ အသက်ရှင်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်၏၊ သို့မှသာ လူသည် ပေတရုနှင့် တူမည်ဖြစ်သည်။ အကောင်းဘက်တွင် တက်ကြွထက်သန်စွာ ဝင်ရောက်ခြင်းကို သင်အာရုံစိုက်ရမည်၊ ပိုမိုလေးနက်ပြီး ပိုမိုတိကျကာ ပိုမိုလက်တွေ့ကျသည့် သမ္မာတရားများကို လျစ်လျူရှုရင်း တဒင်္ဂသာယာမှုအလို့ငှာ မတက်မကြွဖြစ်ပြီး ဒုံရင်းသို့ပြန်ဆိုက်ရန် သင့်ကိုယ်သင် ခွင့်မပြုရ။ သင့်ချစ်ခြင်းသည် လက်တွေ့ကျရမည်ဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်၏ဘဝနှင့် မခြားသည့် အကျင့်စာရိတ္တပျက်ပြားကာ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ဘဝမှ မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို သင်ရှာရမည်။ သင်သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသောဘဝ၊ တန်ဖိုးရှိသောဘဝကို ရှင်သန်နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သင့်ကိုယ်သင် အရူးလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သင့်ဘဝကို ဆော့ကစားစရာ အရုပ်ကဲ့သို့ သဘောထားခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်ရ။ စိတ်ခိုင်မာမှုရှိပြီး ဘုရားသခင်အား ချစ်သော လူတိုင်းအတွက် မရရှိနိုင်သော သမ္မာတရားများ ဆိုသည်မှာ မရှိပါ၊ သူတို့ ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်သောအရာအတွက် တရားစီရင်မှုလည်း မရှိပါ။ သင့်အသက်တာကို မည်သို့နေထိုင်သင့်သနည်း။ ဘုရားသခင်ကို သင်မည်သို့ ချစ်သင့်ပြီး သူ့ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ထိုချစ်ခြင်းကို မည်သို့အသုံးပြုသင့်သနည်း။ သင့်အသက်တာတွင် ထို့ထက်ပို၍ ကြီးမြတ်သောအရာ မရှိပါ။ အထူးသဖြင့် သင့်တွင် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ဇွဲလုံ့လမျိုး ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကြောက်တတ်သော လူပျော့လူညံ့များကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ပါ။ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အသက်တာကို တွေ့ကြုံရန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော သမ္မာတရားများကို တွေ့ကြုံရန် သင်လေ့လာရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ သင့်ကိုယ်သင် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ သဘောမထားသင့်ပေ။ သင်သတိမထားမိဘဲ သင့်အသက်တာသည် သင့်ကို ဝကွက်ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်၊ ယင်းနောက်တွင် ဘုရားသခင်ကိုချစ်ရန် သင်၌ ဤအခွင့်အရေးမျိုး ရှိပါဦးမည်လော။ လူသည် သေလွန်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်အား ချစ်နိုင်ပါမည်လော။ သင့်တွင် ပေတရုကဲ့သို့ တူညီသည့် စိတ်ခိုင်မာမှုနှင့် အသိစိတ်ဓာတ်ရှိရမည်၊ သင့်အသက်တာသည် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝရမည်ဖြစ်ပြီး သင့်ကိုယ်သင် မကစားသင့်ပါ။ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့်သာမက ဘုရားသခင် နောက်သို့ လိုက်လျှောက်သောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်သည် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး သင်၏အသက်တာကို သတိထား၍ ချဉ်းကပ်နိုင်ရမည်ဖြစ်ကာ ဘုရားသခင်ထံ သင့်ကိုယ်သင် မည်သို့ဆက်ကပ်အပ်နှံသင့်သည်၊ ဘုရားသခင်၌ ပိုမိုလေးနက်သော ယုံကြည်မှုကို မည်သို့ထားရှိသင့်သည်တို့အပြင် ဘုရားသခင်ကို သင်ချစ်သည့်အလျောက် ဘုရားသခင်အား ပိုမိုဖြူစင်စွာ၊ ပို၍လှပစွာ၊ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မည်သို့ချစ်သင့်သည်တို့ကို အသေအချာ စဉ်းစားသုံးသပ်ရမည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ပေတရု၏ အတွေ့အကြုံများ- ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သည့် သူ၏အသိ) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက အရမ်း ရှင်းလင်းပါတယ်။ ယုံကြည်သူတွေအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဘုရားသခင်ကို ချစ်ဖို့နဲ့ ကိုးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။ ယောဘနဲ့ ပေတရုတို့လို အသက်ရှင်တာကမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပါ။ ငယ်ရွယ်တဲ့အချိန်မှာ ပေတရုက