ဟုန်ချောင်၊ တရုတ်ပြည်

အသက် ၆၀ အရွယ်မှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ အမှုတော်ကို ကျွန်မ လက်ခံခဲ့တယ်။ စုဝေးပွဲတွေတက်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို စားသောက်ရင်းနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ကို ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းခဲ့တာ၊ ဒီနေ့ထိတိုင်အောင် လူသားမျိုးနွယ်ကို လမ်းပြ၊ ထောက်ပံ့၊ ကျွေးမွေးခဲ့တာက ဘုရားသခင်ပဲဆိုတာရယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးသောကာလမှာ လူသားမျိုးနွယ်ကို အပြစ်ကနေ ကယ်တင်ဖို့နဲ့ လူတွေကို လှပတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ဘုရားသခင် ပြန်ကြွလာတယ်ဆိုတာကိုပါ နားလည်လာခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနဲ့ ပြည့်သွားတယ်၊ ကိုယ်က အသက်ကြီးနေတာတောင် ဘုရားအိမ်တော်ထဲကို ရောက်လာနိုင်တာ၊ ကိုယ်တော့်ဆီကနေ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိတာဟာ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကောင်းချီးပဲလို့ ခံစားရတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ လိုက်စားမှုမှာ စိတ်ထက်သန်ခဲ့တာ၊ မကြာခင်မှာပဲ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ပြီးတော့ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ရွေးချယ်ခံရတယ်။ အတားအဆီးတွေနဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြုံရပါစေ၊ ဒီအခန်းကဏ္ဍတွေမှာ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေကို ဘယ်တော့မှ မရပ်နားခဲ့ဘူး။ ဒီလိုလုပ်တော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရမယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။

၂၀၂၂ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မ အသက် ၇၆ နှစ် ပြည့်ခဲ့တယ်။ အသက်အရွယ် ရလာတာနဲ့အမျှ မှတ်ဉာဏ်တွေ လျော့နည်းလာပြီး တုံ့ပြန်မှုတွေကလည်း နှေးကွေးလာတယ်။ တစ်နေ့တော့ ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးစီးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တော်တော် အမြန် မောင်းနေတာ၊ အရှိန်လျှော့ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဦးနှောက်က ရုတ်တရက် မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ဘဲ ဘရိတ်နှစ်ဖက်စလုံးကို ညှစ်လိုက်မိရော။ အဲဒီမှာ လူရော စက်ဘီးရော သုံးလေးမီတာလောက် မြင့်တဲ့ တံတားအသေးလေးပေါ်ကနေ လွင့်စင်ကျသွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ ကျွန်မ ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ဘူး။ ဒါ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုပဲဆိုတာ ကျွန်မရင်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်တယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ စုဝေးပွဲအတွက် ကျွန်မ ခဏခဏ သွားနေကျ ဧည့်ခံတဲ့အိမ်ကို သွားဖို့ ထွက်ခဲ့ပေမဲ့ စိတ်က ရုတ်တရက် ဘာမှစဉ်းစားမရတော့ဘဲ အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ရလဒ်အနေနဲ့ စုဝေးပွဲ လွတ်သွားတာပေါ့။ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ လုံခြုံရေးကို ထည့်တွက်ပြီးတော့ စုဝေးပွဲတွေအတွက် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ကျွန်မအိမ်မှာပဲ ဧည့်ခံဖို့နဲ့ အချိန်ရရင် အနီးအနားက ယုံကြည်သူအသစ်တချို့ကို ရေလောင်းပေးဖို့ စီစဉ်ပေးတယ်။ ယုံကြည်သူအသစ်တွေကို စုဝေးပွဲတွေ ဧည့်ခံဖို့ အချိန်ရောက်တော့၊ ခေါင်းဆောင်က ညီမတစ်ယောက်ကို ကျွန်မကို လာကြိုဖို့ စီစဉ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ အားငယ်မိသွားပြီး တွေးမိတာပေါ့...“ကျန်းမာခဲ့တဲ့ အရင်တုန်းကဆို ငါ့ဘာသာ အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ချက်ချင်း ထထမ်းဆောင်နိုင်တာ။ အခုတော့ စုဝေးပွဲတွေတက်ဖို့တောင် တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ပို့ပေးဖို့တောင် လိုအပ်လာပြီ။ ငါ အသင်းတော်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မလာဘူးလား။ အခု ငါက ဒီတာဝန်သေးသေးလေးကိုပဲ ထမ်းဆောင်နေရတာ၊ ဘုရားက အဲဒါကို အမှတ်ရပါ့မလား၊ ငါ ကယ်တင်ခံရနိုင်ပါဦးမလားဆိုတာ သိချင်မိတယ်။ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် အသက်ကြီးလာလေ၊ ငါ့စိတ်က ပိုပြီး နားဝေတိမ်တောင် ဖြစ်လာလေပဲ။ ငါ့တာဝန်ကို ငါ ထမ်းဆောင်နိုင်ပါဦးမလား။ ငါ့တာဝန် မထမ်းဆောင်နိုင်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကယ်တင်ခံရမှာလဲ” လို့ပေါ့။ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်း ယုံကြည်သူအသစ်တွေနဲ့ သွားစုဝေးတဲ့အခါ သူတို့က အရမ်းကို ငယ်တယ်၊ သမ္မာတရားကို သဘောပေါက်နားလည်တာ အရမ်းမြန်ပြီး တုံ့ပြန်မှုတွေလည်း သွက်လက်တယ်ဆိုတာ တွေ့ရတယ်၊ ကျွန်မမှာတော့ တစ်ခါတလေ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေ ဖတ်ပြီးလို့ မိတ်သဟာယပြုဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ရုတ်တရက် ပိတ်မိသွားပြီး ဘာမိတ်သဟာယပြုချင်လဲ ဆိုတာကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ “ငါ တကယ်ပဲ အိုမင်းသွားပြီပဲ၊ ငါ လိုက်မမီနိုင်တဲ့ အပိုင်းတွေ အများကြီး ရှိနေပါလား” လို့ တွေးရင်း ကျွန်မ ကျောထဲမှာ စိမ့်သွားတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မ ရေလောင်းပေးနေတဲ့ ယုံကြည်သူအသစ်နှစ်ယောက်က လုံခြုံရေးပြဿနာတွေ ကြုံရပြီး စုဝေးပွဲတွေ မတက်နိုင်ကြတော့ဘူး။ တခြားအကြောင်းအရင်းတွေကြောင့် ကျွန်မအိမ်ကလည်း ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို စုဝေးပွဲတွေအတွက် ဧည့်မခံပေးနိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်တာဝန်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်လွတ်သွားတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ တကယ်ကို အားငယ်မိတယ်။ “အခု ငါ ဘာတာဝန်မှ မထမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ တော်တော် အသက်ကြီးပြီး အသုံးမကျ ဖြစ်သွားပြီ။ ကယ်တင်ခံရဖို့ ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး” လို့ပေါ့။ ကျွန်မ တော်တော်လေး အပျက်သဘောဆောင်သွားတာဟာ လုံးဝ နုံးချည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်လာပြီး မရပ်မနား ချောင်းဆိုးတာနဲ့ အသက်ရှူရခက်တာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဆရာဝန်ပြလို့ အခြေအနေ နည်းနည်း သက်သာလာပေမဲ့ ကျွန်မ အသက်ကြီးသထက် ကြီးလာတာနဲ့ ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့လာတာတွေကို တွေးမိပြီး ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ဘယ်လို ဆက်ထမ်းဆောင်နိုင်မလဲလို့ စဉ်းစားမိတယ်။ စဉ်းစားလေလေ စိတ်ညစ်ရလေလေဖြစ်ပြီး၊ နှင်းရိုက်ခံထားရသလို လုံးဝကို နုံးချည့်ပြီး အားမရှိတော့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မ ဆုတောင်းတာတွေ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကိုလည်း မစားသောက်ချင်တော့ဘူး။ အားတဲ့အချိန်တွေမှာ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေတောင် စပြီး ကြည့်နေမိတော့တာ။ အဲဒီကျမှပဲ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေ မှားနေပြီဆိုတာ သတိထားမိပြီး ဘုရားသခင်ဆီ အမြန်ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “ဘုရားသခင်။ အခု သမီးက အသက်ကြီးပြီး ကျန်းမာရေးလည်း မကောင်းတော့ ဘာတာဝန်မှ မထမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့လည်း ခံစားရပါတယ်။ သမီး အရမ်း အပျက်သဘောဆောင်နေမိလို့ အသက်ရှင်ချင်စိတ်တောင် ပျောက်နေပါပြီ။ ဘုရားသခင်။ ဒီမှားယွင်းတဲ့ အခြေအနေထဲကနေ ထွက်မြောက်နိုင်အောင် သမီးကို လမ်းပြပေးပါ” လို့ပေါ့။

တစ်နေ့ကျတော့ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေနဲ့ အရမ်းကိုက်ညီတဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်လိုက်ရတယ်။ ဘုရားသခင်က ပြောသည် “ညီအစ်ကို မောင်နှမများထဲတွင် အသက် ၆၀ မှ ၈၀ သို့မဟုတ် ၉၀ ခန့်ထိရှိပြီး၊ မိမိတို့၏ အိုမင်းသည့် အသက်အရွယ်ကြောင့် အချို့သော အခက်အခဲများလည်း တွေ့ကြုံကြရသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုများလည်း ရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ် ထိုသို့ဖြစ်စေကာမူ၊ ၎င်းတို့၏ အတွေးအခေါ်သည် သေချာပေါက် မှန်ကန်ခြင်း သို့မဟုတ် ယုတ္တိတန်ခြင်း သိပ်မရှိသကဲ့သို့၊ ၎င်းတို့၏ စိတ်ကူးများနှင့် အမြင်များသည် သမ္မာတရားနှင့် သေချာပေါက် ကိုက်ညီခြင်း မရှိပေ။ ဤသက်ကြီးရွယ်အိုများသည် အလားတူ ပြဿနာများသာ ရှိကြပြီး၊ ၎င်းတို့က၊ ‘ငါ့ ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတော့သကဲ့သို့ မည်သည့်တာဝန်ကို ငါ ထမ်းဆောင်နိုင်သည်နှင့်ပတ်သက်၍ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ဤသေးငယ်သည့် တာဝန်ကိုသာ ငါ ထမ်းဆောင်လျှင်၊ ဘုရားသခင်က ငါ့ကို သတိရပါမည်လား။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ငါ နာဖျားတတ်ပြီး ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်စုံတစ်ဦး လိုအပ်သည်။ ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ရန် မည်သူမျှ မရှိသည့်အခါ၊ ငါ့တာဝန်ကို ငါ ထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်အရာကို ငါ လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း။ ငါသည် အိုမင်းပြီး၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်များကို ဖတ်သည့်အခါ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်များကို မမှတ်မိနိုင်သကဲ့သို့ သမ္မာတရားကို နားလည်ရန် ငါ့အတွက် ခက်ခဲသည်။ သမ္မာတရားနှင့် ပတ်သက်၍ မိတ်သဟာယပြုနေချိန်တွင်၊ ကမောက်ကမဖြစ်ပြီး ယုတ္တိမရှိသော ပုံစံဖြင့် ငါ စကားပြောပြီး ဝေမျှထိုက်သည့် မည်သည့် အတွေ့အကြုံမျှ မရှိပါ။ ငါသည် အိုမင်းပြီဖြစ်ပြီး၊ လုံလောက်သည့် အားအင်မရှိပါ။ ငါ့အမြင်အာရုံသည် သိပ်မကောင်းသကဲ့သို့ ငါ မသန်မာတော့ပါ။ အရာရာသည် ငါ့အတွက် ခက်ခဲ၏။ ငါ့တာဝန်ကို ငါ မထမ်းဆောင်နိုင်ရုံမက၊ အမှုအရာများကို ငါ အလွယ်တကူ မေ့ပြီး၊ တလွဲဖြစ်စေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ငါ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး အသင်းတော်နှင့် ငါ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများအတွက် ပြဿနာများဖြစ်စေသည်။ ငါသည် ကယ်တင်ခြင်း ရရှိလိုပြီး သမ္မာတရားကို လိုက်စားလိုသော်လည်း၊ အလွန်ခက်ခဲသည်။ မည်သည့်အရာကို ငါ လုပ်နိုင်သနည်း’ဟု အမြဲ စိုးရိမ်ပူပန်ကြလေသည်။ ဤအရာများကို ၎င်းတို့ တွေးသည့်အခါ၊ ‘ဘုရားသခင်ကို ငါ ဤအသက်အရွယ်တွင်သာ စတင် ယုံကြည်လာခဲ့သည်မှာ အဘယ်သို့ ဖြစ်ရသနည်း။ မိမိတို့ အသက် ၂၀ နှင့် ၃၀ ခန့်အရွယ်တွင် ရှိကြသူများ သို့မဟုတ် မိမိတို့ အသက် ၄၀၊ ၅၀ ခန့်အရွယ်တွင်ရှိသူများနှင့်ပင် ငါ အဘယ်သို့ မတူရသနည်း။ အလွန်အိုမင်းသည့် ယခုအချိန်တွင်သာ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ငါ အဘယ်သို့ အမှတ်မထင် ကြုံလာရသနည်း။ ငါ့ ကံကြမ္မာ ဆိုးခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ယခု ငါ ကြုံရပြီဖြစ်သည်။ ငါ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းမွန်ပြီး၊ ဘုရားသခင်က ငါ့ကို သနားကြင်နာလေပြီ။ ငါ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ခြင်းမရှိသည့်အရာ တစ်ခုသာရှိပြီး ထိုအရာမှာ ငါ အိုမင်းလွန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါ့ မှတ်ဉာဏ် သိပ်မကောင်းသကဲ့သို့၊ ငါ့ ကျန်းမာရေးလည်း ထိုမျှမကောင်းပါ။ သို့သော် ငါ့မှာ ခိုင်ခံ့ပြီး မယိမ်းယိုင်သည့် အတွင်းခွန်အား ရှိပါသည်။ ငါ့ ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ကို မနာခံတော့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ စုဝေးပွဲများတွင် အတန်ငယ် နားထောင်ပြီးနောက် ငါ အိပ်ငိုက်သွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ငါ ဆုတောင်းဖို့ မျက်လုံးများမှိတ်ပြီးနောက် အိမ်မောကျသွားကာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်များကို ဖတ်ချိန်တွင် ငါ့စိတ်က