ကက်သလင်း၊ အီတလီ

ကျွန်မက ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေအလယ်လောက်မှာ မွေးတာဆိုတော့ ကြီးပြင်းလာတဲ့အချိန်မှာ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ်။ မင်းသမီးက မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံအဖြူလေးဝတ်ပြီး သူချစ်ရတဲ့သူနဲ့ လျှောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာပြီးတော့ ပြီးတော့ အမျိုးသားက “မင်းကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးပြီး ပျော်ရွှင်အောင် ထားပါ့မယ်” လို့ ပြောတာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မမှာ အားကျစိတ်တွေ အပြည့်ပဲ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ အတူရှိတာ၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ရတာ၊ ပြီးတော့ မိသားစု သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း နေရတာက အပျော်ရွှင်ဆုံးဘဝပဲလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အရွယ်ရောက်လာတော့ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်။ သူက ကျွန်မအပေါ် တော်တော်ကို ဂရုစိုက်တယ်၊ ကျွန်မ ဆိုးနွဲ့သမျှကို သည်းခံတယ်၊ ပြီးတော့ လက်ဆောင်လေးတွေ ဝယ်ပေးတာမျိုးလို ကျွန်မအတွက် ချစ်ကြည်နူးစရာလေးတွေကို အမြဲလုပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမယ်၊ ကျွန်မကို နည်းနည်းလေးမှ နစ်နာအောင် မလုပ်ဘူးလို့ သူက ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူ့အိမ်က အရမ်းဆင်းရဲပြီး ကျွန်မမိဘတွေက ကျွန်မတို့လက်ထပ်တာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ တစ်စက်မှ မစဉ်းစားဘဲ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မတို့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရခဲ့ကြတယ်၊ ခင်ပွန်းကလည်း အရင်လိုပဲ ဂရုစိုက်တုန်းပဲ။ မိသားစုကိစ္စ အကြီးအသေး အကုန်လုံးကို သူပဲ တာဝန်ယူလုပ်ပေးတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုသလောက်ပဲ။ ကျွန်မက အိမ်မှာနေပြီး ကလေးထိန်းတယ်၊ အိမ်အလုပ်လုပ်တယ်၊ နေ့တိုင်း သူအိမ်ပြန်မရောက်ခင် အရသာရှိတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပေးပြီး ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒီအိမ်ထောင်သည်ဘဝက ကျွန်မကို အရမ်းကျေနပ်အားရစေခဲ့ပြီး ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အမျိုးသမီးပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ကလေး ၇ လသားအရွယ်မှာ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ ဧဝံဂေလိတရားကို ကျွန်မ လက်ခံခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ရှုတော့ လူသားတွေ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးရတဲ့ မူလအစ၊ လူတွေကို စာတန်က ဘယ်လို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေသလဲ၊ ပြီးတော့ လူတွေကိုကယ်တင်ဖို့ ဘုရားသခင်က အဆင့်ဆင့် ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာတွေကို ကျွန်မ သိလာရတယ်။ အရင်က နားမလည်ခဲ့တဲ့ သမ္မာတရား အများကြီးကို ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရတာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပြီး ကျွန်မခင်ပွန်းလည်း ကျွန်မနဲ့အတူ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မခင်ပွန်းက ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်မှန်း သိသွားလို့ ဒေါသထွက်တဲ့အခါမှာ ကျွန်မ အံ့အားသင့်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်တာကို လုံးဝကို တားမြစ်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်သူက ကျွန်မကို ဧဝံဂေလိတရား ဟောသလဲဆိုတာကိုတောင် မေးပြီး အဲဒီလူကို သွားစာရင်းရှင်းမယ်လို့ ကြိမ်းဝါးခဲ့တယ်။ ခင်ပွန်းရဲ့ သဘောထားကိုမြင်တော့ ကျွန်မ အသည်းကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် သူက နေ့တိုင်း ကျွန်မနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ပျက်စီးသွားမှာ၊ အိမ်ထောင်ရေး ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နည်းနည်း အားနည်းသွားသလို ခံစားရပြီး ယုံကြည်ခြင်းမှာ အရင်ကလောက် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိတော့ဘူး။ သုံးလေးရက်ကြာတော့ ညီအစ်မတစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားပြီး ကျွန်မကို ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ် ဖတ်ပြတယ်။ “လူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်လုပ်ဆောင်သည့် အလုပ်အဆင့်တိုင်းသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် လူ့စီစဉ်မှုများမှ သို့မဟုတ် လူတို့၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား လူအချင်းချင်းကြားရှိ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများ ဖြစ်သည့်ပုံ ပေါ်၏။ သို့သော်လည်း လုပ်ဆောင်မှု အဆင့်တိုင်း၊ ဖြစ်ပျက်မှုတိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် စာတန်ပြုလုပ်သည့် အလောင်းအစားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယင်းတို့သည် လူတို့အနေဖြင့် ဘုရားသခင်အတွက် မိမိ၏ သက်သေခံချက်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ဖို့ လိုအပ်သည်။ ယောဘ စစ်ကြောခံရသည့်အချိန်ကို ဥပမာ ကြည့်လော့။ နောက်ကွယ်တွင် စာတန်က ဘုရားသခင်နှင့် လောင်းကြေးတင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ပြီးလျှင် ယောဘအပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာက လူသားတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ နှောင့်ယှက်မှု ဖြစ်သည်။ သင်တို့အပေါ် ဘုရားသခင် ပြုလုပ်သည့် အလုပ်အဆင့်တိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ပြုလုပ်သည့် စာတန်၏ အလောင်းအစားရှိသည်။ ဤအရာ၏နောက်ကွယ်တွင် တိုက်ပွဲပင်။...ဘုရားသခင်နှင့် စာတန်တို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ နယ်ပယ်ထဲ တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနေစဉ်တွင် သင်က ဘုရားသခင်ကို မည်ကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးသင့်သနည်း။ ပြီးလျှင် သူ့ကို သင်၏ သက်သေခံချက်တွင် မည်ကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်သင့်သနည်း။ သင့်ထံ ဖြစ်ပျက်သည့် အရာတိုင်းက ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုဖြစ်ပြီး သက်သေခံဖို့အတွက် ဘုရားသခင်က သင့်ကို လိုအပ်သည့်အချိန် ဖြစ်ကြောင်းကို သင်သိသင့်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်းသည်သာလျှင် ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်) အဲဒီညီအစ်မက ကျွန်မနဲ့ မိတ်သဟာယပြုပြီး ပြောတယ်၊ “ညီမရဲ့ ခင်ပွန်းက ညီမ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာကို တားဆီးနေတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ စာတန်ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှု ရှိနေတာ။ ညီမက ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောကာလ ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံပြီး ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားချင်တာ အခုမှ စတာပဲရှိသေးတယ်။ စာတန်က လူတွေကို ဘုရားသခင်နောက် မလိုက်စေချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ညီမကို ယုံကြည်ခြင်း စွန့်လွှတ်အောင်လုပ်ဖို့ ညီမရဲ့ ခင်ပွန်းကို အသုံးပြုပြီး တားဆီးတယ်၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တယ်။ ဒါက စာတန်ရဲ့ ပရိယာယ်ပဲ။ ကြည့်လေ၊ အစအဦးတုန်းက ဘုရားသခင်က အာဒံနဲ့ဧဝကို ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်။ သူတို့က ဘုရားသခင်ရဲ့ မျက်မှောက်တော်နဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေနဲ့အတူ ဧဒင်ဥယျာဉ်ထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အရမ်းပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတယ်။ စာတန်က လူကို ဘုရားသခင်လက်ထဲကနေ လုယူချင်တော့ မုသားတွေသုံးပြီး လှည့်ဖြားတယ်၊ ကောင်းမကောင်း သိကျွမ်းရာအပင်ရဲ့ အသီးကို စားမိအောင် ဧဝကို စုံစမ်းသွေးဆောင်ခဲ့တယ်။ အာဒံနဲ့ဧဝက ပိုင်းခြားသိမြင်မှု မရှိတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို သံသယဝင်ပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ သူတို့က စာတန့်ကို နားထောင်ပြီး အသီးကို စားလိုက်တယ်၊ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ သူတို့ ဧဒင်ဥယျာဉ်ထဲကနေ နှင်ထုတ်ခံရပြီး စာတန်ရဲ့အာဏာအောက်ကို ကျရောက်သွားတယ်၊ စာတန်ရဲ့ နင်းချေတာ၊ ညှဉ်းပန်းတာကို ခံရတော့တာပေါ့။ စာတန်က ညီမကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့နဲ့ တားဆီးဖို့ ညီမရဲ့ခင်ပွန်းကို အသုံးပြုနေတာ။ ကျွန်မတို့က စာတန်ရဲ့ ပရိယာယ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး ဘုရားသခင်အတွက် ကိုယ့်သက်သေခံချက်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ရမယ်။” ညီအစ်မရဲ့ မိတ်သဟာယပြုတာကို နားထောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး နောက်လိုက်ချင်တဲ့အတွက် စာတန်က ကျွန်မကို တားဆီးဖို့ တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်မှာပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်သွားအောင်လို့ ခင်ပွန်းရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို အသုံးပြုဖို့ သူ ကြိုးစားနေတာ။ ကျွန်မသာ ခင်ပွန်းရဲ့သဘောအတိုင်းလိုက်ပြီး မယုံကြည်တော့ရင် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်မှာပေါ့။ စာတန်ရဲ့ လှည့်ကွက်ကို ကျွန်မ အမိခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ပဲ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပါစေ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို လုံးဝ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ခင်ပွန်းအိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်မ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေ ခိုးဖတ်တယ်၊ စုဝေးပွဲတွေ ထွက်တက်တယ်။ တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ ရေလောင်းသင်းထောက်အနေနဲ့ ရွေးချယ်ခံရတယ်။ စုဝေးပွဲတွေတက်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေဖတ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တော့်နှုတ်ကပတ်တော်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံဆိုင်ရာ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေကို မိတ်သဟာယပြုတာ နားထောင်ရင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာက လူ့ဘဝရဲ့ မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းပဲဆိုတာ ပိုသေချာလာပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာ ပိုတက်ကြွလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကိုယ့်ခင်ပွန်းရဲ့ ဘောင်ခတ်တာကို ခံနေရတုန်းပဲ။ တစ်ခါတလေ စုဝေးပွဲ နည်းနည်းနောက်ကျပြီးမှ ပြီးရင် ကျွန်မ စိတ်မငြိမ်တော့ဘူး၊ ခင်ပွန်းအိမ်ပြန်ရောက်လို့ ကျွန်မကို မတွေ့ရင် စိတ်ဆိုးပြီး ရန်ဖြစ်မှာစိုးလို့လေ။ ဒါကြောင့် စုဝေးပွဲပြီးတာနဲ့ အိမ်ကို အမြန်ပြန်လိုက်တယ်။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ထမင်းဟင်း အမြန်ချက်၊ အိမ်မှုကိစ္စတွေ အကုန်သပ်ရပ်အောင် လုပ်ရတာပေါ့။ ခင်ပွန်းနဲ့ အဆင်မပြေတာမျိုးကို ရှောင်ရအောင် သူအိမ်မှာရှိရင် ဘယ်တော့မှ ဝတ်မပြုခဲ့ဘူး။ သူအပြင်ထွက်သွားမှ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်စာအုပ်တွေ ထုတ်ဖတ်ရဲတယ်၊ တံခါးအပြင်ဘက်က အသံကြားတာနဲ့ စာအုပ်ကို အမြန်ဝှက်ရတယ်။

နောက်ပိုင်း အသင်းတော်အလုပ်တွေ ပိုများလာတော့ တစ်ခါတလေ အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်။ တစ်ခါတုန်းက စုဝေးပွဲနောက်ကျပြီးမှ ပြီးတော့ ကလေးကို မူကြိုကျောင်းကနေ အချိန်မီ မကြိုနိုင်လိုက်ဘူး၊ ဒါနဲ့ ဆရာမက ခင်ပွန်းဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ ဘယ်သွားနေတာလဲဆိုပြီး သူက ဒေါသတကြီးမေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မလိမ်ချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဘုရားစယုံကတည်းက ကျွန်မ ဘာအကျိုးကျေးဇူးတွေ ရခဲ့လဲဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပြောတာ နားထောင်ပြီးတော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ “နင့်ကို ဒီဘုရားအကြောင်း တရားဟောတာ နင့်အဖေလား” ဆိုပြီး အဖေ့ဆီ ဖုန်းခေါ်တော့ ကျွန်မ အံ့ဩသွားတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပြောပြချင်ပေမဲ့ သူက ဒေါသထွက်နေတာ။ ကျွန်မက “ဘုရားယုံကြည်တဲ့သူအနေနဲ့ ကျွန်မ ဆေးလိပ်မသောက်ဘူး၊ အရက်မသောက်ဘူး၊ မာကျောက်မကစားဘူး၊ မကောင်းတာတွေလည်း သေချာပေါက်ကို မလုပ်ဘူး။ ရှင်က ဘုရားယုံကြည်တာကို ဘာလို့ ဒီလောက် မုန်းနေရတာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။ သူက မထီမဲ့မြင်ရယ်ပြီး “လူက မျောက်ကနေ ဆင်းသက်လာတာလို့ ကျောင်းမှာ မသင်ဖူးဘူးလား။ ဘုရားသခင်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မလဲ။ ဘုရားသခင်က ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။ ဘုရားရှိရင် အခုပဲ ငါ့ကို သေအောင်လုပ်ခိုင်းလိုက်လေ” လို့ မေးခွန်းထုတ်တယ်။ ခင်ပွန်းရဲ့စကားကြောင့် ကျွန်မ လုံးလုံး လန့်သွားပြီး အဲဒီလို ပေါက်ကရတွေ မပြောဖို့ သူ့ကို အမြန်သတိပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဟားတိုက်ရယ်ပြီး “နင့် ယုံကြည်မှုကြောင့် နင် ရူးသွားပြီ။ ဘုရားသခင်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ။ နင် ဆေးလိပ်သောက်၊ အရက်သောက်၊ မာကျောက်ကစားပြီး လုပ်ချင်တာလုပ်၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံတာကလွဲရင် ကျန်တာကြိုက်တာလုပ်။ ငါ နင့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မေးမယ်။ နင် ဘုရားကို လိုချင်လား၊ ဒီမိသားစုကို လိုချင်လား” ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မက “ကျွန်မ ဘုရားကို ယုံဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ဖို့ ပြတ်သားတာကို သူမြင်တော့ “အဲဒါဆိုရင်လည်း သွားတော့။ နင်က ဘုရားကိုယုံပြီး နင့်ကောင်းကင်ဘုံကို ဝင်၊ ငါက ငါ့ငရဲကို ငါသွားမယ်” တဲ့။ သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ဒါဟာ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံးချစ်ပါမယ်၊ တစ်သက်လုံး ပျော်အောင်ထားပါမယ်လို့ တစ်ခါက ကတိပေးခဲ့တဲ့ ခင်ပွန်းဆိုတာ ကျွန်မ တကယ်ကို မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက ဘုရားသခင်ကို အရမ်းမုန်းတီးတယ်၊ ဘုရားမဲ့ဝါဒီ စစ်စစ် တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ အသည်းကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ သူ ဘုရားသခင်ကို အတိုက်အခံလုပ်နေတဲ့ အမှန်တရားကို ကျွန်မ ရင်ထဲကနေ လက်မခံချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ရေးကိုလည်း လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ သူ ဒေါသထွက်ပြီး ပြောတာနေမှာပါ၊ စိတ်အေးသွားရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြတ် နှစ်သိမ့်နေခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ အမေတို့အိမ်မှာ ခဏပြန်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဆိုရင် တာဝန်ကို ပုံမှန်ထမ်းဆောင်နိုင်မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သုံးလေးရက်ကြာတော့ ခင်ပွန်းက သူ့သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်ကို အမေတို့အိမ် ခေါ်လာတယ်။ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်အောင် နားချဖို့ ကြိုးစားရင်း အားလုံးဝိုင်းပြုံပြီးပြောနေကြတယ်။ သူတို့ကြောင့် ရပ်ကွက်လူကြီးတွေ၊ ရဲတွေ အာရုံစိုက်လာမှာ ကြောက်လို့ လောလောလတ်လတ်မှာ ခင်ပွန်းနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်သွားရုံကလွဲပြီး ရွေးစရာမရှိတော့ဘူး။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်တယ်။ သူသွားလေရာ ခေါ်သွားပြီး အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ပေးမနေဘူး။ သူက နေ့တိုင်း စားကောင်းသောက်ကောင်းတွေ ဝယ်ကျွေးတယ်။ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ပန်းခြံတွေ၊ ဈေးဝယ်စင်တာတွေ ခေါ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုသုံးယောက် ဘယ်လို ပျော်ရွှင်နိုင်တယ်ဆိုတာတွေကို အမြဲတမ်း ပြောပြတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့စကားတွေကို ကျွန်မ ပိုင်းခြားသိမြင်တာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ “ခင်ပွန်းက ငါ့အပေါ် ဒီလောက်ကောင်းတာ၊ ငါတို့ ကလေးကလည်း လိမ္မာတာ၊ ဒီလိုလေးပဲ ဆက်နေသွားတာ ကောင်းပါတယ်လေ” လို့ပဲ တွေးမိတယ်။ ဒီလိုဘဝမျိုးကို ပိုပြီး သာယာလာတဲ့အတွက် ကျွန်မရဲ့ တာဝန်မှာ ဝန်တာမထားတော့ဘူး။ တစ်လလောက် အုပ်စုလိုက် စုဝေးပွဲတွေ မတက်ဖြစ်တော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ခေါင်းဆောင်က ကျွန်မအခြေအနေတွေအရ ကျွန်မကို တာဝန်ကနေ ရပ်စဲလိုက်တယ်။

နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးတော့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲက ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကို မောင်းထုတ်လို့မရဘူး။ တစ်နေ့တစ်နေ့ နားဝေတိမ်တောင်နဲ့ စိတ်လေနေခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကြာခဏ မေးမိတယ်။ “ငါ့တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ နေသွားရတော့မှာလား။ လူ့ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘယ်မှာလဲ” လို့ပေါ့။ အဲဒီနောက် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် စာကြောင်းတချို့ ခေါင်းထဲရောက်လာတယ်။ “သင်၏ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ ရည်မှန်းချက်ကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ သမာဓိကား အဘယ်မှာနည်း။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အမှုတော်နှင့် ဝင်ရောက်ခြင်း (၈)) ဘုရားသခင်ရဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့ ကျွန်မ ကသိကအောက် ဖြစ်ရတယ်။ ကိုယ့်စိတ်နှလုံးထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ “ငါ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ခင်ပွန်းရဲ့ ဘောင်ခတ်တာတွေကို ငါ ဘာလို့ ရုန်းမထွက်နိုင်ရတာလဲ” လို့ပေါ့။ အဲဒီနောက် အဲဒီ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် အပိုဒ်ကို ရှာဖတ်လိုက်တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “ဘုရားသခင်သည် အလွန် များစွာသော နှုတ်ကပတ်တော်များကို ပြောဆိုပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သူသည် ယင်းတို့ကို လေးလေးနက်နက် ခံယူဖူးသနည်း။ လူသားသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို နားမလည်ပေ၊ သို့သော် သူသည် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့၊ တမ်းတခြင်းမရှိဘဲဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးအို၏ အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် မသိရှိဖူးပေ။ လူတို့သည် မရဏနိုင်ငံ၊ ငရဲထဲတွင် အသက်ရှင်ကြသော်လည်း၊ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်၏ နန်းတော်ထဲတွင် နေကြရသည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆင်းနီသော နဂါးကြီး၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းကို ခံကြရသော်လည်း၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် တိုင်းပြည်၏ ‘မျက်နှာသာပေးခြင်း’ ခံရသည် ဟု တွေးထင်ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုး၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံကြရသော်လည်း၊ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ဇာတိပကတိ၏ အသာလွန်ဆုံးသော ပညာသားပါမှုကို ပျော်မွေ့ကြရသည်ဟု တွေးထင်ကြသည်။ ညစ်ပတ်ကာ အောက်တန်းကျသော ယုတ်ညံ့သူတစ်သိုက် ဖြစ်ကြသည်တကား။ လူသားသည် ကံမကောင်း အကြောင်းမလှမှုဖြင့် ကြုံရပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ယင်းကို မသိသကဲ့သို့၊ ဤမှောင်မိုက်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲတွင် ကံခေခြင်း တစ်ခုပြီးနောက်တစ်ခု ခံစားရ လေသည်၊ သို့သော် သူသည် ယင်းကို လုံးဝ သတိမပြုမိသေးပေ။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညှာတာခြင်းနှင့် ကျွန်သဘောဆန်သော စိတ်သဘောထားမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သည့်အချိန်တွင် ဖယ်ရှားလိမ့်မည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ဘုရားသခင်၏ နှလုံးသားအား အလွန် ဂရုမစိုက်ရသနည်း။ သူသည် ဤဖိနှိပ်မှုနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲကို တိတ်တဆိတ် လျစ်လျူရှုသလော။ အမှောင်မှ အလင်းသို့ သူပြောင်းလဲနိုင်သည့် နေ့ရက်ကို သူသည် မတောင့်တသလော။ တရားမျှတမှုနှင့် သမ္မာတရားတို့အပေါ် နာကျည်းချက်များကို နောက်တစ်ဖန် ကုစားရန် သူသည် ဆန္ဒမရှိသလော။ လူတို့သည် သမ္မာတရားအား စွန့်ပယ်ကာ အမှန်တရားများအား ပြောင်းလဲပစ်သည်ကို သူသည် ကြည့်ရှုပြီး မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်ဖို့ လိုလားနေသလော။ ဤညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံမြဲ ကြံ့ကြံ့ခံရသည်ကို သူပျော်လေသလော။ သူသည် ကျွန်ဖြစ်ရန် လိုလားနေသလော။ သူသည် ဤကျရှုံးသော ပြည်ကြီး၏ ကျွန်များနှင့် အတူတကွ ဘုရားသခင်၏ လက်ထဲတွင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးရန် လိုလားနေသလော။ သင်၏ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ ရည်မှန်းချက်ကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ သမာဓိကား အဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ လွတ်လပ်ခြင်းကား အဘယ်မှာနည်း။...ထိုသို့ဖြင့် ရောက်တတ်ရာရာ နှိပ်စက်ခံရာ ဖိနှိပ်ခံရလျက်၊ သူ၏ ဘဝ တစ်ခုလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီး ကုန်ဆုံးပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ရောက်လာရန် ထိုသို့ အလောတကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ထွက်ခွာသွားရန် ထိုသို့ အလျင်လိုရသနည်း။ ဘုရားသခင်အား ပေးရန် သူသည် အဘယ်ကြောင့် တန်ဖိုးရှိသောအရာ တစ်စုံတစ်ခုကို မသိမ်းထားရသနည်း။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အမှုတော်နှင့် ဝင်ရောက်ခြင်း (၈)) လူသားတွေရဲ့ လက်ရှိဘဝအခြေအနေကို ဘုရားသခင် ဖော်ထုတ်ထားတာကို ဖတ်လိုက်ရတော့ အိပ်မက်ကနေ လန့်နိုးသွားသလိုမျိုး ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အရင်ကတော့ မိသားစုသုံးယောက် သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း အတူနေထိုင်ရတာဟာ အကောင်းမွန်ဆုံး ဘဝလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာက လုံးဝ သဘာဝကျပြီး ကျိုးကြောင်းခိုင်လုံမျှတတဲ့အရာ ဖြစ်တာတောင်မှ ခင်ပွန်း စိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့ အိမ်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တောင် မဖတ်ရဲခဲ့ဘူး။ စုဝေးပွဲတက်ဖို့၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ဝေးရောပဲ။ ကျွန်မက နေ့တိုင်း ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးရဲ့ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်တွေအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရင်း ပန်းတိုင်မရှိ၊ ဦးတည်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်လို အသက်ရှင်နေခဲ့တာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ အသက်ရှင်နေတာက ပျော်ရွှင်မှု လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသလိုပါပဲ။ “သင်တို့သည် မြင်းများ နှင့် ကျွဲနွား တိရစ္ဆာန်များ၏ ထိုသို့သောလောကထဲတွင် အသက်ရှင်ကြသည်၊ သို့သော် စင်စစ်တွင် သင်တို့သည် သောကမရောက်ကြပေ။ သင်တို့သည် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ပြည့်ကြပြီး လွတ်လပ်စွာနှင့် လွယ်ကူစွာ အသက်ရှင်ကြသည်။ သင်သည် ထိုမိလ္လာရေထဲတွင် ဟိုဟိုသည်သည် ကူးခတ်နေ သော်လည်း ထိုသို့သော အကျပ်အတည်းထဲသို့ သင် ကျရောက်ကြသည်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်ချေ။ နေ့စဉ်၊ သင်သည် ညစ်ညူးသော ဝိညာဉ်များနှင့် ပေါင်းကာ ‘မစင်’ နှင့် ဆက်ဆံလျက်ရှိသည်။ သင်တို့၏ ဘဝများသည် အတော်အတန် အောက်တန်းကျသော်လည်း သင်တို့သည် လူ့လောကကြီးထဲ၌ လုံးဝ မတည်ရှိကြသကဲ့သို့၊ သင်တို့ကိုယ်သင်တို့ ထိန်းချုပ်ခြင်းမရှိသည်ကို အကယ်စင်စစ် မသိကြချေ။ သင်၏ အသက်တာသည် လွန်ခဲ့သည့် ကာလများစွာကတည်းက ညစ်ညူးသော ဝိညာဉ်များ၏ နင်းခြေခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် သို့မဟုတ် သင်၏ အကျင့်စရိုက်သည် လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလများစွာကတည်းက မိလ္လာရေဖြင့် ညစ်ပေခဲ့ကြောင်းကို သင်မသိသလော။ သင်သည် လောကီ ပရဒိသုဘုံထဲတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ကြပြီး၊ ပျော်ရွှင်မှု အလယ်တွင် ရှိသည်ဟု ထင်သလော။ သင်သည် ညစ်ညူးသော ဝိညာဉ်များ နှင့်အတူ ဘဝတစ်ခုကို အသက်ရှင်ပြီးဖြစ်ကာ၊ သင့်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် အရာတိုင်းနှင့် သင်အတူတကွ ယှဉ်တွဲနေထိုင်ပြီး ဖြစ်သည်ကို သင်မသိသလော။ သင် အသက်ရှင်သည့် နည်းလမ်းသည် အဓိပ္ပါယ် တစ်စုံတစ်ရာ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။ သင်၏ အသက်တာသည် တန်ဖိုး တစ်စုံတစ်ရာ မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ သင်တို့အားလုံးသည် အကျင့်စရိုက် အလွန် ယုတ်ညံ့ကြသည်တကား) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဆင်ခြင်လေ၊ ကျွန်မဘဝက သနားစရာကောင်းမှန်း ပိုခံစားရလေပဲ။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို စားသောက်ဖို့နဲ့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ အချိန်ကို အလဟဿမဖြစ်စေဘဲ သူတို့ရဲ့အသက်တာတွေက အဆက်မပြတ် ကြီးထွားနေကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးကိုပဲ ဝန်းရံနေပြီး အိမ်ထောင်ရေးအတွက်နဲ့ ကိုယ့်အသက်တာကို ဖြုန်းတီးနေခဲ့တယ်။ လူတွေ သူတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ရပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အသက်တာမှာ ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် ဘုရားသခင်က လူတွေကို သန့်စင်ပြီး ကယ်တင်ဖို့ သမ္မာတရား ဖော်ပြရအောင် လူ့ဇာတိခံခဲ့တာလေ။ ကျွန်မဟာ တစ်နေ့တစ်နေ့ ကိုယ့်ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးကိုပဲ ဝန်းရံနေရင် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းရဖို့ ဒီ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားမှာ၊ နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဆိုးတွေနဲ့အတူ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရမှာ သေချာတယ်။ အဲဒါက တစ်သက်လုံး နောင်တရစရာ ဖြစ်သွားမှာ။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “အို ဘုရားသခင်၊ သမီး နားဝေတိမ်တောင်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်တော့ပါဘူး။ သမီး သမ္မာတရားကို လိုက်စားချင်တယ်၊ ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခင်ပွန်းကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ စာတန်ရဲ့ ဘောင်ခတ်တာကို မခံရတော့ဘဲ ကိုယ်တော့်ကို စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နိုင်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်နိုင်အောင် စာတန်ရဲ့ ပရိယာယ်တွေ ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ဖို့ကိုယ်တော် သမီးကို လမ်းပြတော်မူပါစေ” လို့ပေါ့။

အဲဒီနောက် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ ဖတ်ပြီးတော့ ခင်ပွန်းရဲ့ အနှစ်သာရကို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။ ဘုရားသခင်က ပြောသည် “လင်ယောက်ျားသည် သူ၏ဇနီးမယားကို အဘယ်ကြောင့် ချစ်သနည်း။ ဇနီးမယားသည် သူမ၏ လင်ယောက်ျားကို အဘယ်ကြောင့် ချစ်သနည်း။ သားသမီးများက သူတို့၏မိဘများအပေါ် အဘယ်ကြောင့် သားသမီးဝတ် ကျေပွန်ကြသနည်း။ မိဘများက ၎င်းတို့၏ သားသမီးများအပေါ် အဘယ်ကြောင့် အလွန် ချစ်ကြသနည်း။ လူများသည် အမှန်တကယ်တွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျိုးများကို သိုထားကြသနည်း။ ၎င်းတို့၏ အကြံမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန် ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားသည် ငြိမ်သက်ခြင်းချမ်းသာထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ကြလိမ့်မည်) “ဘုရားသခင်အကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသောအခါ လူတစ်ဦးသည် ဒေါသထွက်ပြီး ဒေါသူပုန်ထပါက၊ သူသည် ဘုရားသခင်ကို မြင်ဖူးပြီလော။ ဘုရားသခင် အဘယ်သူဖြစ်သည်ကို ၎င်းက သိပါသလော။ ဘုရားသခင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သူမသိပေ၊ ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို စကားပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိပေ။ ဘုရားသခင်က သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှ မနှောင့်ယှက်ဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဒေါသဖြစ်ရမည်နည်း။ ဤလူသည် ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်သည်ဟု ငါတို့ ဆိုနိုင်သလော။ လောကီ ရေပန်းစားမှုများ၊ အစားအသောက်နှင့် ကာမဂုဏ်လိုက်စားခြင်း၊ ကျော်ကြားသောသူများနောက်လိုက်ခြင်း- ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ ထိုသို့သော လူတစ်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပေ။ သို့သော် ‘ဘုရားသခင်’ သို့မဟုတ် ‘ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် သမ္မာတရား’ ဆိုသည့် စကား တစ်ခွန်းကို ပြောဆိုသည်နှင့် သူသည် ဒေါသူပုန်ထ လေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်သော သဘာဝတစ်ခု ရှိခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ လူသား၏ ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ်သည့် သဘာဝဖြစ်သည်ကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်ပေသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၂)၊ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ အတုမရှိ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် (၅)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို နှိုးလိုက်တာပါ။ ကျွန်မခင်ပွန်းက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဆိုတာကြီးက အခြေအနေအရပါပဲ။ ခင်ပွန်းက အရင်တုန်းက ကျွန်မအလိုကို ဘာလို့ ဒီလောက်လိုက်ခဲ့ဖူးတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲပြီး ကျွန်မတို့လက်ထပ်တုန်းက သူက တင်တောင်းလက်ဖွဲ့ မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်ရော၊ မိသားစုနောက်ခံကပါ သူ့ထက်သာတယ်။ သူက ကျွန်မနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ရတာကို ဂုဏ်ယူတယ်လို့ ခံစားရတာပေါ့။ ပြီးတော့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မက အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းချက်ပေးတယ်၊ ကလေးမွေးပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဘဝရဲ့ ကဏ္ဍတိုင်းမှာ သူ့ကို စာနာထောက်ထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘုရားစယုံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီက ခရစ်ယာန်တွေကို လိုက်ဖမ်းနေလို့ ကျွန်မအဖမ်းခံရရင် သူ သိက္ခာကျမှာစိုးလို့ ကျွန်မအပေါ် အေးစက်စက်ဆက်ဆံတယ်၊ ခဏခဏ ဒေါသထွက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ ဘုရားမယုံအောင် တားဆီးဖို့ တတ်နိုင်သမျှ နည်းမျိုးစုံတောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မကိုချစ်တာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက သက်သက်မဲ့ ကျွန်မကို ထိန်းချုပ်ပြီး အသုံးချနေတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မက အချစ်လို့ခေါ်တဲ့အရာကြောင့် မျက်စိကန်းခဲ့ပြီး ကိုယ့်ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ တကယ်ကို မိုက်မဲခဲ့တာပဲ။ ဘုရားသခင်အကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ခင်ပွန်းက မျက်လုံးတွေနီပြီး ဒေါသထွက်တော့တာပဲ၊ ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ စကားတွေတောင် ပြောသေးတယ်။ သူက ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးပြီး အတိုက်အခံလုပ်တဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်အောင်လို့ သူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်၊ ချော့လိုက် လုပ်တယ်၊ စားသောက်ပျော်ပါးပြီး မာကျောက် ကစားနိုင်တယ်၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်း လျှောက်တာကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန်လုပ်နိုင်တယ်လို့တောင် ပြောခဲ့တယ်။ နတ်ဆိုးတွေက အဲဒီလောက်ထိကို ကောက်ကျစ်တာ။ အရင်တုန်းကတော့ သူက ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တယ်၊ ကျွန်မကို အဘက်ဘက်ကနေ သည်းခံပေးတယ်လို့ မြင်ခဲ့ပြီး ကျွန်မတစ်သက်လုံး ယုံကြည်ကိုးစားလို့ရတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားပြီ။ အဲဒါတွေအကုန်လုံးက အတုအယောင်တွေပဲ။ ကျွန်မမှာ သမ္မာတရားမရှိတော့ လူကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ချိုချိုသာသာစကားတွေနဲ့ လှည့်ဖြားတာကို တောက်လျှောက် ခံခဲ့ရတာ။ ကျွန်မ တကယ်ကို မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ။ အဲဒီနောက် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “ယုံကြည်သူများနှင့် ဘာသာတရားမရှိသောသူများသည် ပင်ကိုအားဖြင့် သဟဇာတ မဖြစ်ကြပေ။ ယင်းထက် ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဆန့်ကျင်ကြသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားသည် ငြိမ်သက်ခြင်းချမ်းသာထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ကြလိမ့်မည်) ခင်ပွန်းက လောကီရေပန်းစားတာတွေကို လိုက်စားပြီး စားသောက်ပျော်ပါးတာကို မွေ့လျော်ခံစားတဲ့ ဘုရားမဲ့ဝါဒီတစ်ယောက်လေ။ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး သမ္မာတရားနဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို လိုက်စားတယ်။ ကျွန်မတို့ လျှောက်တဲ့လမ်ကြောင်းက မတူဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို မပြောင်းလဲနိုင်သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ရဲ့ အနှစ်သာရကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူဆက်နေရင်တောင် ပျော်ရွှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ ရေစီးကြောင်းနောက် လိုက်ရာမှာ သူနဲ့ပူးပေါင်းဖို့ နေ့တိုင်း ချော့မော့ပြောဆိုတယ်၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်ဖို့၊ တာဝန်မထမ်းဆောင်ဖို့ တားဆီးတယ်။ အဲဒါက ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို သူနဲ့အတူ ငရဲရောက်အောင် ဆွဲချနေတာ။ ကျွန်မ ဒီနတ်ဆိုးနဲ့ နောက်ထပ် အပေးအယူ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်ရမယ်။

အဲဒီနောက် ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ထိန်းချုပ်လို့မရမှန်း ခင်ပွန်းသိသွားတော့ သူ ကျွန်မကို စကားမပြောဘဲ နေပါလေရော။ ဒီလို အိမ်ထောင်သည်ဘဝက ကျွန်မကို ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပေမဲ့၊ တစ်နေ့ကျရင် ခင်ပွန်းက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို မတားဆီးတော့ဘဲ ကျွန်မတို့မိသားစု အရင်လိုပဲ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း အတူနေထိုင်နိုင်မယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်နေတုန်းပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ ဆင်ခြင်မိတယ်၊ “ဘာလို့ ငါ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို လက်မလွှတ်နိုင်ရတာလဲ” လို့ပေါ့။ ပြီးတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ ဖတ်တယ်။ “‘မြင့်မြတ်သော အမျိုးသားရေးဝါဒ စိတ်ဓာတ်’ ၏ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာမှတစ်ဆင့် လူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဆိပ်အတောက်များနှင့် မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်ဆန်သော အတွေးအခေါ်တို့သည် လူတို့ကို ချည်နှောင်ပြီး သံကြိုးခတ်ထားသည်။ လူတို့ကို စိုးစဉ်းမျှ လွတ်လပ်ခွင့်မရှိ ဖြစ်သွားစေသည်၊ ရည်မှန်းချက်နှင့် ဇွဲလုံ့လကင်းမဲ့ကာ တိုးတက်လိုစိတ်လည်း မရှိဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုအစား အပျက်သဘောဆောင်၍ နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ကျွန်စိတ်ဓာတ်တွင် နစ်မြုပ်သွားစေသည်။ ဤဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော အကြောင်းရင်းများသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုမြင်ပုံ၊ ရည်သန်မျှော်မှန်းချက်များ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စိတ်သဘောထားတို့အပေါ် ဖျောက်ဖျက်၍မရသော ညစ်ပတ်ပြီး ရုပ်ဆိုးသည့် အမည်းစက်ကို ထင်စေခဲ့သည်။ လူသားများသည် အကြမ်းဖက်မှု၏ အမှောင်လောကတွင် နေထိုင်နေကြပုံရပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ယင်းကို ကျော်လွှားရန် မစဉ်းစားသကဲ့သို့ စံပြကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရန်လည်း မစဉ်းစားကြပေ။ ထိုအစား ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ဘဝကံကြမ္မာအပေါ် စိတ်ကျေနပ်မှုဖြင့် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးကြသည်၊ ကလေးများ မွေးဖွားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ကြိုးစားခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ချွေးထွက်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ပျော်ရွှင်သော မိသားစု၊ အိမ်ထောင်ရေး ချစ်ခင်တွယ်တာမှု၊ သို့မဟုတ် သားသမီးဝတ်ကျေပွန်သော သားသမီးများ၊ ဘဝနေဝင်ချိန်၌ သာယာချမ်းမြေ့မှုနှင့် မိမိတို့၏ ဘဝကို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကုန်ဆုံးမှုတို့ကိုလည်းကောင်း ရှိခြင်းအား အိပ်မက်မက်ကြသည်...နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ လူတို့သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် မိမိတို့၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေခဲ့ကြပြီး မည်သူမျှ လူ့ဘဝတစ်ခုလုံးထဲတွင် အခမ်းနားဆုံးသော ဘဝကို မဖန်တီးဘဲ ဤအမှောင်လောကတွင် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်းတို့ကိုသာ ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို မည်သူက ရှာဖွေခဲ့ဖူးသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို မည်သူက အလေးထားခဲ့ဖူးသနည်း။ အမှောင်၏ စွမ်းအား သက်ရောက်နေသော လူတို့၏ အစိတ်အပိုင်းအလုံးစုံသည် လူ့သဘာဝ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ရန် အတော်အတန် ခက်ခဲပြီး လူတို့သည် ယနေ့ ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့အား အပ်နှံထားသည့်အရာအပေါ် အလေးမမူကြတော့ပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အမှုတော်နှင့် ဝင်ရောက်ခြင်း (၃)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ လူတွေက စာတန်ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေတာ ခံရပြီးတဲ့နောက် ရိုးရာယဉ်ကျေးမှု အယူအဆအမျိုးမျိုး၊ ပဒေသရာဇ်စနစ် အတွေးအခေါ်တွေရဲ့ ချည်နှောင်တာ၊ နှောင်ဖွဲ့တာကို ခံရတယ်။ သူတို့က ချစ်ခင်စုံမက်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ သားသမီး ပြုစုပျိုးထောင်တာကို သူတို့ရဲ့ တစ်သက်တာ လိုက်စားမှု ပန်းတိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက မျိုးဆက် တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြတာလေ။ ဒါ့အပြင် တီဗီအစီအစဉ်၊ ရုပ်ရှင်နဲ့ စာပေလက်ရာ အမျိုးစုံက “အချစ်ကသာ ပဓာန” တို့၊ “အတူတကွ လက်တွဲပြီး ကြီးပြင်းခြင်း” တို့လို အတွေးအခေါ်တွေကို မြှင့်တင်ပေးကြတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို လိုက်စားတာက အရေးကြီးဆုံးအရာပဲလို့ လူတွေ ယုံကြည်လာကြတယ်။ ကျွန်မလည်း ဒီအတွေးအခေါ်တွေကို နှလုံးသွင်းပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ရရှိဖို့ကို ကျွန်မဘဝရဲ့ ပန်းတိုင်အဖြစ် ထားခဲ့တာကိုး။ ကျွန်မတို့လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ခင်ပွန်းက ချစ်ကြည်နူးစရာ အခိုက်အတန့်လေးတွေကို အမြဲဖန်တီးပေးပြီး ကျွန်မအပေါ် စာနာထောက်ထားတယ်၊ ဂရုစိုက်တယ်။ ဒီတော့ ကျွန်မ အရမ်းကျေနပ်အားရခဲ့တာပေါ့။ သူနဲ့အတူ ကျွန်မတစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးခွင့်ရတာက ဘဝကို အသက်ရှင်ရကျိုးနပ်စေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မ ဟင်းချက်သင်တယ်၊ အိမ်မှာနေပြီး ကလေးထိန်းတယ်၊ ဇနီးကောင်း၊ မိခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချိန်နဲ့ ခွန်အား အကုန်လုံးကို ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ မိသားစုထဲမှာ ပုံအောလိုက်တယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကို ကျွန်မဘဝရဲ့ ပန်းတိုင်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ပြီး အဲဒီအတွက် အရာအားလုံး ပေးဆပ်တာက ကျွန်မ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အရာလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဘုရားသခင်ကို တွေ့ရှိပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်တော့်နှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေ သမ္မာတရားနဲ့ နက်နဲတဲ့အရာ အများကြီးကို ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တယ်။ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကိုးကွယ်ပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းသင့်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာက ခင်ပွန်းကို ဒေါသထွက်စေမှာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် စုဝေးပွဲတွေမှာ ကျွန်မ အာရုံထွေပြားနေတတ်ပြီး အိမ်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဖတ်ဖို့၊ ဓမ္မတေးနားထောင်ဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။ ခင်ပွန်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်မိတာကိုတောင် နောင်တရခဲ့တယ်။ “အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ သူ့ရဲ့ တစ်သက်တာ ပန်းတိုင်ပဲ” တို့၊ “ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုပဲ” တို့၊ “အတူတကွ လက်တွဲပြီး ကြီးပြင်းခြင်း” တို့လို စာတန်ဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေရဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်တာကို ကျွန်မ ခံခဲ့ရတယ်။ အပြုသဘောဆောင်တဲ့အရာနဲ့ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့အရာကို ကျွန်မ ခွဲခြားမသိနိုင်ခဲ့ဘဲ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို လိုက်စားဖို့ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် အဆုံးမှာ စာတန်နဲ့အတူ ကျွန်မ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရလိမ့်မယ်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ကျွန်မ ခင်ပွန်းနဲ့အတူ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း နေရရင်တောင် အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာမို့လို့လဲ။ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းမှာ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်မ နားလည်သင့်တဲ့ သမ္မာတရားတွေကိုလည်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်သက်လုံး နားဝေတိမ်တောင်နဲ့ နေသွားရတာက အချိန်ဖြုန်းတာ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီနောက် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ “နှစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ လူတို့သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် မိမိတို့၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေခဲ့ကြပြီး မည်သူမျှ လူ့ဘဝတစ်ခုလုံးထဲတွင် အခမ်းနားဆုံးသော ဘဝကို မဖန်တီးဘဲ။” ကျွန်မ လိုက်စားနေတဲ့ ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ဘဝပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ဆင်ခြင်သုံးသပ်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အလှပဆုံး ဘဝဆိုတာ ဘာလဲ။ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဘဝ အဓိပ္ပာယ်ရှိဖို့အတွက် တကယ်တမ်း ဘယ်လိုနေထိုင်သင့်လဲပေါ့။

ပြီးတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် နှစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရပြီး အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မဘဝအတွက် ဦးတည်ချက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင် ပြောသည်မှာ “သို့ရာတွင် လူအချို့မှာ အိမ်ထောင်ရေး သာယာပျော်ရွှင်မှုအား လိုက်စားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ လက်တွဲဖော်အပေါ် ၎င်းတို့၏ တာဝန်များကို ဖြည့်ဆည်းခြင်း၊ ၎င်းတို့၏ လက်တွဲဖော်ကို ဂရုစိုက်ခြင်း၊ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းတို့ကို ဘဝတွင် ၎င်းတို့၏ တာဝန်အဖြစ်သို့ မှားယွင်းစွာ ရောက်စေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ လက်တွဲဖော်ကို ၎င်းတို့၏ကောင်းကင်၊ ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ ဤသည်မှာ မှားယွင်း၏။ သင်၏ ကံကြမ္မာသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာအောက်တွင်ရှိပြီး သင်၏ လက်တွဲဖော်က အုပ်စိုးခြင်းမရှိပေ။ အိမ်ထောင်သည် သင်၏ ကံကို မပြောင်းလဲနိုင်သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်က သင့်ကံအား အုပ်စိုးသည်ဆိုသည့်အချက်ကိုလည်း မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ သင့်တွင်ရှိသင့်သော ဘဝအပေါ် ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်နှင့် သင် လိုက်လျှောက်သင့်သည့် လမ်းကြောင်းအမျိုးအစားနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဤအရာတို့ကို ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်ချက်များ၊ သတ်မှတ်ချက်များနှင့်သက်ဆိုင်သည့် နှုတ်ကပတ်တော်ထဲတွင် သင် ရှာဖွေသင့်သည်။ ဤအရာများသည် သင်၏ လက်တွဲဖော်အပေါ် အမှီပြုခြင်းမရှိဘဲ သူဆုံးဖြတ်ရန်အတွက်လည်းမဟုတ်ပေ။ သင့်အပေါ် သူ၏ တာဝန်များကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းအပြင် သူသည်သင်၏ ကံကြမ္မာအပေါ် ထိန်းချုပ်ခြင်းမရှိသင့်သကဲ့သို့ ဘဝတွင် သင်၏ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲရန်လည်း သူ မတောင်းဆိုသင့်ပေ။ မည်သည့်လမ်းကြောင်းကို သင်လိုက်ရမည်ကိုလည်း မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။ ဘဝအပေါ်တွင် မည်သည့် ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်မျိုး သင်ရှိသင့်သည်ကိုလည်း မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။ သူသည် သင့်အား ကယ်တင်ခြင်း လိုက်စားခြင်းကို ချုပ်ချယ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ပို၍ပင် မလုပ်သင့်ပေ။ အိမ်ထောင်နှင့်ပတ်သက်လျှင် လူတို့လုပ်နိုင်သမျှမှာ ခင်ပွန်းနှင့် ဇနီးနှစ်ဦးလုံးသည် အချင်းချင်းအပေါ် ၎င်းတို့၏ တာဝန်၊ ဝတ္တရားများကို ဖြည့်ဆည်းပြီး အိမ်ထောင်ကို ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ခံကာ လူအတွက် ဘုရားသခင် စီမံထားခဲ့သည့် အိမ်ထောင်၏ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်ကို လိုက်နာရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ မလုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ ထာဝရအတွက်ကို မဆိုထားနှင့် ၎င်းတို့ လက်တွဲဖော်၏ ကံကြမ္မာ၊ ယခင်ဘဝ၊ လက်ရှိဘဝ၊ သို့မဟုတ် နောက်ဘဝတို့ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သင်၏ ခရီးပန်းတိုင်၊ သင်၏ ကံကြမ္မာ၊ သင်လိုက်လျှောက်သည့် လမ်းကြောင်းတို့ကို ဖန်ဆင်းရှင်ကသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် သင်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ဇနီးဖြစ်စေ၊ ခင်ပွန်းဖြစ်စေ ဤဘဝ၌ သင်လိုက်စားသင့်သည့် ပျော်ရွှင်မှုသည် ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို သင်ထမ်းဆောင်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ခြင်းမှ လာသည်။ အိမ်ထောင်သက်သက်မှ လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ အိမ်ထောင်၏ စည်းဘောင်အတွင်းတွင် ဇနီး၊ သို့မဟုတ် ခင်ပွန်း၏ တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းမှ လာသည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဟုတ်ပေ။ သင် လိုက်လျှောက်ရန် ရွေးချယ်သည့်လမ်းကြောင်းနှင့် သင်ခံယူသည့် ဘဝအပေါ် ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်တို့ကို အိမ်ထောင်ရေး သာယာပျော်ရွှင်မှုအပေါ်တွင် မတည်ဆောက်သင့်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ကို လင်မယားစုံတွဲမှ တစ်ယောက် သို့မဟုတ် အခြားတစ်ယောက်က ပို၍ပင် မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။ ဤသည်မှာ သင်နားလည်သင့်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးသာယာပျော်ရွှင်မှုကိုသာ လိုက်စားပြီး ဤလိုက်စားမှုကို ၎င်းတို့၏တာဝန်အဖြစ် မှတ်ယူသော အိမ်ထောင်သို့ဝင်ရောက်သည့် လူများသည် ဤသို့သော အတွေးအမြင်များကို လက်လွှတ်သင့်သည်။ ၎င်းတို့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်သည့် နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲသင့်သည်။ ဘဝတွင် ၎င်းတို့ ဦးတည်သည့် ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲသင့်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၆)၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားရန်နည်းလမ်း (၁၁)) “လူသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အသက်တာကို နေထိုင်ရန် ရှာဖွေလိုက်လျှောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေများဖြင့် ရောင့်ရဲမနေသင့်ပါ။ ပေတရု၏ ပုံရိပ်အတိုင်း ရှင်သန်ရန် လူသည် ပေတရုအကြောင်း အသိပညာနှင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်။ လူသည် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ပိုမိုနက်နဲသိမ်မွေ့သော အရာများကို လေ့လာလိုက်စားရမည်။ သူသည် ဘုရားသခင်အား ပိုမိုလေးနက်၍ ပိုမိုဖြူစင်သော ချစ်ခြင်းအပြင် တန်ဖိုးနှင့် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အသက်တာကို ရှာဖွေလိုက်လျှောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်သာ အသက်ရှင်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်၏၊ သို့မှသာ လူသည် ပေတရုနှင့် တူမည်ဖြစ်သည်။ အကောင်းဘက်တွင် တက်ကြွထက်သန်စွာ ဝင်ရောက်ခြင်းကို သင်အာရုံစိုက်ရမည်၊ ပိုမိုလေးနက်ပြီး ပိုမိုတိကျကာ ပိုမိုလက်တွေ့ကျသည့် သမ္မာတရားများကို လျစ်လျူရှုရင်း တဒင်္ဂသာယာမှုအလို့ငှာ မတက်မကြွဖြစ်ပြီး ဒုံရင်းသို့ပြန်ဆိုက်ရန် သင့်ကိုယ်သင် ခွင့်မပြုရ။ သင့်ချစ်ခြင်းသည် လက်တွေ့ကျရမည်ဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်၏ဘဝနှင့် မခြားသည့် အကျင့်စာရိတ္တပျက်ပြားကာ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ဘဝမှ မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းကို သင်ရှာရမည်။ သင်သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသောဘဝ၊ တန်ဖိုးရှိသောဘဝကို ရှင်သန်နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သင့်ကိုယ်သင် အရူးလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သင့်ဘဝကို ဆော့ကစားစရာ အရုပ်ကဲ့သို့ သဘောထားခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်ရ။ စိတ်ခိုင်မာမှုရှိပြီး ဘုရားသခင်အား ချစ်သော လူတိုင်းအတွက် မရရှိနိုင်သော သမ္မာတရားများ ဆိုသည်မှာ မရှိပါ၊ သူတို့ ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်သောအရာအတွက် တရားစီရင်မှုလည်း မရှိပါ။ သင့်အသက်တာကို မည်သို့နေထိုင်သင့်သနည်း။ ဘုရားသခင်ကို သင်မည်သို့ ချစ်သင့်ပြီး သူ့ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ထိုချစ်ခြင်းကို မည်သို့အသုံးပြုသင့်သနည်း။ သင့်အသက်တာတွင် ထို့ထက်ပို၍ ကြီးမြတ်သောအရာ မရှိပါ။ အထူးသဖြင့် သင့်တွင် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ဇွဲလုံ့လမျိုး ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကြောက်တတ်သော လူပျော့လူညံ့များကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ပါ။ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အသက်တာကို တွေ့ကြုံရန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော သမ္မာတရားများကို တွေ့ကြုံရန် သင်လေ့လာရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့ သင့်ကိုယ်သင် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ သဘောမထားသင့်ပေ။ သင်သတိမထားမိဘဲ သင့်အသက်တာသည် သင့်ကို ဝကွက်ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်၊ ယင်းနောက်တွင် ဘုရားသခင်ကိုချစ်ရန် သင်၌ ဤအခွင့်အရေးမျိုး ရှိပါဦးမည်လော။ လူသည် သေလွန်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်အား ချစ်နိုင်ပါမည်လော။ သင့်တွင် ပေတရုကဲ့သို့ တူညီသည့် စိတ်ခိုင်မာမှုနှင့် အသိစိတ်ဓာတ်ရှိရမည်၊ သင့်အသက်တာသည် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝရမည်ဖြစ်ပြီး သင့်ကိုယ်သင် မကစားသင့်ပါ။ လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့်သာမက ဘုရားသခင် နောက်သို့ လိုက်လျှောက်သောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်သည် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး သင်၏အသက်တာကို သတိထား၍ ချဉ်းကပ်နိုင်ရမည်ဖြစ်ကာ ဘုရားသခင်ထံ သင့်ကိုယ်သင် မည်သို့ဆက်ကပ်အပ်နှံသင့်သည်၊ ဘုရားသခင်၌ ပိုမိုလေးနက်သော ယုံကြည်မှုကို မည်သို့ထားရှိသင့်သည်တို့အပြင် ဘုရားသခင်ကို သင်ချစ်သည့်အလျောက် ဘုရားသခင်အား ပိုမိုဖြူစင်စွာ၊ ပို၍လှပစွာ၊ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မည်သို့ချစ်သင့်သည်တို့ကို အသေအချာ စဉ်းစားသုံးသပ်ရမည်။...သမ္မာတရားအတွက် ဒုက္ခကို သင် မဖြစ်မနေခံစားရမည်၊ သင်သည် သမ္မာတရားအတွက် သင့်ကိုယ်သင် မဖြစ်မနေ စွန့်လွှတ်ရမည်။ သမ္မာတရားအတွက် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခြင်းကို သင် မဖြစ်မနေခံရမည်၊ ပြီးလျှင် သမ္မာတရားကို သင်ပိုမိုရရှိရန်အတွက် ပို၍ပင် မဖြစ်မနေ ဒုက္ခဆင်းရဲခံရပေမည်။ ဤသည်မှာ သင်လုပ်သင့်သည့်အရာဖြစ်သည်။ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်ခြင်းကို ပျော်မွေ့ခြင်းအတွက် သမ္မာတရားကို သင်လွှင့်မပစ်ရ၊ ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှု အတွက် တစ်သက်တာ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တည်ကြည်မှုကို သင် အဆုံးရှုံးမခံရ။ လှပပြီး ကောင်းမွန်သောအရာအားလုံးကို သင် လိုက်စားသင့်ပြီး၊ အသက်တာတွင် ပိုမိုအဓိပ္ပာယ် ရှိသော လမ်းကြောင်းကို သင် လိုက်စားသင့်သည်။ ထိုသို့သော အောက်တန်းကျပြီး လောကီဆန်သော အသက်တာကို သင်နေထိုင်ကာ လိုက်စားရန် မည်သည့်ပန်းတိုင်မျှ မရှိပါက သင်၏ အသက်တာကို ဖြုန်းတီးနေခြင်း မဟုတ်လော။ ထိုသို့သောဘဝမှ မည်သည့်အရာကို သင် ရရှိနိုင်သနည်း။ သမ္မာတရားတစ်ခုအတွက် ဇာတိပကတိ၏ ပျော်မွေ့မှုများ အားလုံးကို သင်စွန့်လွှတ်သင့်ပြီး၊ ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်အတွက် သမ္မာတရားအားလုံးကို မလွှင့်ပစ်သင့်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လူများသည် တည်ကြည်မှု သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ တည်ရှိခြင်းတွင် အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ ပေတရု၏ အတွေ့အကြုံများ- ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သည့် သူ၏အသိ) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ရုတ်တရက် အလင်းနဲ့ ပြည့်သွားပြီး ဘုရားသခင်က ကျွန်မ လျှောက်လှမ်းသင့်တဲ့ ဦးတည်ချက်ဆီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းပြပေးနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးဟာ ကျွန်မရဲ့ ပန်းတိုင် မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ထောင်ရေး ဘောင်အတွင်းမှာ ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးဆိုတာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တာဝန်ကျေရုံ၊ အဖော်ပြုပြီး ဂရုစိုက်ရုံ သက်သက်ပဲဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာ ကျွန်မက အဝတ်လျှော်ပေးတယ်၊ ထမင်းချက်ပေးတယ်၊ ကလေးမွေးပေးတယ်။ ကျွန်မ တာဝန်ကျေခဲ့ပြီးပြီ၊ ခင်ပွန်းအပေါ် ဘာအကြွေးမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို သူ ဝင်မစွက်ဖက်ရင်၊ ကျွန်မတာဝန်ကို မနှောင့်နှေးစေသရွေ့ ကျွန်မတို့ အတူဆက်နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို သူ တားဆီးရင်တော့ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကျွန်မ ရွေးချယ်သင့်တယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကို ကျွန်မရဲ့ ပန်းတိုင်အဖြစ် မမြင်သင့်သလို၊ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း အဲဒီအပေါ်မှာ ပုံမအပ်သင့်ဘူး။ အဲဒါက မှားယွင်းတဲ့ အမြင်ပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်ပွန်းကို ကျွန်မရဲ့ အရာရာလို့ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို သူ ဆန့်ကျင်တဲ့အခါ ကျွန်မက မစဉ်းမစား လိုက်လျောတယ်၊ အလျှော့ပေးတယ်၊ စုဝေးပွဲတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လုံးဝ အမှောင်ထဲ ကျရောက်သွားပြီး ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်သလို၊ နာကျင်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ အချိန်နဲ့ ခွန်အား အကုန်လုံးကို အသုံးပြုခဲ့လို့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ကျွန်မ သိပ်မဖတ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ သမ္မာတရား အများကြီးကိုလည်း နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာမှာတောင် အပြစ်တွေ လုပ်မိခဲ့ပြီး ကျွန်မဘဝရဲ့ နှစ်အတော်ကြာကို ဖြုန်းတီးခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း၊ စုဝေးပွဲတွေတက်ရင်း၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေနဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်အကြောင်း မိတ်သဟာယပြုရင်းနဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ သက်သာရာရမှုကို ခံစားရတယ်။ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းသင့်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ နားလည်တယ်။ ဒါက ကျွန်မ လိုက်စားသင့်တဲ့ ဘဝပဲ။ သူ့မိဘတွေက သူ့ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာကို ပေတရု ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ သူက သူ့မိသားစုရဲ့ ဘောင်ခတ်တာကို ငြင်းပယ်ပြီး ဘုရားသခင်နောက်လိုက်ဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်ကို ပြီးစီးစေပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရရှိခဲ့တယ်။ သခင့်နောက်လိုက်ဖို့ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ချိခဲ့တဲ့၊ ကိုယ်တော့်အတွက် တစ်သက်လုံး အသုံးခံခဲ့တဲ့ ခရစ်ယာန်တွေ အများကြီးလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အရမ်းကို အားတက်သွားပြီး ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ “အို ဘုရားသခင်၊ သမီးလည်း ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ကိုယ့်အိမ်ကနေ ထွက်ခွာချင်ပါတယ်၊ ကိုယ်တော့်အတွက် သမီးရဲ့တစ်သက်လုံး အသုံးခံချင်ပါတယ်။ သမီးအတွက် အခွင့်အရေး ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ကိုယ်တော့်ကို တောင်းလျှောက်ပါတယ်” လို့ပေါ့။

တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ သူဘယ်လိုပဲ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပါစေ ကျွန်မက ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ဖို့၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတုန်းပဲဆိုတာကို ကျွန်မခင်ပွန်း မြင်သွားတဲ့အခါ ကွာရှင်းခွင့် တောင်းပါလေရော။ ကျွန်မက “အဲဒါဆိုရင်လည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ပြီး အခင်အမင်မပျက် လမ်းခွဲကြတာပေါ့” လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မ အတည်ပြောမှန်း ခင်ပွန်းသိသွားတော့ သူ နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ ကျွန်မတာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အိမ်ကထွက်သွားတာကို သဘောတူခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ ကွာရှင်းမပေးဘူး။ အိမ်ကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ လှောင်အိမ်ထဲက လွတ်သွားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းရတော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဓမ္မတေးဆိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ဆိုလို့ရပြီ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် စားသောက်ချင်တဲ့အချိန်တိုင်း စားသောက်လို့ရပြီ၊ ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး နောက်ကျမှပြန်လာရင်တောင် ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ နေ့တိုင်း ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေနဲ့အတူ စုဝေးပွဲတွေတက်၊ ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်ရတာ ကျွန်မစိတ်နှလုံးထဲမှာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီလိုဘဝမျိုးက အရမ်းကို ပြည့်စုံပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလို့ ခံစားရတယ်။

အခုဆိုရင် နေ့တိုင်း အချိန်ပြည့် ကိုယ့်တာဝန်ထမ်းဆောင်တယ်၊ တာဝန်အမျိုးမျိုးမှာ လေ့ကျင့်တယ်၊ သမ္မာတရား စည်းမျဉ်းတွေကိုလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး လက်တွေ့ကျကျ နားလည်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ဝင်ရောက်မှုမှာလည်း အကျိုးအမြတ်တချို့ ရခဲ့တယ်။ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကနေ ရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ တကယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ။ အဲဒီအစား ဖန်ဆင်းရှင်ကို သိကျွမ်းတာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ သာသနာနဲ့ တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်ဖို့ ဖန်ဆင်းခံတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ကောင်းကောင်း ဖြည့်ဆည်းတာ၊ ပြီးတော့ ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းဖို့ သမ္မာတရားကို နားလည်တာ...ဒါတွေကသာ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျယ်ပြောလှတဲ့ လူပင်လယ်ကြီးထဲမှာမှ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အိမ်တော်ဆီ ပြန်ခေါ်လာပေးလို့၊ သမ္မာတရားကို နားလည်အောင် လမ်းပြပေးလို့၊ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတဲ့ ဝဲဂယက်ထဲကနေ ကယ်တင်ပေးလို့ ကျွန်မ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကျွန်မ ရင်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ခုချိန်ကစလို့ ဘုရားသခင်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း အသုံးခံဖို့၊ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အသက်တာကို အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။