လန်ယွီ၊ တရုတ်ပြည်

ဆောင်းရာသီရဲ့ နေ့လယ်ခင်းနေရောင်ခြည်က နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အပင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ပြတင်းဘောင်ပေါ်ကို နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေပြီးတော့ ပန်းအိုး၊ အပင်အိုးတချို့က နေရောင်ခြည်ရဲ့ အာဟာရကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေကြတယ်။ လန်ယွီက ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း လွတ်လပ်မှုရဲ့ရနံ့ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူဟာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လို့ ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ်နဲ့လေးလ ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး အခုမှ လွတ်လာတာလေ။ သူ့အစ်မလည်း နှစ်ခါ အဖမ်းခံခဲ့ရဖူးပြီး သူ့အဖေလည်း အဖမ်းခံရပြီး ထောင်သုံးနှစ်ခွဲ ကျခဲ့တယ်။ သူတို့လွတ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ကွန်မြူနစ်ပါတီအစိုးရရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်တွေအဖြစ်နဲ့ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်တာကို ခံနေရတုန်းပဲ။ သူတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ရပြီး ပြန်မဆုံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ လန်ယွီက သူ့အဖေနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြန်ရခဲ့တယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ရတဲ့ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုတွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူအရမ်းလွမ်းနေခဲ့ရတဲ့ သူ့အဖေကို တွေ့ရတော့မှာပေါ့။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ လန်ယွီက သူရဲ့ အဖေနဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းမယ့်နေရာကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ သွားရမယ့်နေရာကို ရောက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ လန်ယွီက အငှားကားတစ်စီးဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အသက်ကြီးကြီးအဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ နှာခေါင်းစည်းက သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို ဖုံးထားတယ်။ လန်ယွီက အဲဒီအဘိုးအိုကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အဲဒီအဘိုးအိုကို မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူနဲ့ မတွေ့ရတာ ဆယ့်လေးနှစ်ကြာနေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့အဖေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဦးထုပ်အောက်ကနေ ဆံပင်ဖြူတွေက ထွက်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူမ မှတ်မိနေတဲ့ တစ်ချိန်က သန်မာခဲ့တဲ့လူက အခုတော့ မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ ပိန်လှီတဲ့လူက လမ်းဘေးမှာ ရပ်ပြီး တစ်ခုခုကို လိုက်ရှာနေခဲ့တယ်။ သူရဲ့ ကားက လမ်းထောင့်တစ်ခုကို ကွေ့ပြီး ရပ်လိုက်တဲ့အခါမှာ လန်ယွီက ကားတံခါးကို အငမ်းမရဖွင့်ပြီး သူ့အဖေဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျတော့မယ့် မျက်ရည်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ “ဖေဖေ” လို့ ခေါ်လိုက်တယ်။ သူ့အဖေက “အေး” လို့ ပြန်ထူးတယ်။ အဖေပြန်ထူးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝေ့နေခဲ့ပြီ။ သူက “မြန်မြန်ကားပေါ်တက်။ အိမ်ပြန်ကြစို့” လို့ တိုက်တွန်းတယ်။

နေက အနောက်ဘက်ကို ဝင်သွားပြီ။ ညနေဆည်းဆာက မြို့ရဲ့နေရာအနှံ့ကို အနီရောင် ခြယ်သခဲ့တယ်။ ဆောင်းရဲ့အအေးဓာတ်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုအေးစိမ့်လာတယ်။ လေက လန်ယွီရဲ့ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားပေမဲ့ သူအေးတယ်လို့ မခံစားရဘူး။ အိမ်ထဲရောက်တော့ သူ့အဖေက အိပ်ရာခင်းတွေကို အမြန် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပြင်ပြီး လန်ယွီကို ဘာစားချင်လဲလို့ မေးတယ်။ နွေးထွေးပျော်ရွှင်မှုတွေက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ နံရံမှာချိတ်ထားတဲ့ စီတီစကင်ပုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အတွင်းခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာ စားပွဲပေါ်မှာ ဆေးအိတ်တွေကို သူ သတိပြုမိလိုက်တယ်။ သူ့အဖေ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ လန်ယွီ ခန့်မှန်းမိပြီး စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ညစာစားပြီးတော့ လန်ယွီနဲ့ သူ့အဖေက ဒီနှစ်တွေအတွင်းက သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေအကြောင်းကို ပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူ့အဖေက ထောင်ထဲမှာ တီဘီရောဂါ နှစ်ခါဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူသိခဲ့ရတယ်။ အဆုတ်တွေက ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေပြီး အအေးမိတာနဲ့ ချွဲသံပါပြီး ချောင်းဆိုးတော့တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်တုန်းက သည်းခြေကျောက်တည်တာကိုလည်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ခုတစ်လော အဲဒါကိုထိန်းဖို့ ဆေးသောက်နေရတယ်။ ပိုဆိုးလာရင် ခွဲစိတ်ရတော့မှာ။ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲတွေရဲ့ အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်မှုတွေကြောင့် သူ့အဖေက ကိုးနှစ်ကျော်ကြာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်မလုပ်ရဲဘဲ အသင်းတော်အသက်တာကို မရှင်သန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက သူ့အဖေဆီကို ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးနှုတ်ကပတ်တော်တွေ၊ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ သက်သေခံချက် ဗီဒီယိုတွေ စတာတွေကို တိတ်တဆိတ် ပို့ပေးရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့အဖေက ဒီအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောပြနေတာကို နားထောင်ရင်း လန်ယွီ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ သူ့အဖေက ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် အများကြီးဒုက္ခ ခံခဲ့ရတယ်။ သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့အတွက် ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ တော်တော်လေး သားသမီးဝတ်မကျေဘူးလို့ ခံစားမိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လန်ယွီထောင်ကလွတ်လာတာကို သူ့ဆွေမျိုးတွေသိတော့ ဖုန်းတွေဆက်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ တိုက်တွန်းကြတယ်။ “နင့်အဖေက အသက်ကြီးနေပြီ၊ ကျန်းမာရေးကလည်းမကောင်းဘူး။ သူ့ဘေးမှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်လူ လိုတယ်။ အခုနင်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာ၊ သူ့ကိုစောင့်ရှောက်တော့ပေါ့” တဲ့။ သူ့ဆွေမျိုးတွေရဲ့ စကားတွေက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီး သူ တွေးမိတယ်၊ “အဖေက ငါ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ရှေ့ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာပေးခဲ့တယ်။ ဘဝရဲ့မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်တတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တယ်။ အခု သူအသက်ကြီးပြီး နေမကောင်းဖြစ်နေပြီ။ သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းသင့်တယ်။ သူ့အနားမှာနေပြီး စကားပြောပေး၊ စောင့်ရှောက်ပေးပြီး နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်အောင် ထားပေးသင့်တယ်” လို့ပေါ့။ အဲဒီနောက် လန်ယွီက သူ့အဖေ့ရဲ့ရောဂါအခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အွန်လိုင်းကနေ ဆရာဝန်တွေကို မေးမြန်းဆွေးနွေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အဖေ ဆေးဝယ်ဖို့၊ ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မရှိမှာကို စိတ်မပူရအောင် ပိုက်ဆံရှာဖို့ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ခဲ့တယ်။ လန်ယွီက သူ့အဖေနဲ့ တကယ်ပဲ အချိန်များများ အတူကုန်ဆုံးချင်တယ်၊ သူ့အဖေရဲ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို မြင်ရတိုင်း သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း ပျော်တယ်။

တစ်နေ့မှာ လန်ယွီ အလုပ်ကပြန်လာတော့ သူ့အဖေက ခေါင်းဆောင်တွေဆီက စာရောက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ စာထဲမှာပြောထားတာက လန်ယွီအိမ်မှာနေရင် ရဲတွေက အချိန်မရွေးလာပြီး နှောင့်ယှက်နိုင်လို့ တာဝန်မထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့အတွက်၊ ပြီးတော့ အသင်းတော်မှာ စာနှင့်ပတ်သက်တဲ့တာဝန်အတွက် လူအရေးပေါ်လိုအပ်နေတဲ့အတွက် သူအိမ်ကနေထွက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်တဲ့။ စာကိုဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ လန်ယွီရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာတစ်ဝက် စိုးရိမ်တစ်ဝက် ဖြစ်သွားတယ်။ သူတာဝန်မထမ်းဆောင်တာ နှစ်တွေအများကြီး ကြာခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်ပေးသမျှကို ခံစားနေရတဲ့ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသိစိတ်က ဘဝင်မကျဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ လန်ယွီက သူ့အဖေအတွက် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ မကြာသေးခင်က သူ့အဖေရဲ့ရောဂါက ပိုဆိုးလာပြီး နေ့တိုင်း သည်းခြေအိတ်က နာကျင်နေတယ်။ သူသာထွက်သွားရင် တစ်နေ့နေ့မှာ အဖေခွဲစိတ်ဖို့လိုလာတဲ့အခါ ဘယ်သူက စောင့်ရှောက်မှာလဲ။ သူတာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ထွက်သွားရင် ရေတိုက်ပေးမယ့်သူ၊ ဆေးတိုက်မယ့်လူတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ လန်ယွီက သူ့အဖေတစ်ခါပြောဖူးတာကို သတိရမိတယ်၊ “နင့်အစ်မက ဝရမ်းထုတ်ခံထားရပြီး နင်ကလည်း အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျခဲ့ရလို့ ငါတို့ဆွေမျိုးတွေက ငါ့ကို ဝေဖန်အပြစ်တင်ကြတယ်၊ ရွာထဲကလူတွေကလည်း ငါ့ကို ရှောင်ကြတယ်” တဲ့။ သူ့အဖေက သူ့ရဲ့နာကျင်မှုတွေကို ဖွင့်ပြောစရာလူတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူဟာ အပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့အထိတောင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို သတိရပြီး အပျက်သဘောဆောင်တဲ့အခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ။ လန်ယွီ အရမ်းစိတ်ပူသွားပြီး တွေးမိတယ်၊ “ငါသာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အိမ်ကထွက်သွားပြီး အဖေက သူ့ဒုက္ခတွေကြားထဲမှာ မိုက်မိုက်မဲမဲတစ်ခုခုလုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူက အသက်ကြီးနေပြီ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်လူ လိုအပ်နေတယ်။ ငါသာ အိမ်ကထွက်သွားရင် ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲ။ ငါ့ကို သားသမီးဝတ်မကျေဘူး၊ လူ့သဘာဝမရှိဘူးလို့ ပြောကြမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာနေရင်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထောင်ကလွတ်လာကတည်းက ရဲစခန်းကို သတင်းပို့ပြီး နောင်တရကြောင်း ဝန်ခံချက်လက်မှတ်ထိုးဖို့ ရဲတွေက နှစ်ခါသုံးခါ ဖုန်းခေါ်ပြီးပြီ” လို့ပေါ့။ အစည်းအဝေးမတက်နိုင်၊ တာဝန်မထမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ ရဲတွေရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရမယ့်အနာဂတ်ကို စဉ်းစားမိရုံနဲ့ လန်ယွီက အိမ်ကထွက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ နောက်ဆုံးမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူအိပ်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် သူ့အဖေရဲ့ ချည့်နဲ့နေတဲ့ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့အဖေကို မြင်နေရသလိုပဲ၊ သူ့ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ သူအိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး ငိုရင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းခဲ့တယ်၊ “ဘုရားသခင်၊ သမီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကိုစောင့်ရှောက်မယ့်လူ မရှိမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ အဖေက အသက်ကြီးနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သမီးက သူ့အနားမှာ သားသမီးဝတ်ကျေပွန်ခွင့်မရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုလုပ်တာက သမီးဟာ လူ့သဘာဝ လုံးဝမရှိတဲ့သူလိုမျိုး ခံစားနေရလို့ပါ။ ဘုရားသခင်၊ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က အရမ်းခက်ခဲပါတယ်။ ကိုယ်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သမီးနားလည်နိုင်ဖို့ ဉာဏ်အလင်းပေးပြီး လမ်းပြတော်မူပါ” လို့ပေါ့။