ဘုရားသခင်နောက်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ လိုက်ခဲ့ပေမဲ့၊ သူ့မိဘတွေကတော့ သူ့ကို ထူးချွန်ပြီး အရာရှိ ဖြစ်စေချင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မိဘတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို သူ့ပန်းတိုင် မဖြစ်စေခဲ့ဘူး၊ သူ့ရွေးချယ်မှုတွေက မိဘတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်မလားဆိုတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းပြီး ချစ်ဖို့ ကြိုးစားရာမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်ကပ်ခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်အတွက် ဇောက်ထိုး ကားတိုင်တင်ခံခဲ့ရပြီး ဘုရားသခင်ကို ချစ်တဲ့ စံပြတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ယောဘ ရှိသေးတယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေ ကြုံရတဲ့အခါ ကျွဲနွားတွေ၊ သိုးတွေနဲ့ သားသမီးတွေအကုန် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနာစိမ်းတွေ ဖုံးသွားခဲ့တဲ့အပြင်၊ သူ့မိန်းမက၊ “ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်၍ သေလော့။” (ယောဘဝတ္ထု ၂:၉)လို့ ပြောတယ်။ သူ့ဇနီး အဲဒီလိုပြောတာကို ကြားတဲ့အခါ ယောဘက ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို ဆက်စွဲကိုင်ခဲ့ပြီး သူ့မိန်းမကို မိုက်မဲတဲ့ မိန်းမလို့ ခေါ်ပြီး အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ သူက ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံချက်မှာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့ပြီး စာတန်ကို အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းဖို့နဲ့ ချစ်ဖို့ ကြိုးစားတာ၊ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ကောင်းကောင်းလုပ်တာနဲ့ သက်သေခံချက်မှာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်တာကနေတစ်ဆင့်ပဲ ဘုရားသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ကျွန်တော်တို့ ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို ပေတရုနဲ့ ယောဘတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကနေ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး အသက်ရှင်နည်း တစ်ခုတည်းသော လမ်းပါပဲ။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော် စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်သက်စေပြီး တာဝန်တွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်ကပ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ သက်သေခံချက် ဆောင်းပါးတွေ ရေးဖို့ လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဗီဒီယို ရိုက်ကူးလိုက်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံဖို့ ကိုယ့်အတွေ့အကြုံကို အသုံးပြုနိုင်တော့၊ ကျွန်တော် အရမ်းတို့ထိခံခဲ့ရပြီး သမ္မာတရား လိုက်စားတာနဲ့ ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံတာကသာ အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံးဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ဒါကသာ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်းနဲ့ ဝမ်းမြောက်ခြင်း ယူဆောင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပိုပိုပြီး ခံစားခဲ့ရတယ်။

၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလမှာ မိဘတွေဆီက စာတစ်စောင် ကျွန်တော်ရခဲ့တယ်၊ ဇနီးက တရားရုံးမှာ ကွာရှင်းဖို့ အမှုဖွင့်လိုက်ပြီတဲ့။ ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်၊ ဇနီးက ကွာရှင်းလိုက်လို့ ကျွန်တော် စိတ်ဆင်းရဲတာ၊ ဝမ်းနည်းတာ မခံစားခဲ့ရဘူး။ အဲဒီအစား ဒါက လွတ်မြောက်ခြင်း ပုံစံတစ်ခုပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အခုတော့ ဒီဝန်ထုပ်တွေကို ချထားပြီး ဘုရားသခင်နောက်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ လိုက်နိုင်ပြီ။ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းပါပဲ၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ကို ကျွန်တော် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။