ပျံ့လွင့်နေသည်။ အနည်းငယ်မျှ ဖတ်ပြီးနောက်တွင်၊ ငါ အိပ်ငိုက်သွားပြီး၊ တစ်မှေးအိပ်မိကာ နှုတ်ကပတ်တော်များကို သဘောမပေါက်ပါ။ ငါ မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း။ ထိုသို့သော လက်တွေ့ကျသည့် အခက်အခဲများဖြင့်၊ သမ္မာတရားကို ငါ လိုက်စားပြီး နားလည်နိုင်သေးပါသလား။ နားမလည်နိုင်လျှင်၊ သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ငါ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိလျှင်၊ ငါ၏ ယုံကြည်မှုအားလုံးသည် အချည်းနှီးဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလား။ ကယ်တင်ခြင်း ရရှိရန် ငါ ပျက်ကွက်မည်မဟုတ်ပါလား။ မည်သည့်အရာကို ငါ လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း။ ငါ အလွန် စိုးရိမ်မိသည်။ ဤအသက်အရွယ်တွင်၊ မည်သည့်အရာမျှ အရေးမကြီးတော့ပါ။ ဘုရားသခင်ကို ယခု ငါ ယုံကြည်သည့်အတွက်၊ ငါ့မှာ နောက်ထပ် စိုးရိမ်မှုများမရှိတော့ပါ၊ စိတ်သောကရောက်စရာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိသကဲ့သို့၊ ငါ၏ သားသမီးများ အရွယ်ရောက်ပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သို့မဟုတ် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ငါ့ကို မလိုအပ်ကြတော့ပါ။ ဘဝတွင် ငါ့တွင် ကျန်ရှိသည့် နှစ်ကာလများ၌ ငါ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဆန္ဒမှာ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်၊ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦး၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်း ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ငါ၏ တကယ့် အခြေအနေဖြစ်သည့် အသက်အရွယ်ကြောင့် အမြင်ဝေဝါးပြီး၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း၊ ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ခြင်း၊ မိမိတာဝန်ကို ကောင်းစွာ မထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ငါ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ပြဿနာများ ဖန်တီးနေမိခြင်းတို့ကို ယခု ကြည့်သည့်အခါ၊ ကယ်တင်ခြင်း ရရှိခြင်းသည် ငါ့အတွက် လွယ်ကူမည်မဟုတ်သည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်’ဟု တွေးလျက် စတင်စိုးရိမ်သောကရောက်ကြလေသည်။ ဤအရာများကို ၎င်းတို့ အဖန်ဖန် တွေးကြပြီး၊ တိုး၍ ပူပန်သောကရောက်ကြပြီးနောက်၊ ‘လူငယ်များထံသို့သာ ကောင်းသည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ပြီး အိုမင်းသော လူများထံသို့ မဖြစ်ပျက်သည့်အလား ထင်ရသည်။ အမှုအရာများက မည်မျှ ကောင်းမွန်သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအရာများကို ငါ မွေ့လျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သည့်အလား ထင်ရသည်’ဟု တွေးကြလေသည်။ ဤအရာများကို ၎င်းတို့ စဉ်းစားလေလေ၊ ၎င်းတို့ စိုးရိမ်သောကရောက်ပြီး ကြောင့်ကြလေလေဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ကြရုံမက၊ နာကျင်မှုကိုလည်းခံစားကြရလေသည်။ ၎င်းတို့ ငိုကြွေးလျှင်၊ အမှန်တကယ်တွင် ငိုကြွေးဖို့မထိုက်တန်ဟု ခံစားကြပြီး၊ မငိုကြွေးပါကလည်း၊ ထိုဝေဒနာ၊ ထိုနာကျင်မှုသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ အမြဲရှိလေသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာကို ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်သင့်သနည်း။ အထူးသဖြင့်၊ မိမိတို့ အချိန်ရှိသမျှကို ဘုရားသခင်အတွက် မိမိတို့ကိုယ်ကို အသုံးခံရင်းနှင့် မိမိတို့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း ကုန်ဆုံးချင်ကြသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့ ရှိကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ရုပ်ပိုင်းအရ မကျန်းမာကြပေ။ အချို့မှာသွေးတိုးရှိပြီး တချို့မှာ သွေးထဲ သကြားဓာတ် မြင့်မားကြသည်၊ တချို့မှာ အစာအိမ်ပြဿနာများ ရှိကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကာယခွန်အားက ၎င်းတို့တာဝန်၏ တောင်းဆိုချက်များကို အမီမလိုက်နိုင်သောကြောင့် ၎င်းတို့ စိုးရိမ်သောကရောက်ကြလေသည်။ ငယ်ရွယ်သောလူများက စားနိုင်၊ သောက်နိုင်သည်ကို၊ ပြေးနိုင်၊ ခုန်နိုင်သည်ကို ၎င်းတို့ မြင်ကြပြီး၊ အားကျကြလေသည်။ ငယ်ရွယ်သောလူများက ထိုသို့သော အရာများ လုပ်ဆောင်သည်ကို ၎င်းတို့ မြင်လေ၊ ‘ငါ့တာဝန်ကို ငါ ကောင်းစွာ ထမ်းဆောင်ပြီး သမ္မာတရားကို လိုက်စားကာ နားလည်ချင်သည်။ ပြီးလျှင် သမ္မာတရားကို လက်တွေ့လည်း လုပ်ဆောင်ချင်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် အလွန် ခက်ခဲရသနည်း။ ငါ အလွန် အိုမင်းပြီး အသုံးမကျပါ။ ဘုရားသခင်သည် အိုမင်းသော လူများကို အလိုမရှိပါသလား။ အိုမင်းသော လူများသည် အမှန်တကယ် အသုံးမဝင်ပါသလား။ ငါတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းကို မရနိုင်ပါသလား’ဟု တွေးလျက်၊ သာ၍ စိတ်ဖိစီးမှု ခံစားကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုအကြောင်းကို မည်သို့ စဉ်းစားသည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းနည်းပြီး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ခြင်း မခံစားနိုင်ကြပေ။ ထိုသို့သော အလွန်ကောင်းသော အချိန်ကာလတစ်ခုနှင့် ထိုသို့သော ကြီးမြတ်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ၎င်းတို့ မလွဲချော်ချင်ကြသည့်တိုင်၊ ငယ်ရွယ်သည့်လူများ လုပ်ဆောင်သကဲ့သို့ မိမိတို့ကိုယ်ကို အသုံးမခံနိုင်ကြသကဲ့သို့ မိမိတို့တာဝန်ကို ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် အကြွင်းမဲ့ဖြင့် မထမ်းဆောင်နိုင်ကြချေ။ ဤသက်ကြီးရွယ်အိုများသည် ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်ကြောင့်၊ နက်ရှိုင်းသည့် စိတ်ဖိစီးမှု၊ ပူပန်သောကနှင့် စိုးရိမ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းကြသည်။ အခက်အခဲ၊ အနှောင့်အယှက်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ သို့မဟုတ် အတားအဆီးအချို့ကို ၎င်းတို့ ကြုံရသည့်အချိန်တိုင်းတွင်၊ မိမိတို့၏ အသက်အရွယ်ကို ၎င်းတို့ အပြစ်တင်ကြပြီး၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုပင် မုန်းတီးကာ မိမိတို့ကိုယ်ကို သဘောမကျကြပေ။ သို့ရာတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကြောင်းမထူး၊ ဖြေရှင်းချက် မရှိသကဲ့သို့ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်း မရှိကြချေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၃)) ဘုရားသခင်က ကျွန်မတို့ကို သိပ်နားလည်တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေနဲ့ အနေအထားက ဘုရားသခင် ဖော်ထုတ်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကျန်းမာရေးနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဆက်တိုက် ယိုယွင်းလာလို့ ကိုယ့်တာဝန်တွေ မထမ်းဆောင်နိုင်တော့မှာ၊ အဲဒါနဲ့ပဲ ကယ်တင်တာ မခံရမှာကို ကျွန်မ ပူပန်နေခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရင်တောင် ကျွန်မ လုပ်တာက နည်းလွန်းလို့ ဘုရားသခင် အမှတ်မရမှာကို ကြောက်ပြီး စိတ်သောကရောက်တဲ့ အခြေအနေ ရောက်ခဲ့ရတာလေ။ ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ လုံခြုံရေးကို ထည့်တွက်ပြီးတော့၊ အိမ်မှာပဲ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ စုဝေးဖို့အတွက် ဧည့်ခံပေးဖို့နဲ့ ယုံကြည်သူအသစ် နည်းနည်းပါးပါးကို ရေလောင်းပေးဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ နည်းနည်း အားငယ်မိပြီး ကျွန်မ ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ဒီတာဝန်နည်းနည်းလေးကို ဘုရားသခင် အသိအမှတ်မပြုမှာ စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ လူငယ်တွေလောက် တုံ့ပြန်မှု မကောင်းတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင်နေရတော့၊ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ဘက်ပေါင်းစုံမှာ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့မှာ၊ ကိုယ်ထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ တာဝန်တွေကလည်း လျော့သထက် လျော့လာမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာပေါ့။ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်တာဝန်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်လွတ်သွားပြီး နေမကောင်းဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ ကျွန်မ ပိုပြီးတောင် အားငယ်စိတ်ညစ်ရတယ်။ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို မထမ်းဆောင်ရရင် ကယ်တင်ခံရဖို့ မျှော်လင့်ချက်က ပိုဝေးသွားပြီလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ပြီး စိတ်သောကတွေရောက်တဲ့အပြင် ဆုတောင်းဖို့နဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဖတ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ဘဲ အဲဒီအစား တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေပဲ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ရှေ့မှောက်ကို အမြန်သွားပြီး ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “ဘုရားသခင်၊ သမီး ဒီစိတ်မချမ်းမသာဖြစ်တဲ့ အခြေအနေထဲကနေ ထွက်ချင်ပါတယ်။ သမီးကို ဉာဏ်ပွငစေပြီး လမ်းပြတော်မူပါ” လို့ပေါ့။

နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်ပြီးတော့ ကိုယ့်ယုံကြည်ခြင်းထဲက မသန့်စင်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှုတချို့ ရရှိခဲ့တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “လူတို့သည် ကောင်းချီးခံစားရရန်၊ ဆုလာဘ်ချီးမြှင့်ခြင်းခံရရန်၊ ဆုသရဖူရရှိရန်အတွက် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကြသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးတွင် ဤအရာ တည်ရှိသည်မဟုတ်လော။ ဤအရာတည်ရှိသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို လူတို့က မကြာခဏ မပြောကြသော်လည်း၊ ကောင်းချီးများရရန် ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန္ဒကိုပင် ဖုံးကွယ်သော်လည်း လူတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းတွင်ရှိသော ဤဆန္ဒနှင့် ရည်ရွယ်ချက်သည် အစဉ် ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။ လူတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ သဘောတရားများကို မည်မျှ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ အသိပညာ မည်မျှရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မည်မျှ ဒုက္ခခံနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မည်မျှ အဖိုးအခ ပေးဆပ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့စိတ်နှလုံး အတွင်းနက်နက်ထဲတွင် ကွယ်ဝှက်နေသော ကောင်းချီးရလိုသည့် စိတ်ဓာတ်လှုံ့ဆော်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ အစေခံရာတွင် အစဉ်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ အားသွန်ခွန်စိုက်လုပ်ဆောင်သည်။ ဤသည်မှာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းထဲရှိ အနက်ဆုံးနေရာတွင် မြုပ်နှံထားသောအရာ မဟုတ်လော။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ရရှိဖို့ဖြစ်သည့် ဤလှုံ့ဆော်မှုမရှိလျှင် သင်တို့သည် မည်သို့ခံစားရမည်နည်း။ မည်သည့်သဘောထားနှင့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ပြီး ဘုရားသခင်နောက် လိုက်မည်နည်း။ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ကောင်းချီးရရှိဖို့ဖြစ်သည့် ဤစိတ်ဓာတ်လှုံ့ဆော်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လျှင် လူတို့သည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်လာမည်နည်း။ လူများစွာက အပျက်သဘောဆောင်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အချို့မှာ မိမိတို့၏တာဝန်များတွင် စိတ်အားလျော့လာမည်။ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည့်အလား ဘုရားသခင်အပေါ် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်မှုတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်သွားပေမည်။ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးက ဆွဲယူခံခဲ့ရပြီးသည့် ပုံပေါ်နေမည်။ ဤအတွက်ကြောင့် ကောင်းချီးရရန် စိတ်ဓာတ်လှုံ့ဆော်မှုသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကွယ်ဝှက်နေသည့်အရာ ဖြစ်သည်ဟု ငါပြောရခြင်းဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ အသက်တာ ကြီးထွားတိုးတက်ခြင်း၏ အညွှန်းခြောက်ခု) ဘုရားသခင်က လူတွေရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းထဲမှာရှိတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ မသန့်စင်မှုတွေကို သူ့ရဲ့ဖော်ထုတ်ချက်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မိန့်ဆိုထားတယ်။ လူတွေက ကောင်းချီးမင်္ဂလာ လက်ခံရဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဘုရားသခင်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးခံကြတယ်၊ အားသွန်ခွန်စိုက်လုပ်ကြတယ်၊ ဒုက္ခခံပြီး အဖိုးအခ ပေးကြတယ်။ ဘုရားရဲ့ ကောင်းချီးတွေ၊ ကတိတော်တွေကို မမြင်ရတော့ဘူးဆိုရင်၊ လေပေါက်သွားတဲ့ ဘောလုံးလို ရှုံ့တွသွားကြပြီး သူတို့ရဲ့တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ချင်စိတ်တောင် ပျောက်ကုန်ကြတယ်။ ဒါက ကျွန်မ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေ အတိအကျပါပဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ကို စပြီးလက်ခံတုန်းက အချိန်ကို ပြန်ကြည့်ရင်၊ ကိုယ့်ယုံကြည်ခြင်းမှာ ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်တာက ကယ်တင်ခြင်းနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းဆီ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မြင်ခဲ့လို့ ကျွန်မရဲ့ လိုက်စားမှုမှာ စိတ်အားထက်သန်ခဲ့တာ။ မိုးဒဏ်၊ လေဒဏ် ဒါမှမဟုတ် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု အန္တရာယ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ကျွန်မ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ နောက်မတွန့်ခဲ့ဘူး၊ မနှောင့်နှေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး လုပ်သရွေ့၊ ဘုရားသခင် အမှတ်ရမှာပဲ၊ ကိုယ်တော့်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရမှာပဲလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ခွန်အားတွေ ယိုယွင်းလာပြီး ကျွန်မ ထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ တာဝန်တွေက နည်းသထက် နည်းလာတယ်။ ယုံကြည်သူအသစ်တွေကို ရေလောင်းတာနဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ စုဝေးဖို့ ဧည့်ခံပေးတာ စတဲ့ ကျွန်မ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ တာဝန်နည်းနည်းကိုတောင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့အခါ ကျွန်မ ကယ်တင်မခံရနိုင်တော့ဘူး၊ နိုင်ငံတော်ကို မဝင်ရောက်နိုင်တော့ဘူးလို့ ယုံကြည်လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်စပြုလာခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ အရင်က ကိုယ့်တာဝန်တွေအပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့တာတွေဟာ ကောင်းချီးတွေအတွက် လျှို့ဝှက်တဲ့ လိုအင်ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာဆိုတာ ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကောင်းချီးတွေ မရနိုင်တော့တဲ့အခါ၊ ကျွန်မ ဆုမတောင်းချင်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို မဖတ်ချင် ဖြစ်လာခဲ့တာ။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ထမ်းဆောင်တော့ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရိုးသားမှု ရှိနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေကိုပဲ ရှာဖွေနေခဲ့တာ၊ ကိုယ့်တာဝန် ထမ်းဆောင်မှုကို အနာဂတ် ကောင်းချီးတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်နဲ့ အပေးအယူလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလိုလုပ်တော့ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို လှည့်ဖြားဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ။ စဉ်းစားလေလေ၊ ကျွန်မမှာ အသိစိတ်နဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေမှန်း ပိုခံစားရလေ၊ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မ တကယ်ကို အကြွေးတင်နေမှန်း ပိုခံစားရလေပါပဲ။ တကယ်တော့ ပြန်ကြည့်ရင်၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ရေလောင်းပေးမှုနဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေကို ကျွန်မ အများကြီး ပျော်မွေ့ခံစားခဲ့ရပြီး ကိုယ်တော့် ကျေးဇူးတော်တွေကိုလည်း အများကြီး ရရှိခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ဆုံးပါးသွားတုန်းက ကျွန်မ ယူကြုံးမရဖြစ်ပြီး ဒီဒုက္ခသုက္ခတစ်ခုလုံးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်ပေးပြီး ဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေပါပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ လျှပ်စစ်စက်ဘီးစီးရင်း အဲဒီလောက် မြင့်တဲ့ တံတားပေါ်က ပြုတ်ကျတုန်းကလည်း၊ လူရော စက်ဘီးရော ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုတွေချည်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဒီခရီးလမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘုရားသခင်က မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျေးဇူးပြုခဲ့ပေမဲ့၊ ကောင်းချီးတွေ လက်လှမ်းမမီတော့ဘူးလို့ ထင်လိုက်တာနဲ့၊ ကျွန်မက အထင်လွဲမှုတွေ၊ ညည်းညူမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဘုရားသခင်နဲ့ ဝေးကွာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူ့သဘာဝ ဒီလောက်တောင် ကင်းမဲ့နိုင်ရတာလဲ။ အသင်းတော်က ကျွန်မကို တာဝန်ပြောင်းပေးလိုက်တာက၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်အရွယ်အရ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ အပြင်ထွက်တာ ကျွန်မအတွက် မလုံခြုံလို့၊ ပြီးတော့ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်ကို