ဆုတောင်းပြီးနောက်မှာ လန်ယွီက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖတ်ခဲ့တယ်။ “သင်၏ အသက်ရှင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သင့်ကိုယ်သင် တွေ့ရှိရသည့် ဆက်စပ်အခြေအနေပေါ် အခြေခံ၍၊ သင်၏ မိဘများကို ရိုသေစွာပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ စေခိုင်းချက်တာဝန်ကို သင် ပြီးပြည့်စုံစေခြင်းအပြင် သင်၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ကွဲလွဲမှုမရှိပါက၊ သို့မဟုတ် တစ်နည်းအားဖြင့်၊ သင်၏ မိဘများကို ရိုသေစွာပြုခြင်းသည် သင်၏တာဝန်အပေါ် သင်၏ သစ္စာစောင့်သိသော ဆောင်ရွက်ချက်တို့ကို သက်ရောက်မှုမရှိပါက၊ နှစ်ခုလုံးကို တစ်ချိန်တည်း သင် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သင့်အနေဖြင့် သင်၏ မိဘများနှင့် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကွဲကွာနေရန် မလိုအပ်သကဲ့သို့၊ ၎င်းတို့ကို အပြင်ပန်းအားဖြင့် စွန့်လွှတ် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ မည်သည့်အခြေအနေတွင် ဤအရာကို ကျင့်သုံးရသနည်း။ (မိမိ၏ မိဘများကို ရိုသေစွာပြုခြင်းသည် မိမိတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ကွဲလွဲမှု မရှိသည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပါသည်။) မှန်ပေ၏။ တစ်နည်းအားဖြင့်၊ သင်၏ မိဘများသည် ဘုရားသခင်၌ သင်၏ ယုံကြည်မှုကို ဟန့်တားရန် မကြိုးစားသကဲ့သို့၊ ၎င်းတို့သည်လည်း ယုံကြည်သူများဖြစ်ပြီး၊ သင်၏ တာဝန်ကို သစ္စာစောင့်သိစွာ ထမ်းဆောင်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ စေခိုင်းချက်တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် သင့်အား အမှန်တကယ် ထောက်ပံ့ပြီး အားပေးပါက၊ သင်၏ မိဘများနှင့် သင်၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပုံမှန် စကားသဘောအရ ဆွေမျိုးများကြား ဇာတိ ပကတိဆက်ဆံရေးတစ်ခုမဟုတ်သကဲ့သို့၊ အသင်းတော်၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကြား ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကို အသင်းတော်၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများအဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းအပြင်၊ ၎င်းတို့အတွက် သင်၏ သားသမီးဝတ်ဆိုင်ရာ တာဝန်အနည်းငယ်ကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သင်သည် ၎င်းတို့ကို အပိုထပ်ဆောင်း အလေးထားမှုပြရမည်။ သင်၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုကို မထိခိုက်သရွေ့၊ ဆိုလိုသည်မှာ၊ သင်၏ စိတ်နှလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ဘောင်ခတ်ခြင်းမခံရသရွေ့၊ ၎င်းတို့ နေကောင်းကျန်းမာခြင်းရှိသလားဆိုသည်ကို မေးရန်နှင့် ၎င်းတို့အတွက် အလေးထားမှု အနည်းငယ် ပြရန် သင်၏ မိဘများကို သင် ဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ်သော အခက်အခဲများအား သင် ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဘဝ ပြဿနာအချို့ကို ကူညီကိုင်တွယ်ပေးနိုင်ကာ ၎င်းတို့၏ အသက်ဝင်ရောက်မှုအရ ၎င်းတို့တွင်ရှိသည့် အခက်အခဲအချို့ကို သင် ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို သင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်၊ သင်၏ မိဘများက ဘုရားသခင်၌ သင်၏ ယုံကြည်မှုကို ပိတ်ဆို့ခြင်းမရှိပါက၊ ၎င်းတို့နှင့် ဤဆက်ဆံရေးကို သင် ထိန်းသိမ်းသင့်ပြီး၊ ၎င်းတို့အတွက် သင်၏ တာဝန်များကို ဖြည့်ဆည်းသင့်သည်။ သင်သည် ၎င်းတို့အတွက် အဘယ်ကြောင့် အလေးထားမှု ပြသင့်သနည်း၊ ၎င်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ကာ နေကောင်းကျန်းမာခြင်းရှိသလားဆိုသည်ကို မေးမြန်းသင့်သနည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်သည် ၎င်းတို့၏ ကလေးဖြစ်သောကြောင့်၊ ၎င်းတို့နှင့် ဤဆက်နွှယ်မှုရှိသည့်အတွက် ဖြစ်၏။ သင့်ထံတွင် အခြားသော တာဝန်အမျိုးအစား ရှိပြီး ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ် သာ၍ သာကြောင်းမာကြောင်း သတင်းမေးရမည်ဖြစကာ သာ၍ အကူအညီကို ၎င်းတို့အား ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက သင်၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုကို မထိခိုက်သရွေ့၊ ပြီးလျှင် သင်၏ မိဘများက ဘုရားသခင်၌ သင်၏ ယုံကြည်မှုနှင့် သင်၏ တာဝန် ထမ်းဆောင်မှုတို့ကို မတားဆီး၊ မနှောင့်ယှက်သကဲ့သို့ သင့်ကို ဆွဲလည်းဆွဲမထားသရွေ့၊ ၎င်းတို့အတွက် သင်၏ တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းသည် သဘာဝကျပြီး သင့်တော်ကာ၊ ဤအရာကို သင်၏ အသိစိတ်က သင့်ကို အပြစ်မတင်သည့် အတိုင်းအတာထိ သင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သင် ပြည့်မီရမည့် အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်း ဖြစ်သည်။ သင့်အခြေအနေများ၏ သက်ရောက်မှုနှင့် အဟန့်အတားများကြောင့် အိမ်တွင်ရှိသော သင်၏ မိဘများကို သင် ရိုသေစွာမပြုနိုင်ပါက၊ ဤစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကို သင် ထိန်းသိမ်းရန် မလိုအပ်ပေ။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုများကို ဝန်ခံပြီး၊ သူ၏ အစီအစဉ်များကို ကျိုးနွံနာခံသင့်ကာ သင်၏ မိဘများကို ရိုသေစွာပြုခြင်းအား မရမကလုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရား လိုက်စားခြင်းဆိုသည်မှာ (၄)) “ဘုရားသခင်သည် မတူကွဲပြားသော လူတို့ထံမှ မတူကွဲပြားသောအရာများကို တောင်းဆို၏။ ၎င်းတို့အတွက် ကွဲပြားသော သတ်မှတ်ချက်များ သူ့ထံတွင် ရှိသည်။ ခေါင်းဆောင်များနှင့် အမှုဆောင်များအဖြစ် အစေခံသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ မိဘများကို ရိုသေစွာပြုလျက် အတူ နေ၍မရပေ။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စေခိုင်းချက်တာဝန်ကို လက်ခံပြီး သူ့နောက်လိုက်ရန် အရာရာကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်။ ဤသည်မှာ အခြေအနေတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်နောက်လိုက်များသည် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ခြင်းမခံရသေးသောကြောင့် မိမိတို့၏ မိဘများနှင့်အတူ နေပြီး ၎င်းတို့ကို ရိုသေစွာပြုနိုင်သည်။ ဤအရာကို လုပ်ဆောင်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်များမရှိသကဲ့သို့ ရလဒ်တစ်ခုအနေဖြင့် မည်သည့် ကောင်းချီးမျှ ရရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သားသမီးဝတ်ကို မပြပါက လူ့သဘာဝ ကင်းမဲ့ကြပေသည်။ အမှန်တွင် မိမိ၏ မိဘများကို ရိုသေစွာပြုခြင်းသည် တာဝန်ဝတ္တရားတစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပြီး သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ စံကို မမီပေ။ သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံခြင်း၏ သရုပ်သကန်တစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်၏ စေခိုင်းချက်တာဝန်ကို လက်ခံခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်သောသူတို့မှာ မိမိတို့တာဝန်များကို လုပ်ဆောင်ရန် အရာရာကို စွန့်လွှတ်သောသူများ ဖြစ်သည်။ အနှစ်ချုပ်လျှင် သင့်ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် အရေးအကြီးဆုံးသော အလုပ်မှာ သင်၏ တာဝန်ကို ကောင်းစွာ ထမ်းဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံခြင်း၏ သရုပ်သကန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရား လိုက်စားခြင်းဆိုသည်မှာ (၄)) လန်ယွီက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ချင့်ချိန်တွေးဆခဲ့တယ်၊ မိဘတွေကို သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်ခြင်းက သားသမီးတွေ ဖြည့်ဆည်းသင့်တဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်တာဝန်ကို မထိခိုက်ဘဲ အခြေအနေက ခွင့်ပြုတယ်ဆိုရင် မိဘအပေါ်ထားရှိရမယ့် သားသမီးဝတ္တရားကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ့်အခြေအနေနဲ့ ထမ်းဆောင်နေတဲ့ တာဝန်အပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ရွေးချယ်ရမယ်။ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို မခံရသေးတဲ့၊ အသင်းတော်မှာ အရေးကြီးတဲ့အလုပ်ကို တာဝန်မယူထားတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတချို့လိုပေါ့။ သူတို့က တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်းနဲ့ မိဘတွေကို စောင့်ရှောက်နိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းနဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး အိမ်ကမထွက်ရင် တာဝန်မထမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတော့ မိဘတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ချည်းပဲ စဉ်းစားနေလို့မရတော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ဦးစားပေးရမယ်။ လန်ယွီက သူအိမ်မှာဆိုရင် သူ့အဖေကို စောင့်ရှောက်နိုင်ပေမဲ့ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲတွေက အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်ခြိမ်းခြောက်နေမှာဖြစ်လို့ အိမ်မှာ တာဝန်လုံးဝထမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ အခု စာနှင့်ပတ်သက်တဲ့တာဝန်အတွက် လူလိုနေတယ်၊ အသင်းတော်အလုပ်ကို သူထည့်စဉ်းစားရမယ်။ ဖန်ဆင်းခံတွေအနေနဲ့ မိဘတွေအပေါ် တာဝန်ရှိတာအပြင်၊ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကိုးကွယ်ပြီး ဖန်ဆင်းခံတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ဖြည့်ဆည်းသင့်တယ်။ သခင်ယေရှုပြောခဲ့တာကို လန်ယွီ သတိရလိုက်တယ်။ “အကြင်သူသည် ငါ့ကိုချစ်သည်ထက် မိဘကိုသာ၍ချစ်၏။ ထိုသူသည် ငါနှင့်မထိုက်မတန်။” (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၁၀:၃၇) ဘုရားသခင်က လူတွေကို ပေတရုနဲ့ ယောဟန် လုပ်ခဲ့သလိုပဲ ကိုယ်တော့်ကို ကျေနပ်စေဖို့ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ သူတို့က သခင်ဘုရားနောက်လိုက်ပြီး ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောဖို့အတွက် မိဘတွေနဲ့ မိသားစုသံယောဇဉ်တွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူတို့ဟာ လူ့သဘာဝရှိတဲ့သူတွေပဲ။ လန်ယွီက အရင်တုန်းက မိဘအပေါ် သားသမီးဝတ်မကျေတဲ့သူတွေက လူ့သဘာဝ အဆိုးဆုံးပဲလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘုရားသခင်က လူတစ်ယောက်မှာ လူ့သဘာဝရှိမရှိဆိုတာကို တိုင်းတာတဲ့အခါ မိဘအပေါ် သားသမီးဝတ်ကျေပွန်ခြင်းနဲ့ တိုင်းတာတာမဟုတ်ဘဲ၊ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကိုကျေနပ်စေဖို့ တာဝန်တွေကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းရှိမရှိနဲ့ တိုင်းတာတယ်ဆိုတာကို သူနားလည်သွားတယ်။ လန်ယွီက သူတာဝန်နဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တုံ့ဆိုင်းပြီး အရာရာကို စဉ်းစားလွန်းခဲ့တာ၊ သူ့အဖေအတွက် အမြဲစိတ်ပူပြီး တာဝန်မထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသာ အရမ်း ချီးကျူးခံရတဲ့ သားသမီးဝတ်ကျေပွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားရင်တောင် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှာမဟုတ်သလို ဘုရားသခင်ကလည်း အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ပဲဖြစ်ပြီး ဒါကသာ သူ့အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒီလိုတွေးမိလိုက်တော့ လန်ယွီက လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အိမ်ကနေ ထွက်ခွာလိုစိတ်ရှိသွားတယ်။

လန်ယွီက သူ့အဖေနဲ့ သုံးလကြာပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုကို အဆုံးသတ်ပြီး တခြားနေရာမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အိမ်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့အဖေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ အပြစ်ရှိသလိုခံစားမှုတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်ပြီး အဖေ့ကို သွားတွေ့နိုင်မလဲလို့ အမြဲစဉ်းစားနေမိတယ်။ တစ်ခါမှာ သူနဲ့အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ ညီအစ်မတစ်ယောက်က ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ အိမ်ပြန်သွားတယ်။ အဲဒီညီအစ်မ သူ့မိသားစုနဲ့ ပြန်ဆုံတော့မယ်ဆိုတာကို တွေးမိတဲ့အခါ သူ့စိတ်နှလုံးက မအေးချမ်းနိုင်တော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေက ကွန်ပျူတာကို စိုက်ကြည့်နေပေမဲ့ သူ့အဖေက ကုလားထိုင်မှာထိုင်ပြီး သူ့ကိုပြန်လာဖို့ စောင့်နေတဲ့ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ ရဲတွေက သူ့ကို နှောင့်ယှက်သွားပြီလား။ သူ့အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ ရောဂါက ပိုဆိုးလာပြီလား။ အဖေနေမကောင်းဖြစ်နေတုန်း အိမ်ကထွက်သွားတဲ့ သူ့ကို ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်လိုပြောကြမလဲ။ လန်ယွီရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး လက်ထဲကအလုပ်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့အခြေအနေမှားနေပြီဆိုတာကို သူသဘောပေါက်ပြီး ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ သူ ဝတ်ပြုနေတုန်းမှာ သူ့အတွက် အရမ်း အထောက်အကူဖြစ်တဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ်ကို သူဖတ်ခဲ့ရတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “လူအများစုသည် မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် နေအိမ်မှ စွန့်ခွာဖို့ ရွေးချယ်ကြသည်။ ယင်းမှာ ဆက်စပ်လွှမ်းခြုံမှုရှိသော အပြင်ပန်း အခြေအနေများကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ဒေသဖြစ်ပြီး ထိုအခြေအနေများကြောင့် ၎င်းတို့၏ မိဘများကို စွန့်ခွာရန် လိုအပ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့၏ မိဘများကို စောင့်ရှောက်ပြီး အဖော်ပြုပေးရန် ၎င်းတို့ဘေးတွင် မနေနိုင်ကြပေ။ ထိုသူတို့အနေဖြင့် မိမိတို့ မိဘများကို စွန့်ခွာရန် လိုလိုလားလား ရွေးချယ်ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ချက်အနေဖြင့် မိမိ၏ ဆန္ဒအလျောက် ပြောရလျှင် သင်သည် မိမိ၏ မိဘများအပေါ် မိမိ၏ ဝတ္တရားကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သင်၏ တာဝန်များကို သွားရောက် ထမ်းဆောင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် သင်၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်အလို့ငှာ သူ၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို လက်ခံရန် အဖန်ဆင်းခံတစ်ဦး၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန်အလို့ငှာ သင်၏ မိဘများကို စွန့်ခွာရန်မှလွဲ၍ သင်၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ကို အဖော်ပြုပေးပြီး စောင့်ရှောက်ရန် ၎င်းတို့ နံဘေးတွင် သင် မနေနိုင်ပေ။ ဝတ္တရားများကို ရှောင်ရှားရန် ၎င်းတို့ကို သင် စွန့်ခွာခဲ့ခြင်း မဟုတ်၊ မှန်သလော။ သင်၏ ဝတ္တရားများကို ရှောင်ရှားရန် ၎င်းတို့ကို စွန့်ခွာခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ပြန်ကြားကာ သင်၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် ၎င်းတို့ကို စွန့်ခွာရခြင်းဟူသည့် ဤအရာများသည် မတူကွဲပြားသည့် သဘာဝနှစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်သည် မဟုတ်လော။ (သက်ဆိုင်ပါသည်။) သင်၏ စိတ်နှလုံးတွင် သင့်မိဘများအတွက် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ သံယောဇဉ်နှင့် လွမ်းဆွတ်သတိရခြင်းများ ရှိသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။ သင်၏ ခံစားချက်များက ဗလာ မရှိပေ။ ပြင်ပ အခြေအနေများက အခွင့်ပေးပြီး သင်၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရင်း ၎င်းတို့ နံဘေးတွင် သင် နေနိုင်လျှင်၊ သင်သည် ၎င်းတို့ကို ပုံမှန် စောင့်ရှောက်ကာ သင်၏ ဝတ္တရားများကို ဖြည့်ဆည်းရင်း ၎င်းတို့ နံဘေးတွင်နေရန် လိုလားနေပေမည်။ သို့ရာတွင် ပြင်ပ အခြေအနေများကြောင့် ၎င်းတို့ကို သင် စွန့်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နံဘေးတွင် သင် ရှိမနေနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့၏ သားသမီးအနေဖြင့် သင်၏ ဝတ္တရားများကို သင် မဖြည့်ဆည်းချင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မဖြည့်ဆည်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။...အမှန်တွင် သင်သည် သားသမီးဝတ် မကျေပွန်ခြင်း မဟုတ်။ သင်သည် သင်၏ မိဘများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့အပေါ် သင်၏ တာဝန်များကို ဖြည့်ဆည်းရန်ပင် အလိုမရှိသည့် လူ့သဘာဝကင်းမဲ့သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သင်သည် သင်၏ ဝတ္တရားကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်သည့် သင် အမျိုးမျိုးသော ပြင်ပအကြောင်းရင်းများကြောင့် ဖြစ်သည့်အတွက် သင်သည် သားသမီးဝတ် မကျေပွန်ခြင်း မဟုတ်ပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၁၆)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက အရမ်းရှင်းလင်းတယ်။ လူတွေက ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လို့ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ မိဘတွေကို စွန့်ခွာတဲ့အခါမှာ ဒါက သားသမီးဝတ္တရား မကျေပွန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က တာဝန်ကိုရှောင်ဖယ်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ဖြစ်လို့ပဲ။ ဥပမာ၊ ကျေးဇူးတော်ခေတ်က ခရစ်ယာန်တွေဟာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ဝေဖို့အတွက် မိဘတွေ၊ သားသမီးတွေကို စွန့်ခွာခဲ့ကြတယ်။ ဒါဟာ လူသားတွေကြားမှာ အဖြောင့်မတ်ဆုံးအရာပဲ။ လန်ယွီလည်း သူ့အဖေရှေ့မှာ သားသမီးဝတ်ကျေချင်တယ်၊ သူ့အဖေနဲ့အတူရှိပြီး သူ့ရဲ့ဘဝနေဝင်ချိန်ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းကုန်ဆုံးစေဖို့ ကူညီပေးချင်တယ်။ သူတို့မိသားစုအားလုံးစုပြီး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကိုဖတ်၊ သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေကို ဝေမျှချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာသာရေးလွတ်လပ်ခွင့်မရှိတဲ့ ဘုရားမဲ့နိုင်ငံတစ်ခုမှာ နေထိုင်နေရတဲ့အတွက် ကွန်မြူနစ်ပါတီက လူတွေကို ဘုရားသခင်ကိုယုံကြည်ဖို့၊ လမ်းကြောင်း အမှန်ကိုလိုက်လျှောက်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ သူသာ သူ့အဖေအနားမှာနေရင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဘုရားသခင်ရဲ့အလုပ်က ပြီးဆုံးတော့မှာဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတွေလည်း စတင်ကျရောက်နေပြီ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကို လက်မခံသေးတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိနေသေးတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ဝေပြီး လူတွေကို ဘုရားရှေ့တော်မှောက် ပိုပြီးခေါ်ဆောင်လာဖို့က သူ့တာဝန်ပဲ။ သူက တာဝန်တွေကိုရှောင်ပြီး မိဘအပေါ် သားသမီးဝတ်မကျေချင်တဲ့လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒီအချက်တွေကို နားလည်သွားတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အရင်လို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာ၊ ဘောင်ခတ်ခံရတာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း အားလပ်ချိန်တွေမှာ လန်ယွီက သူ့အဖေဆီကို သူ့အခြေအနေအကြောင်း စာရေးပြီး အဆက်အသွယ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ခဏကြာတော့ သူ့အဖေဆီက စာတစ်စောင်ရောက်လာတယ်။ စာထဲမှာ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မက သည်းခြေကျောက်ကို ကုသဖို့ ဆေးနည်းတစ်လက် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အခု သူက ဆေးဒုတိယတစ်ကျော့ကို သောက်နေပြီလို့ ဆိုထားတယ်။ သည်းခြေအိတ်ထဲက ကျောက်တွေက အရင်ကထက် ပိုသေးသွားပြီ၊ အရင်လို သိပ်မနာတော့ဘူး၊ သူ့အခြေအနေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာပြီတဲ့။ ဒါကိုဖတ်ပြီးတော့ လန်ယွီက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မျက်ရည်ကျခဲ့တယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ သနားကရုဏာနဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို သူခံစားလိုက်ရတယ်။

တစ်ခါမှာ လန်ယွီက ဧည့်ခံတဲ့ညီအစ်မယောက်နဲ့ စကားစမြည်ပြောနေတုန်း အဲဒီအစ်မက သူ့ကလေးတွေက သူ့ဆီကို မကြာမကြာ ပိုက်ဆံပို့ပေးတယ်၊ သူ့ကိုလာတွေ့တဲ့အခါတွေမှာလည်း ပစ္စည်းတွေဝယ်လာပေးတယ်လို့ ပြောတယ်။ လန်ယွီက သူအိမ်ကနေထွက်လာတာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် သူ့အဖေကို ဖုန်းမဆက်ရဲဘူး၊ အဝတ်အစားတွေ၊ ဖြည့်စွက်စာတွေလည်း မဝယ်ပေးရဲဘူးဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရွယ်ရောက်လာတာတောင်မှ သူ့အဖေအတွက် ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ပေးခဲ့ဖူးဘူး။ သူက သူ့အဖေ့အပေါ် အကြွေးတင်တယ်လို့ အမြဲခံစားရပြီး စိတ်နှလုံးထဲမှာ မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက သူ့အဖေ့အပေါ် ဘာကြောင့်အမြဲအကြွေးတင်တယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲဆိုတာကို ချင့်ချိန်တွေးတောပြီး ရှာဖွေခဲ့တယ်။ သူ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖတ်ခဲ့ပြီး သူ့ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို တွေ့သွားတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “တရုတ်ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု၏ ပုံစံသွင်းခြင်းကြောင့် တရုတ်လူမျိုးများ၏ ရိုးရာအယူအဆများတွင် ၎င်းတို့က မိမိ၏မိဘများအပေါ်တွင် သားသမီးဝတ်ကို လိုက်နာစောင့်ထိန်းရမည်၊ သားသမီးဝတ်ကို လိုက်နာစောင့်ထိန်းခြင်း မရှိသူမည်သူမဆိုသည် သားသမီးဝတ် မကျေပွန်သောသားသမီးဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ လူတို့သည် ကလေးဘဝကတည်းက ဤအယူအဆများဖြင့် သွတ်သွင်းခြင်းခံခဲ့ရသည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းနီးပါးတွင် သွန်သင်ပေးကြပြီး ကျောင်းတိုင်းနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံး၌ပါ သွန်သင်ပေးကြ၏။ လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဤသို့သောအရာများ ပြည့်နေသောအခါ သူသည် ‘သားသမီးဝတ်က ဘယ်အရာမဆိုထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။ ငါက မလိုက်နာဘူးဆိုရင် လူကောင်းဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သားသမီးဝတ် မကျေပွန်တဲ့ကလေးဖြစ်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းက လူသိရှင်ကြား စွပ်စွဲရှုတ်ချတာကို ခံရမှာပဲ။ ငါက အသိတရားမရှိတဲ့သူဖြစ်မှာပဲ’ ဟု ထင်မြင်သည်။ ဤအမြင်မှာ မှန်ကန်သလော။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်က ဖော်ပြသော အလွန်များသည့် သမ္မာတရားများကို မြင်ကြပြီးဖြစ်သည်။ မိဘများကို သားသမီးဝတ်ကျေပွန်ရမည်ဟု ဘုရားသခင်က တောင်းဆိုခဲ့သလော။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူများက နားလည်ရမည်ဖြစ်သော သမ္မာတရားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သလော။ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် အချို့သော စည်းမျဉ်းများကိုသာ မိတ်သဟာယဖွဲ့ခဲ့သည်။ လူတို့သည် အခြားလူများကို မည်သည့်စည်းမျဉ်းနှင့် ဆက်ဆံရန် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်များက တောင်းဆိုသနည်း။ ဘုရားသခင်ချစ်သောအရာကို ချစ်ပြီး ဘုရားသခင် မုန်းသောအရာကို မုန်းလော့။ ဤသည်မှာ လူတို့ စောင့်ထိန်းလိုက်နာသင့်သည့် စည်းမျဉ်းဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်သည် သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး သူ၏ အလိုတော်ကို လိုက်လျှောက်နိုင်သောသူများကို ချစ်သည်။ ဤလူတို့သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ ချစ်သင့်သောလူများဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မလိုက်လျှောက်နိုင်သောသူ၊ ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးပြီး၊ ပုန်ကန်သောသူ၊ ဤလူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အလွန်မုန်းတီးခြင်းကို ခံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ၎င်းတို့ကို အလွန်မုန်းတီးသင့်၏။ ဤသည်မှာ လူသားအပေါ် ဘုရားသခင် တောင်းဆိုသောအရာ ဖြစ်သည်။...စာတန်က သင့်အား ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေလျက် သင်၏ အတွေးအခေါ်များ၊ သင်၏ စိတ်နှင့် သင်၏နှလုံးသားတို့ကို ချည်နှောင်ရန် ဤရိုးရာ ထုံးတမ်းဓလေ့မျိုးနှင့် လူ့ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အယူအဆမျိုးတို့ကို အသုံးပြုသည်။ သင်သည် စာတန်၏ဤအရာများကို စိတ်စွဲနေပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိ ဖြစ်စေသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို သင်လက်တွေ့လုပ်ဆောင်လိုသည့်အခါတွင် ဤအရာများက သင့်အတွင်း၌ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်၊ သင့်ကို သမ္မာတရားနှင့် ဘုရားသခင်၏ သတ်မှတ်ချက်များကို ဆန့်ကျင်စေပြီး သင်သည် ရိုးရာထုံးတမ်းဓလေ့၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားဖို့ငှာ မစွမ်းသာအောင်ဖြစ်စေသည်။ အချိန်အတန်ကြာ ရုန်းကန် ပြီးသည့်နောက်တွင် သင်သည် အလျှော့ပေးမိလေသည်။ လူ့ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အစဉ်အလာ အယူအဆများသည် မှန်ကန်ပြီး သမ္မာတရားနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ယုံကြည်ဖို့ သင်ပိုနှစ်သက်သည်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို ပစ်ပယ်သည်၊ သို့မဟုတ် စွန့်လွှတ်သည်။ သင်သည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် အသက်ရှင် နေထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဤအရာများအပေါ် မှီခိုခြင်းအားဖြင့်သာ အသက်ရှင်နိုင်သည်ဟု ခံစားလျက် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို သမ္မာတရားအဖြစ် လက်မခံနိုင်သလို ကယ်တင်ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရာမျှ သင်မတွေးပေ။ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းကို သည်းခံနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရိုးရာ အယူအဆများနှင့် စာတန်၏ စွမ်းအားတို့၌ လွင့်မျောလိုက်ပါလျက် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ပြစ်မှားပြီး သမ္မာတရားကို လက်တွေ့မလုပ်ဆောင်ဖို့ ပို၍ နှစ်သက်ရင်း သမ္မာတရားနှင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်များကို စွန့်လွှတ်ဖို့သာ သင် ရွေးချယ်လိုက်မည်။ လူသည် သနားစဖွယ် မကောင်းသလော၊ ငါ့ကို ပြောလော့။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းကို မလိုအပ်သလော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် မှားယွင်းသောအမြင်များကို သိကျွမ်းခြင်းဖြင့်သာ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကနေတစ်ဆင့် သူငယ်ငယ်ကတည်းက “သားသမီးဝတ်သည် အရာအားလုံးထက် ပိုပြီး ထိန်းသိမ်းရမည့် သူတော်ကောင်းတရား ဖြစ်၏” နဲ့ “ကိုယ်ငယ်စဉ်က ကျွေးမွေးခဲ့သည့် မိဘကို အိုမင်းသည့်အခါ ပြန်ကျွေးမွေးရမည်” ဆိုတဲ့ ရိုးရာ အယူအဆတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ့မိဘတွေက သူ့ကိုပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ နှစ်တွေအများကြီး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့အပေါ် သားသမီးဝတ်ကျေပွန်သင့်တယ်၊ သူတို့အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ သူတို့ကိုစောင့်ရှောက်ပြီး သူတို့ရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကြည့်ရှုပေးသင့်တယ်၊ ဒါမှ လိပ်ပြာသန့်တယ်လို့ ခံစားရတယ်လို့ သူထင်ခဲ့တယ်။ ဒါက အသိစိတ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် သူတာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အိမ်ကထွက်ခွာဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာ၊ သားသမီးဝတ်မကျေတဲ့ ကလေး၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူလို့ စွပ်စွဲခံရမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့တွဲဖက်က သူ့မိဘတွေကိုတွေ့ဖို့ အိမ်ပြန်သွားတာကိုမြင်တော့ လန်ယွီက အားကျမိပြီး