နှောင့်နှေးစေမှာစိုးလို့ပါ။ ဒီတာဝန်ပြောင်းလဲမှုက ကျွန်မအတွက်ရော အသင်းတော်အလုပ်အတွက်ပါ အကျိုးရှိစေပြီး၊ ကျွန်မအနေနဲ့ ဒါကို ဘုရားသခင်ဆီကနေ ခံယူသင့်တာ။ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေကိုသာ ဒီလို မပြောင်းပေးခဲ့ရင်၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လာတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ကျွန်မ သတိထားမိခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးတော်ခေတ်တုန်းက ပေါလုကို ကျွန်မ သွားသတိရတယ်။ သူက ဧဝံဂေလိတရားဟောဖို့ ဥရောပတစ်ခွင် နေရာအများကြီး ခရီးသွားခဲ့တယ်၊ အဖိုးအခတွေ အများကြီး ပေးဆပ်ပြီး ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့တယ်။ ဒါတောင်မှ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ဆီကနေ သရဖူနဲ့ ကောင်းချီးတွေကို ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်နေခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မလည်း ကောင်းချီးတွေ ရဖို့အတွက်ပဲ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေခဲ့တာ၊ ကျွန်မသာ ကိုယ့်စိတ်သဘောထားကို ပြောင်းလဲဖို့ မကြိုးစားရင်၊ နောက်ဆုံးမှာ ပေါလုလိုပဲ ဘုရားသခင်ရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။ ပေါလုရဲ့ ကျရှုံးတဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျွန်မ ဆက်မလျှောက်ချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ နောင်တရပြီး ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ ဝန်ချတောင်းပန်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သမ္မာတရားကိုပဲ လိုက်စားမှာပါ၊ ကောင်းချီးတွေကို မရှာဖွေတော့ဘူး။

ဝတ်ပြုချိန်မှာ ကျွန်မ ဒီဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ခဲ့ရတယ်။ “ဘုရားသခင်၏အလိုဆန္ဒမှာ လူတိုင်း စုံလင်စေခြင်းခံရဖို့၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ရယူခြင်းခံရဖို့၊ သူ၏ လုံးဝသန့်စင်စေခြင်းကို ခံရဖို့နှင့် သူချစ်သော လူများဖြစ်လာကြရန် ဖြစ်၏။ သင်တို့ ခေတ်နောက်ကျန်နေသည် သို့မဟုတ် အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းသည်ဟု ငါပြောသည် မပြောသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ အမှန်တရားဖြစ်၏။ ငါ ဤသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ ငါသည် သင်တို့ကို ကယ်တင်ရန် လိုလားခြင်းမရှိဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ သင့်ကို စွန့်ပစ်ရန် ငါရည်ရွယ်သည်၊ ငါသည် သင်တို့၌ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသည်ကို သက်သေမပြပေ။ ယနေ့တွင် ငါသည် သင်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြွလာပြီဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ငါ လုပ်ဆောင်သည့်အမှုသည် ကယ်တင်ခြင်းအမှု၏ အဆက် ဖြစ်ပေသည်။ လူတိုင်း စုံလင်စေခြင်း ခံရမည့် အခွင့်အရေးရှိ၏။ သင်သည် လိုလားခြင်းရှိမှသာ၊ သင်သည် လိုက်စားရှာဖွေခြင်းရှိမှသာ၊ အဆုံးတွင် သင်သည် ဤရလဒ်ကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ သင်တို့ထဲမှ တစ်ဦးမျှ စွန့်ပစ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ သင်သည် အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းပါက၊ သင်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါ၏ သတ်မှတ်ချက်များသည် သင်၏ညံ့ဖျင်းသည့် အရည်အချင်းနှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် အရည်အချင်းမြင့်မားပါက၊ သင်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါ၏သတ်မှတ်ချက်များသည် သင်၏မြင့်မားသည့် အရည်အချင်းနှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် မသိနားမလည်ဖြစ်ကာ စာမတတ်ပါက၊ သင်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါ၏သတ်မှတ်ချက်များသည် သင်၏ စာမတတ်ခြင်းနှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် စာတတ်ပါက၊ သင်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါ၏သတ်မှတ်ချက်များသည် သင် စာတတ်မြောက်သည့် အချက်နှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးဖြစ်ပါက၊ သင်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါ၏သတ်မှတ်ချက်များသည် သင်၏ အသက်နှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် ဧည့်ဝတ်ပျူငှာနိုင်စွမ်း ရှိပါက၊ သင်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ငါ၏သတ်မှတ်ချက်များသည် ဤတတ်စွမ်းနိုင်မှုနှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် ဧည့်ဝတ်ပျူငှာမှုမပေးနိုင်ဘဲ၊ ဧဝံဂေလိတရား ဖြန့်ဝေခြင်းဖြစ်စေ၊ အသင်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းဖြစ်စေ၊ အခြားသော အထွေထွေအရေးကိစ္စများကို အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်စေ၊ တာဝန်တချို့ကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု သင်ဆိုပါက သင့်ကို ငါ၏စုံလင်စေခြင်းသည် သင်ဆောင်ရွက်သည့် တာဝန်နှင့်အညီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သစ္စာစောင့်သိခြင်း၊ တကယ့်အဆုံးထိ ကျိုးနွံနာခံခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို အဆုံးစွန် ချစ်ခြင်းရှိဖို့ ကြိုးစားခြင်းသည် သင် ဖြစ်မြောက်ရမည့်အရာ ဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာသုံးခုထက် သာ၍ ကောင်းမွန်သော လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုများ မရှိပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ လူ၏ပုံမှန်ဘဝကို နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာစေခြင်းနှင့် သူ့ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခရီးပန်းတိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း) “ငါသည် လူတစ်ဦးစီ၏ ပန်းတိုင်ကို ၎င်းတို့ မည်မျှ သနားစရာကောင်းသည်ကိုမဆိုထားနှင့်၊ အသက်၊ ဝါ၊ သို့မဟုတ် ဒုက္ခခံစားရမှု ပမာဏကို အခြေခံ၍ ဆုံးဖြတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၌ သမ္မာတရား ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ရှိမရှိဟူသည်နှင့်အညီသာ ဆုံးဖြတ်ပေသည်။ ဤအရာမှတစ်ပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိ။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လိုက်မလျှောက်သူအားလုံး ချွင်းချက်မရှိ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံရမည်ကို သင်တို့ နားလည်ရမည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်လူတစ်ဦးကမျှ မပြောင်းလဲနိုင်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ သင်၏ ပန်းတိုင်အတွက် လုံလောက်သော ကောင်းမှုများကို ပြင်ဆင်လော့) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တာက၊ ကိုယ်တော့်နောက်လိုက်တဲ့ လူတိုင်း စုံလင်အောင် ပြုခြင်းခံရပြီး ကိုယ်တော်ရဲ့ ရယူခြင်းကို ခံရဖို့ ဘုရားသခင် မျှော်လင့်တော်မူတယ် ဆိုတာပါပဲ။ ဘုရားသခင်က လူတစ်ယောက် ကယ်တင်ခံရနိုင်တာမျိုး ရှိမရှိဆိုတာကို အဲဒီလူရဲ့ အစွမ်းအစ၊ အသက်အရွယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ တာဝန်အမျိုးအစားနဲ့ အရေအတွက်ကို မကြည့်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်က ရိုးရိုးသားသား လိုက်စားပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုနဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကျိုးနွံနာခံနိုင်သရွေ့ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်သရွေ့ အဲဒီလူဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရမှာပါ။ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်အယူအဆတွေထဲမှာပဲ အသက်ရှင်နေထိုင်နေခဲ့တာကိုး။ ကိုယ့်အသက်အရွယ် ကြီးလာလို့၊ ကျန်းမာရေး ပြဿနာတွေ ရှိလို့၊ တာဝန်တွေ အများကြီး မထမ်းဆောင်နိုင်လို့၊ ဘုရားသခင်က အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ကယ်တင်ခံရဖို့ မျှော်လင့်ချက် တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အရမ်း အပျက်သဘောဆောင်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ အကုန် ပျောက်ဆုံးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သမ္မာတရားကို မရှာဖွေဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို လောကမှာရှိတဲ့ အလုပ်ရှင်တွေလိုမျိုး ရှုမြင်ခဲ့တာပါ။ အကျိုးပြုနိုင်တုန်းတော့ ဝန်ထမ်းတွေကို ခန့်ထားပြီး အသုံးမဝင်တော့ရင် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို အလုပ်ထုတ်ပစ်တတ်တဲ့ အလုပ်ရှင်တွေလိုပေါ့။ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ကို တိုင်းတာဖို့ စာတန်ရဲ့ အမြင်ရှုထောင့်ကို အသုံးပြုခဲ့တာ၊ ဒါဟာ ကိုယ်တော့်ကို အထင်လွဲပြီး ပြစ်မှားစော်ကားနေတာပါပဲ။ သမ္မာတရားကို လိုက်စားတဲ့သူတွေ၊ စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲဖို့ ရှာဖွေတဲ့သူနဲ့ ကိုယ်တော်ရဲ့ ရယူခြင်းကို ခံရတဲ့သူတွေကို ဘုရားသခင် အလိုရှိတာ အခု ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ။ ကျွန်မ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်သရွေ့၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို လုံ့လဝီရိယရှိရှိ လုပ်ဆောင်သရွေ့၊ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မြင်သွားတယ်။ အခုလိုမျိုးပဲ၊ ကျွန်မ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဒါမှမဟုတ် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ တခြားဒေသတွေမှာ ကိုယ့်တာဝန်တွေကို မထမ်းဆောင်နိုင်တော့ပေမဲ့ ဧဝံဂေလိတရားဟောဖို့နဲ့ အပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းနေတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလို့ ရပါသေးတယ်။ ဘာတာဝန်ပဲ လုပ်ရလုပ်ရ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးကို နှစ်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သရွေ့၊ သမ္မာတရားကို ရှာဖွေဖို့နဲ့ ကိုယ့်တာဝန်တွေမှာ စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လုပ်ဆောင်ဖို့ အာရုံစိုက်သရွေ့၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုနဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကျိုးနွံနာခံသရွေ့၊ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေမှာပါ။

နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် နောက်တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်ပြီးတော့၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးက ပိုပြီး လင်းလက်လာတယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သမ္မာတရားကို မလိုက်စားနိုင်ခြင်း မဆိုထားနှင့်၊ လုပ်ဆောင်ရန် မည်သည့်အရာမျှ မရှိကြခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့၊ မိမိတို့တာဝန်များကို မထမ်းဆောင်နိုင်ကြခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့အတွက် လုပ်ဆောင်စရာများစွာ ရှိ၏။ သင်၏ တစ်သက်တာအတွင်း သင် စုဆောင်းပြီးဖြစ်သည့် အမျိုးမျိုးသော အယူလွဲများနှင့် အတွေးမှားများအပြင်၊ အမျိုးမျိုးသော အစဉ်အလာ စိတ်ကူးများနှင့် အယူအဆများ၊ မသိနားမလည်သည့်၊ ခေါင်းမာသည့်အရာများ၊ ရှေးရိုးစွဲ အရာများ၊ ယုတ္တိမရှိသည့် အရာများနှင့် သင် စုဆောင်းပြီးသည့် လိုရာဆွဲပြောသော အရာများအားလုံး သင့်စိတ်နှလုံးတွင် စုပုံနေပြီးဖြစ်ကာ ဤအရာများကို ဖော်ထုတ်၊ စိတ်ဖြာလေ့လာပြီး သတိပြုရန် သင်သည် သာ၍ပင် အချိန်ကုန်ဆုံးသင့်ပေသည်။ သင့်အနေဖြင့် လုပ်ဆောင်ရန် မည်သည့်အရာမျှ မရှိသည်မှာ မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ် သင် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသည့်အခါ စိတ်ဖိစီး၊ ပူပန်သောကရောက်သင့်သည်ဆိုသည်မှာ မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သင်၏ အလုပ်မဟုတ်သကဲ့သို့ တာဝန်လည်း မဟုတ်ချေ။ ဦးစွာပထမ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် မှန်ကန်သည့် တွေးခေါ်မှုအလေ့အထ ရှိသင့်ကြသည်။ သင်သည် အသက်ကြီးနိုင်ပြီး