သူ့အဖေ့အပေါ် အကြွေးတင်နေတဲ့ခံစားချက်တွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေရင်း တာဝန်တွေကို အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ စာတန်က လူတွေကို လမ်းမှားကို လမ်းညွှန်ပြီး ထိန်းချုပ်ဖို့ ဒီလို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ အယူအဆတွေကို အတိအကျ အသုံးပြုတယ်၊ လူတွေကို မိဘရဲ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ပဲစဉ်းစားစေပြီး ဖန်ဆင်းခံတွေအနေနဲ့ ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းရမယ့်တာဝန်တွေကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်အောင် လုပ်တယ်ဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ သူသာ ဒီရိုးရာအယူအဆတွေကို ဆက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားမယ်ဆိုရင် စာတန်ရဲ့လှည့်စားမှုနဲ့ ဒုက္ခပေးတာကိုပဲ ခံရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘုရားသခင်နဲ့ ဝေးကွာ၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ စွန့်ပစ်တာကို ခံရမှာပဲ။ စာတန်က တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး မလိုမုန်းထားတတ်တာပဲ။

အဲဒီနောက် လန်ယွီက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ထပ်ဖတ်ပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရမယ့် လမ်းစတွေကို ရရှိခဲ့တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သင့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းအားဖြင့် သင်၏ မိဘများသည် တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သင့်ကို အရွယ်ရောက်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ ဝတ္တရားနှင့် တာဝန်ဖြစ်ပြီး ဤအရာကို ကျေးဇူးတရားဟု ခေါ်ဆို၍မရနိုင်ပေ။ ယင်းကို ကျေးဇူးတရားဟု ခေါ်ဆို၍မရနိုင်သောကြောင့် ဤသည်မှာ သင် ပျော်မွေ့ခံစားသင့်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သလော။ (ဆိုနိုင်ပါသည်။) ဤသည်မှာ သင်ခံစားသင့်သော အခွင့်အရေးတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သင်သည် သင့်မိဘများ၏ ပျိုးထောင်ခြင်းကို ခံရသင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူကြီးဘဝသို့ သင်မရောက်ခင်တွင် သင်ပါဝင်သော အခန်းကဏ္ဍသည် လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးသုတ်သင်ခြင်းခံရသော သားသမီးတစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်မိဘများသည် သင့်အပေါ် တာဝန်တစ်မျိုးကို ဖြည့်ဆည်းနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး သင်က လက်ခံရရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်သည် အသေအချာပင် ၎င်းတို့ထံမှ ကျေးဇူး၊ သို့မဟုတ် ကြင်နာမှုကို လက်ခံရရှိနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ မည်သည့်သက်ရှိသတ္တဝါမဆိုအတွက် သားသမီးများအား မွေးဖွားခြင်း၊ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ မျိုးပွားခြင်း၊ နောက်မျိုးဆက်ကို ပျိုးထောင်ခြင်းတို့သည် တာဝန်အမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဥပမာ ငှက်၊ နွား၊ သိုး၊ နှင့် ကျားတို့သည်ပင် မျိုးပွားပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရသည်။ မိမိတို့၏ သားသမီးကို ပျိုးထောင်မပေးသော သက်ရှိသတ္တဝါမရှိပေ။ ခြွင်းချက်အချို့ရှိဖို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် များစွာမရှိပေ။ ဤသည်မှာ သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ ဖြစ်တည်မှုတွင် သဘာဝဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ ပင်ကိုဗီဇစိတ် ဖြစ်သည်။ ယင်းကို ကြင်နာခြင်းအဖြစ် မမှတ်ယူနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် တိရစ္ဆာန်များအတွက်၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဖန်ဆင်းရှင်က ပြင်ဆင်ပေးသော ဥပဒေအား လိုက်နာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်မိဘများက သင့်အား ပျိုးထောင်ခြင်းသည် ကြင်နာခြင်းအမျိုးအစားတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဤအရာကို အခြေခံလျှင် သင့်မိဘများသည် သင်၏ ကြွေးရှင်များမဟုတ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် သင့်အပေါ် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က သင့်အပေါ် မည်မျှအားထုတ်ပြီး ငွေကို သုံးစွဲပါစေ ၎င်းတို့က သင့်အား နစ်နာကြေးပေးရန် မတောင်းဆိုသင့်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ မိဘများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် အခမဲ့ဖြစ်သင့်သည်။ နစ်နာကြေးပေးရန် မတောင်းဆိုသင့်ပေ။ သင့်အား ပျိုးထောင်ပေးခြင်းအားဖြင့် သင့်မိဘများက ၎င်းတို့၏ တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အခမဲ့ဖြစ်သင့်သည်။ အပေးအယူ မဖြစ်သင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ၎င်းတို့အား နစ်နာကြေးပေးရန် စိတ်ကူးဖြင့် သင့်မိဘများကို ချဉ်းကပ်ရန်၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့နှင့် သင်၏ ဆက်ဆံရေးကို ကိုင်တွယ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သင်က ဤအယူအဆအတိုင်း သင့်မိဘများအား တကယ်ကို ဆက်ဆံလျှင်၊ ပြန်လည်ပေးဆပ်လျှင်၊ ၎င်းတို့နှင့် သင်၏ဆက်ဆံရေးအား ကိုင်တွယ်လျှင် ဤသည်မှာ လူသားမဆန်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ယင်းကြောင့် သင်သည် သင်၏ဇာတိပကတိ ခံစားချက်များ၏ ကန့်သတ်ခြင်းနှင့် ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံရဖို့များသည်။ ဤရစ်ပတ်မှုများမှ လွတ်မြောက်ရန် သင့်အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သင်လမ်းပင်ပျောက်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာအထိ ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၁၇)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သားသမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းဟာ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ဒါဟာ ဘုရားသခင်က လူတွေအတွက် ချမှတ်ထားတဲ့ နိယာမနဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲဆိုတာကို သူနားလည်သွားတယ်။ သူ့အဖေက သူ့ကိုပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ဘုရားသခင်ရှေ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ ဘုရားသခင်က သူ့ကိုပေးအပ်ခဲ့တဲ့ တာဝန်ပဲ။ မိဘတွေက သူ့ကို ကျွေးမွေးပြုစုပြီး ပညာသင်ပေးတာကို ကျေးဇူးတစ်ခုအနေနဲ့ သဘောမထားသင့်ဘူး၊ ဒါကို ကြိုးစားပြီးပြန်ဆပ်ဖို့ အမြဲစဉ်းစားနေစရာလည်းမလိုဘူး၊ အဲဒီအစား မှန်မှန်ကန်ကန် သဘောထားသင့်တယ်။ သူ့အတွက် မိဘနဲ့မိသားစုကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာ ဘုရားသခင်ပဲ၊ သူ့ကိုစောင့်ကြည့်ပြီး ကာကွယ်ပေးနေတာလည်း ဘုရားသခင်ပဲဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ ၁၈ နှစ်သမီးအရွယ်တုန်းကအချိန်ကို ပြန်တွေးမိတယ်။ တစ်ခါမှာ အလုပ်ကပြန်လာတော့ သူ့ဆိုင်ကယ်က လမ်းဘေးက မြေကြီးပုံကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိတယ်။ သူမက လေထဲမှာ တစ်ပတ်လည်ပြီး လမ်းအလယ်မှာ ပက်လက်လန်လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ထရပ်ကားကြီးတစ်စီးက ချဉ်းကပ်လာခဲ့တယ်။ ယာဉ်မောင်းက ဘရိတ်ဆောင့်နင်းလိုက်လို့ သူ့ကိုမကြိတ်မိခင် လက်မတင်လေးမှာ ရပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီသေရေးရှင်ရေးဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူ့မိဘတွေသာ အနားမှာရှိနေရင်တောင် သူ့ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကွယ်ကနေ သူ့ကိုရှင်သန်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာက ဘုရားသခင်ပဲ။ သူထောင်ကျခဲ့တဲ့နှစ်တွေကိုလည်း ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ သူ့အဖေက သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးနိုင်ရုံပဲရှိပြီး ဘာမှလုပ်ပေးနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ဘူး။ သူအပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းနေတဲ့အခါတိုင်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဓမ္မတေးတွေကို ပြန်အမှတ်ရပြီး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ လမ်းပြမှုကနေတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားလည်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းရရှိခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ သူ့အတွက် စစ်မှန်တဲ့ အားကိုးရာဖြစ်ပြီး သူအကြွေးအတင်ဆုံးသူက ဘုရားသခင်ပဲဆိုတာ သူလက်တွေ့ကြုံခဲ့ရတယ်။ သူဟာ ဘုရားသခင်ကို ကျိုးနွံနာခံပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြန်ဆပ်ဖို့အတွက် သူ့တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းဖြည့်ဆည်းသင့်တယ်။ တာဝန်မထမ်းဆောင်ဘဲ မိဘအပေါ် သားသမီးဝတ်ကျေပွန်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေရင် အဲဒါမှ လူ့သဘောဝမရှိတဲ့သူရဲ့ အပြုအမူပဲ။ ဒီအချက်တွေကို နားလည်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ ရှင်းလင်းတဲ့လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့စိတ်နှလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ သူ့တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်လိုစိတ်ရှိလာခဲ့တယ်။

မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ပဲ သူ့အဖေနဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ နှစ်နှစ်နီးပါးရှိသွားပြီ။ သူ့ဆီကို အဖေ့ဆီက စာတွေ တစ်ခါတလေ ရောက်လာတတ်တယ်။ စာထဲမှာ ရဲတွေက သူ့ကိုနှောင့်ယှက်နေတုန်းပဲ၊ သူနေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးသောက်နေရတယ်၊ တစ်ခါတလေမှာ အပျက်သဘောဆောင်တယ်၊ လမ်းပျောက်ပြီး အထီးကျန်တယ်လို့ ခံစားရတယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ဒီစာတွေကိုဖတ်ပြီးတဲ့အခါ သူ့အဖေအတွက် နည်းနည်းပြန်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို သူပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ “သင်၏ မိဘများသည် ဘုရားလက်ထဲတွင်ရှိသောကြောင့် စိုးရိမ်ရမည့်အရာ မည်သည့်အရာ ရှိသေးသနည်း။ အကြင်သူ ရှိကောင်းရှိမည့် မည်သည့် စိုးရိမ်မှုများမဆိုသည် မလိုလားအပ်ပေ။ လူအသီးသီးသည် မည်သည့်သွေဖည်မှုမျှမရှိဘဲ မိမိတို့၏ လမ်းကြောင်း အဆုံးထိ ရောက်ရှိရင်း ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် အစီအစဉ်များအတိုင်း အဆုံးထိတိုင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ အသက်ရှင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ဤကိစ္စရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စရာ မလိုအပ်တော့ပေ။ သင့်အနေဖြင့် သားသမီးဝတ် ကျေပွန်သည်ဖြစ်စေ၊ သင်၏ မိဘများအပေါ် သင်၏ တာဝန်များကို သင် ဖြည့်ဆည်းပြီးသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သင့်မိဘများ၏ ကြင်နာမှုကို သင် ပြန်ဆပ်သင့်သည်ဖြစ်စေ ဤအရာများသည် သင် စဉ်းစားသင့်သည့်အရာများ မဟုတ်။ သင် လက်လွှတ်သင့်သည့်အရာများ ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၁၆)) သူ့အဖေကလည်း ဘုရားသခင်ရဲ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်၊ သူကြုံတွေ့ရမယ့် အခြေအနေအားလုံးကို ဘုရားသခင်က စီစဉ်ထားပြီးသားဖြစ်တယ်၊ ဘုရားသခင်စီစဉ်တာက အမြဲတမ်းသင့်တော်တယ်ဆိုတာကို သူနားလည်ခဲ့တယ်။ လန်ယွီက သူအိမ်မှာရှိနေတုန်းက သူ့အဖေ သည်းခြေကျောက်ကြောင့် အရမ်းနာကျင်နေခဲ့ရပေမဲ့ သူစိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှကူညီပေးနိုင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြန်တွေးမိတယ်။ သူလုပ်နိုင်ခဲ့တာက သူ့အဖေကို ဆေးသောက်ဖို့ သတိပေးရုံပဲရှိပြီး တခြားဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့အဖေ အပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းနေခဲ့တာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိတောင် စဉ်းစားခဲ့တာကိုလည်း သူပြန်တွေးမိတယ်၊ အဖေ့အနားမှာ သူမရှိဘဲနဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားလည်ဖို့ ဘုရားသခင်ကပဲ အဖေ့ကို ဉာဏ်ပွင့်လင်းစေပြီး လမ်းပြခဲ့တာ။ သူ့ကို ဦးဆောင်ပြီး လမ်းပြခဲ့တာ၊ ယုံကြည်ခြင်းပေးပြီး သူ့အခြေအနေ တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေပါပဲ။ ဘုရားသခင်က မြင်ကွင်းရဲ့နောက်ကွယ်ကနေ လူတွေကို အမြဲစောင့်ကြည့်ပြီး ကာကွယ်ပေးနေတယ်၊ သူ့ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အပိုပဲ၊ သူ့အဖေကို ဘုရားသခင်ဆီ အပ်နှံပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကိုပဲ ကောင်းကောင်းအာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်သင့်တယ်ဆိုတာကို သူမြင်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ သူ့အဖေအပေါ်ထားတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ စိတ်ပူပင်မှုတွေကို လွှတ်ချနိုင်ခဲ့တယ်။ အချိန်ရတဲ့အခါတိုင်း သူ့အဖေဆီကို သူ့အခြေအနေအကြောင်းပြောပြ၊ လတ်တလော သူရရှိခဲ့တဲ့ ထိုးထွင်းအမြင်နဲ့ အသိပညာတွေကို ဝေမျှရင်း စာရေးခဲ့တယ်။ သူ့အဖေအခြေအနေမကောင်းတဲ့အခါ သူ့အဖေကို ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပေးခဲ့တယ်။ လန်ယွီက သူ့အဖေအပေါ် အကြွေးတင်တယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခြေအနေထဲမှာ နစ်မွန်းမနေတော့ဘူး။ စိတ်နှလုံးကို အေးအေးထားပြီး သူ့တာဝန်ကို အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းပြမှုအတွက် ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သူ ကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်။