ရုပ်ပိုင်းအရ အတော်အတန် အိုမင်းနေနိုင်သော်လည်း၊ ငယ်ရွယ်သည့် တွေးခေါ်မှု အလေ့အထ ရှိသင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သင်သည် အသက်အိုမင်းလာနေသော်လည်း၊ သင်၏ တွေးခေါ်ခြင်းသည် နှေးကွေးပြီး သင်၏ မှတ်ဉာဏ်အားနည်းသော်လည်း၊ သင့်ကိုယ်သင် သိရှိနိုင်ဆဲ၊ ငါပြောသည့် စကားများကို နားလည်နိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး၊ သမ္မာတရားကို နားလည်နိုင်ဆဲဖြစ်ပါက၊ ယင်းမှာ သင်သည် အိုမင်းခြင်းမရှိကြောင်းနှင့် သင်၏ အစွမ်းအစသည် ချို့တဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း သက်သေပြပေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသည် အသက် ၇၀ အရွယ်ခန့်တွင်ရှိသော်လည်း၊ သမ္မာတရားကို နားမလည်နိုင်ပါက၊ ဤသည်မှာ ၎င်းသည် သမ္မာတရားကို နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိအောင်ပင် ဝိညာဉ်ရင့်ကျက်မှု အလွန်သေးငယ်ကြောင်း ပြပေသည်။ ထို့ကြောင့် အသက်အရွယ်သည် သမ္မာတရားနှင့် ပတ်သက်လာသည့်အခါ ဆက်စပ်မှုမရှိ။ ထို့အပြင်၊ အသက်အရွယ်သည် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသည့် စိတ်သဘောထားများနှင့် ပတ်သက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ဆက်စပ်မှုမရှိပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၃)) လူတွေ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ကျဆင်းပြီး တာဝန်တွေ နည်းနည်းပဲ ထမ်းဆောင်နိုင်တော့တာက သူတို့ သမ္မာတရားကို ဆက်ပြီး မလိုက်စားနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်မှန်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို နားလည်စေခဲ့တယ်။ လူငယ်တွေလိုပဲ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေမှာလည်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေ အများကြီး ရှိကြပြီး၊ စာတန်ဆန်တဲ့ အဆိပ်အတောက် အမျိုးမျိုး စုပုံနေတတ်ကြတယ်။ သူတို့အနေနဲ့ ဒီပြဿနာတွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် ဆန်းစစ်ပြီး စိစစ်ရအောင် အချိန်ပိုပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့ပြီး မာနထောင်လွှားသလို လှည့်ဖြားတတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရိုးရာအယူအဆ အမျိုးမျိုးနဲ့ လောကီဆိုင်ရာ ဆက်ဆံမှုတွေအတွက် စာတန်ဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ စုပုံနေခဲ့တယ်။ ဒါတွေအားလုံးကို သမ္မာတရား ရှာဖွေရင်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ လိုတယ်။ အသင်းတော်မှာတုန်းက ညီမတစ်ယောက်ဟာ စုဝေးပွဲလုပ်နေတုန်း စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ပြီး စကားလမ်းကြောင်းလွဲသွားလို့ အသင်းတော် အသက်တာကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တာမျိုးပေါ့။ ကျွန်မ အဲဒါကို ထောက်ပြချင်ပေမဲ့ သူ့ကို စော်ကားမိသလိုဖြစ်မှာ ကြောက်ခဲ့တယ်။ “မိတ်ဆွေကောင်းများ၏အပြစ်များအပေါ် နှုတ်ဆိတ်နေပေးခြင်းသည် ကြာရှည်၍ ကောင်းမွန်သော ခင်မင်မှုဖြစ်စေ၏” ဆိုတဲ့ စာတန်ဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မထောက်ပြခဲ့ဘူး။ စုဝေးပွဲတွေမှာ တချို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက သူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး မိတ်သဟာယ မပြုတတ်တာကို မြင်ရင်၊ ကျွန်မက သူတို့ထက် မိတ်သဟာယပြုတာ ပိုတော်တယ်လို့ ခံစားပြီး မာနထောင်လွှားတဲ့ စိတ်သဘောထားကို ထုတ်ဖော်မိတယ်၊ သူတို့ကို အထင်သေးမိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ၊ ကျွန်မ အသက်ကြီးလာတာကို မြင်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်တွေကို မထမ်းဆောင်နိုင်တော့မှာ၊ ကယ်တင်မခံရမှာကို ကြောက်ပြီးတော့၊ ပြန်မထနိုင်လောက်အောင် အပျက်သဘော ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ ကောင်းချီးလိုချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒက ပြင်းထန်လွန်းတယ်ဆိုတာ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒီပြဿနာတွေ အားလုံးကို သမ္မာတရား ရှာဖွေရင်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကို သဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု တွေ့သွားတယ်။ ကျွန်မ အသက်ကြီးလာပေမဲ့၊ ဘာတာဝန်မှ မရှိတော့ဘူး သို့မဟုတ် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားကို သိမြင်ပြီး ဖြေရှင်းရာမှာ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မ ထမ်းဆောင်သင့်တဲ့ တာဝန်ပါပဲ။ ကျွန်မ ဆောင်းပါးတွေ ရေးလို့ရတယ်၊ ဓမ္မတေးတွေ သင်လို့ရတယ်၊ အက သင်လို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ဧဝံဂေလိတရားဟောလို့ရတယ်။ ကျွန်မ ထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ တာဝန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း နေ့စဉ် ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို သိမြင်ဖို့ ကျွန်မ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ ညဘက်ရောက်ရင် အဲဒါကို ချရေးပြီး ဖြေရှင်းဖို့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ရှာဖွေတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ နားလည်သဘောပေါက်မှုကို ရေးချတယ်။ မကြာခင် ကျွန်မ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ၊ ဧည့်ခံတဲ့တာဝန်ကို ပြန်လုပ်တယ်။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ စိတ်မပူဘဲ စုဝေးနိုင်အောင် ဒီဧည့်ခံအိမ်ကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ စဉ်းစားတယ်။ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဆက်ထမ်းဆောင်သွားမယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကိုယ့်တာဝန်တွေ မထမ်းဆောင်နိုင်တော့ရင်တောင် ကိုယ့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဆက်ပြီး စားသောက်မယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုနဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကျိုးနွံနာခံသွားမယ်။