ချန်စီ၊ တရုတ်ပြည်

ငယ်ငယ်ကတည်းက သတင်းစာတွေနဲ့ တီဗီတွေမှာ နယ်ပယ်စုံက အမျိုးသမီး စွန့်ဦးတီထွင်သူတွေနဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ် နှစ်ခုစလုံးကို ရကြတာကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အရမ်း တောက်ပနေတော့ ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်း အားကျခဲ့တာ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ကျွန်မကို အားကျပြီး အထင်ကြီးလာအောင် တစ်နေ့ကျရင် အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီး စွန့်ဦးတီထွင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝဖြစ်လိုက်မလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေ စောစော အကောင်အထည်ပေါ်လာဖို့၊ ၁၉၉၇ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မတို့ လင်မယား စက်ရုံအလုပ်ကနေ ထွက်ပြီး အထည်ဆိုင်လုပ်ငန်း စလုပ်ရင်း စွန့်စားမှုအသစ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့တယ်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ဝါဒ လှိုင်းလုံးတွေနဲ့အတူ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရလာပြီး လုပ်ငန်းကလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ အားလုံးက ကျွန်မတို့ကို အထင်ကြီးလာကြပြီး မျက်နှာချိုသွေးကြတယ်။ ကျွန်မတို့ လင်မယား မိသားစုထဲမှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာပန်းလှနေမှန်း သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကျွန်မ အရမ်းပျော်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မကျေနပ်နိုင်သေးဘဲ လုပ်ငန်းကို ဒီထက်ပို ချဲ့ထွင်ချင်သေးတယ်၊ အချိန်တန်ရင် စီးပွားရေးလောကမှာ နေရာတစ်နေရာ ရယူချင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ကားရောင်းဝယ်ရေးတွေ လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက လူလိမ်ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ စုဆောင်းထားတာတွေ အကုန် ဆုံးရှုံးသွားတယ်။ ဆိုင်ကိုရောင်းပြီး ဇာတိကို ပြန်ပြောင်းရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ စွန့်ဦးတီထွင်သူ ဖြစ်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ ပိုက်ဆံချေးပြီး ပြန်ထဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အခြေအနေ ဆိုးနေတာကို ဆွေမျိုးတွေ မြင်တဲ့အခါ၊ ပြန်မဆပ်နိုင်မှာကို ကြောက်လို့ သူတို့က မကူညီဘဲ ငြင်းကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ဆင်းရဲပြီး အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို မြင်တော့ ယောက်ျားဖြစ်သူက နှစ်သိမ့်ပေးတယ်၊ “ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့။ ‘မြို့လယ်ကောင်မှာ နေရင်တောင် ဆင်းရဲရင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ တောင်ပေါ်ဒေသမှာ နေရင်တောင် ချမ်းသာရင် အဝေးက ဆွေမျိုးတွေတောင် ရောက်လာကြတယ်’ လို့ ပြောလေ့ရှိကြတယ်လေ။ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းက အဲဒီလောက် ရက်စက်တာ၊ ပိုက်ဆံမရှိရင် ကိုယ့်မိဘကတောင် ကိုယ့်ကို အထင်သေးတယ်။ ငါတို့ ချမ်းသာလာမှပဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ငါတို့ကို အထင်ကြီးကြမှာ” ဆိုပြီး ပြောတယ်။ အရင်တုန်းက ဘယ်လောက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းခဲ့လဲ ဆိုတာရယ်၊ အခု သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ငြင်းပယ်တာခံရလို့ ဘယ်လောက် အရှက်ကွဲရလဲ ဆိုတာရယ်ကို ယှဉ်တွေးမိပြီး၊ ငါ ပြန်ထနိုင်ရမယ်လို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်တယ်။ နယ်က သူငယ်ချင်းတွေဆီကနေ ဟိုက နည်းနည်း၊ ဒီက နည်းနည်းနဲ့ ပိုက်ဆံချေးပြီး၊ အမှတ်တံဆိပ် ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ငန်း တစ်ခု စလုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လုံ့လဝီရိယရှိရှိ စီမံခန့်ခွဲခဲ့တဲ့အတွက် လုပ်ငန်းက တဖြည်းဖြည်း အောင်မြင်လာတယ်။ နှစ်နည်းနည်းကြာတော့ ကျွန်မမှာ ကား၊ အိမ်နဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ ရှိလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်တွေက ကျွန်မကို အရမ်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆက်ဆံကြသလို၊ ပိုက်ဆံရှာနိုင်လို့ ယောက်ျားဖြစ်သူကလည်း ကျွန်မပြောသမျှ စကားတိုင်းကို နားထောင်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ကျွန်မကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ထက်မြက်တဲ့ အမျိုးသမီးပဲဆိုပြီး ချီးမွမ်းရင်း ပြန်ပြီး မျက်နှာချိုလာသွေးကြပြန်တယ်။ အဲဒါက မရိုးသားတဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေမှန်း သိပေမဲ့၊ သူတို့ ကျွန်မကို မျက်နှာချိုသွေးနေတာကို မြင်ရတာကို ကျွန်မ တကယ် သဘောကျခဲ့မိတုန်းပဲ။ အခု ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိလာတော့ အရာရာက မတူတော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ လူအများကြီးရဲ့ အားကျမှုကို ရနိုင်တာက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်မောက်ချင်စိတ်ကို အရမ်း ကျေနပ်စေခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကြိုးစားခဲ့ရတာတွေက တန်တယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ အမှတ်တံဆိပ် ပစ္စည်းတွေရောင်းပြီး ချမ်းသာလာတာကို မြင်တော့ တခြားလုပ်ငန်းတူတွေကလည်း အမှတ်တံဆိပ်တွေ စရောင်းလာကြတယ်။ ကျွန်မ ရုတ်တရက် အကျပ်အတည်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြိုင်ဘက်တွေကို အနိုင်ယူဖို့အတွက် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ပြီး သတိထားရုံတင်မကဘဲ ဖောက်သည်တွေကိုလည်း နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ မျက်နှာချိုသွေးရသေးတယ်။ နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်ပြီး သတင်းမေးတယ်၊ ဖောက်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ပရိုမိုးရှင်း အမျိုးမျိုး စီစဉ်ရတယ်။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဟန်ဆောင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး၊ လုပ်ငန်းတူတွေနဲ့ ဗြောင်ရော တိတ်တဆိတ်ပါ ပြိုင်ဆိုင်ရသလို ဖောက်သည်တွေကိုလည်း စကားချိုချိုတွေ ပြောရတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းပင်ပန်းပြီး မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ ခါးတွေနာလာတဲ့အထိ အရမ်းကို ပင်ပန်းနေတတ်တယ်။ အိမ်ရောက်ရင် စကားတောင် မပြောချင်တော့ဘဲ ညဘက် ကောင်းကောင်း အိပ်ရေးဝဖို့လောက်ပဲ လိုချင်တော့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်ရင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလွန့်နေပြီး အိပ်လို့မရဘူး၊ ပြိုင်ဘက်တွေက ငါ့ကို တိတ်တဆိတ် ဘာတွေများ ကြံစည်နေမလဲ၊ သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့ ဘယ်လို ပရိုမိုးရှင်းပွဲမျိုး လုပ်ရမလဲ ဆိုတာတွေကို တွေးနေမိတာ။ ခေါင်းထဲမှာ တွက်ချက်မှုတွေ၊ ရုန်းကန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ကျွန်မ အမြဲ စိတ်ပူပင်နေရတယ်။ အလုပ်လုပ်လွန်းလို့ ခဏခဏ အိပ်မပျော်ဘူး။ စိတ်ငြိမ်စေတဲ့၊ ဦးနှောက်အားဖြည့်ပေးတဲ့ အာဟာရပစ္စည်းတွေ အများကြီး စားခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး။ တစ်ခါတလေ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားရင်တောင် အိပ်မက်ဆိုးတွေကြောင့် လန့်နိုးလာရပြန်တယ်။ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဟာတာတာဖြစ်မှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ကျွန်မ ခဏခဏ ခံစားခဲ့ရတယ်။ နည်းနည်းလေး ပေါ့လျော့သွားတာနဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ နိုင်သွားပြီး နာမည်ပျက်နဲ့ စျေးကွက်ထဲကနေ ထွက်သွားရမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ အောင်မြင်နေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်နေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ သိတာပါ။ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွေမှာ ကျွန်မ ခဏခဏ တွေးမိတယ်၊ “ဒါက နှစ်တွေအကြာကြီး ငါ တောင့်တခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝများ ဟုတ်ရဲ့လား” ပေါ့။ ကျွန်မ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူများတွေ အထင်သေးတာခံရတဲ့ သာမန်ဘဝမျိုးနဲ့တော့ ကျွန်မ မနေချင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမဲ့လည်း၊ နည်းနည်းလေးတောင် အနားမယူရဲခဲ့ဘူး။ လုပ်ငန်းကြီးပွားဖို့လောက်ပဲ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာ။ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း စီမံခန့်ခွဲပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ ကျွန်မ ကိုင်တွယ်တဲ့ အမှတ်တံဆိပ်က ဒေသတွင်းမှာ နာမည်ကြီးလာတယ်။ ဂုဏ်ပြုဆုပေးပွဲတွေမှာဆို ရုံးချုပ်က ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှု အတွေ့အကြုံတွေကို ဝေမျှဖို့တောင် ဖိတ်ကြားလာတယ်။ စင်မြင့်ထက်မှာ ရပ်နေတဲ့အချိန်၊ လက်ခုပ်သံတွေ ကြားရပြီး တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲက အားကျမှုတွေကို မြင်ရတော့၊ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေ တကယ် ဖြစ်လာပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတယ်။ နာမည်ကြီးတစ်ယောက်လို ခံစားရပြီး၊ ကျွန်မ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေခဲ့တာ၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဒုက္ခခံပြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာတွေက တန်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းပြီး ဒုက္ခရောက်နေလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ အလုပ်လုပ်လွန်းလို့ မျက်စိမှုန်လာတယ်။ မျက်လုံးထဲက အရည်တွေ နောက်နေပြီး အတွင်းတိမ် အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေတယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်၊ မျက်စိကန်းတာကို ရှောင်ဖို့ ခွဲစိတ်ရမယ်တဲ့။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီက အားကျမှုကို ရခဲ့ပေမဲ့၊ စိတ်အတွင်းထဲမှာ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ဟာတာတာဖြစ်မှုတွေကတော့ သက်သာမသွားခဲ့ဘူး။ ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖိအားက အရမ်းကြီးတော့ ကျွန်မ ခဏခဏ စိတ်ပူပင်နေရတယ်။ လုပ်ငန်းတူတွေနဲ့ အချင်းချင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်ကြပေမဲ့၊ နောက်ကွယ်မှာတော့ အကြံအစည်တွေ အပြည့်နဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်း သတိထားနေကြရတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်က ကြီးပေမဲ့ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်လို့ရတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ နေ့တိုင်း ဟန်ဆောင်ပြီး အသက်ရှင်နေရလို့ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရမယ့် နေ့တစ်နေ့ကို ကျွန်မ စိတ်နှလုံးက တောင့်တနေခဲ့တယ်။

၂၀၀၇ ခုနှစ်မှာ၊ ညီမတစ်ယောက်က အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးသော ကာလ အမှုတော်အကြောင်းကို ကျွန်မကို သက်သေခံခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ရင်းနဲ့ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေဟာ သမ္မာတရားဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ဟာ ပြန်လည်ကြွလာတဲ့ သခင်ယေရှု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သေချာသွားခဲ့တယ်။ လူသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့ တရားစီရင်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ဘုရားသခင်ဟာ နောက်ဆုံးသောကာလမှာ လူဇာတိခံယူခဲ့တယ် ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သဘောပေါက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားစီရင်မှုနဲ့ သန့်စင်ခြင်းကို လက်ခံပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကို ဖယ်ရှားမှသာ၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရပြီး ကိုယ်တော်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မယ်ဆိုတာကိုပါ နားလည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို တကယ်ကို ထိမိစေတဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် ဓမ္မတေးတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတယ်။

ဘုရားသခင် သင့်စိတ်နှလုံးသားနှင့်ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေနေ

............

၂  အနန္တတန်ခိုးရှင်သည် အလွန်အမင်း ဒုက္ခဆင်းရဲကိုခံဖူးသော ဤလူများအပေါ် သနားကရုဏာရှိ၏၊ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် လူတို့ထံမှ အဖြေတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခြင်း မရှိမီ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အလွန်ကြာလှပြီဖြစ်သောကြောင့် အသိစိတ်လုံးဝမရှိသော ဤလူများကိုလည်း အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့ခြင်းဖြစ်၏။ သင်နိုးထပြီး ရေငတ်ခြင်းနှင့် ဆာလောင်ခြင်းမရှိတော့ရန်အတွက် သူသည် ရှာဖွေရန်၊ သင့်စိတ်နှလုံးနှင့် သင့်ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေရန်၊ သင့်ထံသို့ ရေနှင့်အစားအစာကို ယူဆောင်ပေးရန် လိုလားလေသည်။ သင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သောအခါနှင့် ဤလောကကြီး၏ ခြောက်ကပ်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားရသောအခါ၊ လမ်းပျောက်သည်ဟု မခံစားနှင့်၊ မငိုကြွေးလေနှင့်။ စောင့်ကြည့်တော်မူသောသူ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်သည် သင်၏ရောက်လာခြင်းကို အချိန်မရွေး လက်ခံ ရင်ဝယ်ပိုက်လိမ့်မည်။

၃  ကိုယ်တော်သည် သင်၏ ဘေးတွင် စောင့်ကြည့်လျက်၊ သင် ပြန်လှည့်လာရန်ကိုလည်းကောင်း၊ သင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်အမှတ်ရလာမည့် နေ့ရက်ကိုလည်းကောင်း စောင့်မျှော်လျက် ရှိ၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာခဲ့ကြောင်း၊ မသိသော အချိန်အခါတစ်ခု၌ လမ်းပျောက်ခဲ့ကြောင်း၊ မသိသော အချိန်အခါတစ်ခု၌ လမ်းပေါ်တွင် သတိလစ်သွားခဲ့ကြောင်းနှင့် မသိသော အချိန်အခါတစ်ခု၌ သင်၌ “အဖ” တစ်ဦး ရှိခဲ့ကြောင်းတို့ကို သိရှိလာသောအချိန်၊ ထို့အပြင် အနန္တတန်ခိုးရှင်သည် သင်၏ ပြန်လာခြင်းကို အစဉ်အမြဲ စောင့်ကြည့်လျက်၊ အလွန့်အလွန် ကြာမြင့်သောအချိန်တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သိရှိလာသောအချိန်ဖြစ်သည်။

၄  ကိုယ်တော်သည် ပြင်းပြစွာ တောင့်တလျက်၊ အဖြေမရသည့် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို စောင့်မျှော်လျက် ရှိ၏။ ကိုယ်တော်၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် အဘယ်တန်ဖိုးနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ဘဲ လူသား၏ စိတ်နှလုံးနှင့် လူသား၏ ဝိညာဉ်အလို့ငှာ ဖြစ်ပေ၏။ ကိုယ်တော်၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် အကန့်အသတ်မဲ့လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည် သို့မဟုတ် အဆုံးတိုင်ခဲ့ပြီလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ သင်၏စိတ်နှလုံးနှင့် သင်၏ ဝိညာဉ်တို့မှာ အတိအကျ မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေကြောင်းကို သင် သိသင့်ပေသည်။

—နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ သက်ပြင်းချတော်မူခြင်း

ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကြောင့် ကျွန်မ အရမ်းကို တို့ထိခြင်းခံရပြီး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတဲ့ ပင်ပန်းခက်ခဲတဲ့ ခရီးစဉ်ကို ပြန်တွေးမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ကားနဲ့ အိမ်ရှိပြီး ကိုယ့်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝခဲ့ပေမဲ့၊ စိတ်မအေးရသေးဘူး။ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံပိုရှာဖို့အတွက်၊ ဖောက်သည်တွေကို မြှောက်ပင့်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးခဲ့ရတယ်၊ လုပ်ငန်းတူတွေနဲ့ ကျွန်မ အချင်းချင်း အကျိုးအမြတ်အတွက် ကြံစည်လှည့်စားခဲ့ကြတယ်၊ ကျွန်မ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်။ အရမ်းကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မပြပေမဲ့ စိတ်အတွင်းထဲမှာတော့ ဒုက္ခခံနေခဲ့ရတာပါ။ အခု ဘုရားသခင်ရဲ့ အသံတော် ခေါ်သံကို ကြားရတဲ့အခါ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြင်မှာ လေလွင့်နေတဲ့ မိဘမဲ့ကလေးတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ပြန်ရောက်လာပြီး၊ ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်တာ၊ အားကိုးရာမဲ့တာမျိုး မခံစားရတော့သလိုပါပဲ။ စုဝေးပွဲတွေမှာဆိုရင် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ရိုးရှင်းပြီး ပွင့်လင်းကြတယ်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေအပေါ် သူတို့ရဲ့ နားလည်မှုကို မိတ်သဟာယဖွဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ရိုးသားကြတယ်။ စီးပွားရေးလောကမှာ တွေ့ရတဲ့ ကြံစည်မှုတွေ မရှိဘူး၊ မနာလိုမှုတွေနဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေလည်း မရှိဘူးလေ။ အခက်အခဲတွေ ကြုံရတဲ့အခါ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ကျွန်မနဲ့အတူ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို မိတ်သဟာယဖွဲ့ပေးတယ်၊ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးထဲကို အလင်းဆောင်ကြဉ်းပေးပြီး လက်တွေ့လုပ်ဆောင်စရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေးတယ်၊ အဲဒါက ကျွန်မကို အရမ်းကို စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်စေပြီး လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားရစေတယ်။ အရင်က ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရတာ အရမ်း အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။

နောက်ပိုင်း ကျွန်မ ဘုရားဝတ်ပြုတဲ့အချိန်တွေမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖတ်ခဲ့ရတယ်။ “သင်တို့သည် အသိစိတ် အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ပါက၊ သင်သည် ဝန်ထုပ်တစ်ခုနှင့် တာဝန်သိစိတ်တစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သင့်အနေဖြင့်၊ ‘အကျွန်ုပ် အသိမ်းပိုက်ခံရမည် ဖြစ်စေ၊ စုံလင်စေခြင်း ခံရမည် ဖြစ်စေ၊ သက်သေခံချက်၏ ဤအဆင့်ကို မှန်ကန်စွာ ကျွန်ုပ် သက်သေခံရမည်’ ဟု သင်ပြောရမည်။ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦး အနေနှင့်၊ လူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်၏ လုံးဝ သိမ်းပိုက်ခြင်းခံရနိုင်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သော စိတ်နှလုံးတစ်ခုဖြင့်၊ ပြီးလျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘုရားသခင်ထံ လုံးဝ ဆက်ကပ်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြန်ပေးဆပ်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်ကို စိတ်ကျေနပ်စေနိုင်လာပေသည်။ ဤသည်မှာ လူသား၏ တာဝန်ဝတ္တရား ဖြစ်သည်၊ လူသားက ထမ်းဆောင်သင့်သည့် ဝတ္တရား ဖြစ်ပြီး၊ လူသားက သယ်ဆောင်သင့်သည့် ဝန်ထုပ်ဖြစ်ကာ ဤစေခိုင်းချက်ကို လူသားက ပြည့်စုံစေရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမျှသာ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ဧကန်အမှန် ယုံကြည်ပေသည်။ ယနေ့တွင်၊ အသင်းတော်ထဲ၌ သင်လုပ်ဆောင်သည့် အရာသည် သင်၏တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းလော။ ဤသည်မှာ သင်သည် ဝန်လေးခြင်းရှိမရှိ ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်ပြီး၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အသိပညာပေါ်တွင် မူတည်ပေသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း (၃)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်။ နောက်ဆုံးသောကာလ ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှုတော်ကို လက်ခံပြီးတဲ့နောက်၊ နေ့တိုင်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတယ်။ အခက်အခဲတွေ ကြုံလာရတဲ့အခါ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက ကျွန်မကို ကူညီဖို့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို မိတ်သဟာယဖွဲ့ပေးကြတယ်။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ မေတ္တာတော်ပါပဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို အလကား ခံစားနေပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် အသိစိတ် မရှိရာကျမှာပေါ့။ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်မ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သင့်တယ်၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ယူရမယ့်အရာနဲ့ ဝတ္တရားပဲလေ။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ တို့ထိခြင်းခံရပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး စတင်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။

နှစ်နှစ်ကြာတော့၊ ကျွန်မကို ရေလောင်းတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ နေ့တိုင်း ယုံကြည်သူအသစ်တွေကို ရေလောင်းပေးရင်း၊ ထောက်ပံ့ပေးရင်းနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အားသိပ်မရှိလို့ ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေကိုပဲ စီးပွားရေးကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေ အရောင်းကျသွားရင် ယောက်ျားဖြစ်သူက ကျွန်မနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ပြောတတ်တယ်၊ “မင်း ဆိုင်မှာ မရှိတော့ အနှေးနဲ့အမြန် စီးပွားရေး ပျက်တော့မှာပဲ၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို ဘယ်သူက အထင်ကြီးတော့မှာလဲ” တဲ့။ သူပြောတဲ့စကားက ကျွန်မရဲ့ အရှိုက်ကို လာထိတာပဲ။ ကျွန်မ အခြေအနေဆိုးနေတုန်းက ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးက ကျွန်မကို ဘယ်လို အထင်သေးခဲ့ကြလဲဆိုတာကို သတိရမိတယ်။ စီးပွားရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အခုရထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေရဖို့ အရမ်းကို ခက်ခဲခဲ့တာဆိုတော့၊ ဒါကို ကောင်းကောင်း ဆက်ပြီး လည်ပတ်နိုင်အောင် လုပ်ရမယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တာက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ယူရမယ့်အရာနဲ့ ဝတ္တရားပဲဆိုတာကို ပြန်တွေးမိပြန်တယ်။ အသိစိတ်မရှိဘဲနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်ဘဲတော့ မနေနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို လွန်ဆွဲနေခဲ့တယ်။ “အရောင်းတွေ ဆက်ကျနေလို့၊ ဆိုင်တကယ် ပိတ်လိုက်ရရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီကျရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ အရောင်းပြန်တက်လာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ဦးစားပေးပြီး စဉ်းစားရမယ်” လို့ တွေးမိတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ကျွန်မ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ သိပ်အားမစိုက်တော့ဘူး။ အရင်ကဆို ညီအစ်ကိုမောင်နှမတစ်ယောက်ယောက် အပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းနေတယ်လို့ ကြားတာနဲ့၊ သူတို့ကို ကူညီဖို့၊ ထောက်ပံ့ဖို့ အမြန်သွားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆိုင်ကို အမြန်သွားဖို့လောက်ပဲ ကျွန်မ စိတ်ကူးရှိတော့တယ်။ တစ်ခါတလေ ဆိုင်မှာ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေပြီး ထွက်လာလို့မရလို့ စုဝေးပွဲတွေကို နောက်ကျမှ ရောက်သွားတာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။ အပြစ်ရှိသလို နည်းနည်း ခံစားရပေမဲ့ ကျွန်မ စီးပွားရေးကိုတော့ ပစ်မထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အပျက်သဘောဆောင်ပြီး အားနည်းနေတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို အချိန်မီ ရေလောင်းတာ၊ ထောက်ပံ့တာတွေ မလုပ်ပေးခဲ့လို့၊ ညီမတစ်ယောက်ဆို ပိုက်ဆံရှာဖို့ကိုပဲ လုံးလုံး အာရုံစိုက်သွားပြီး စုဝေးပွဲတွေ မတက်တော့ဘူး၊ တခြား ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေလည်း စုဝေးပွဲတွေကို ပုံမှန် မတက်ကြတော့ဘူး။ ဒီကိစ္စတွေ ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတော့ ကျွန်မ အရမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာဝန်နဲ့ စီးပွားရေး တိုက်ဆိုင်လာတိုင်း၊ စီးပွားရေးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့မှာစိုးလို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း အားနည်းသွားပြီး၊ ပိုပေါ့ပါးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ပြောင်းချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ်ကို သွားသတိရတယ်။ “ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များကို သင် မည်သို့ သဘောထားပြုမူသင့်သည်မှာ အလွန်အရေးကြီးပေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးလေးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က သင့်ကို အပ်နှံသည့်အရာကို သင် မပြီးမြောက်နိုင်ပါက သင်သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော်တွင် အသက်ရှင်ရန် မထိုက်တန်သည့်အပြင် သင့်အား အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို လက်ခံသင့်သည်။ လူသားများက ဘုရားသခင် ၎င်းတို့အား အပ်နှံသော တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် လုံးဝ သဘာဝကျပြီး ကျိုးကြောင်းခိုင်လုံမျှတပေသည်။ ဤသည်မှာ လူ၏ အမြင့်ဆုံးသော တာဝန်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်နှင့်ပင် ထပ်တူအရေးကြီးသည်။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားပါက ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို အဆိုးရွားဆုံး သစ္စာဖောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သင်သည် ယုဒထက် ပို၍ ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းပြီး ကျိန်ခြင်းခံရထိုက်ပေသည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များကို မည်သို့ သဘောထားပြုမူရမည်ကို နှံ့စပ်သေချာသော နားလည်သဘောပေါက်မှု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ဘုရားသခင်က လူကို တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များ အပ်နှံခြင်းသည် လူကို သူ၏ ချီးမြှောက်ခြင်းဖြစ်ကာ လူကို သူ အထူးကျေးဇူးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ ဘုန်းအသရေအရှိဆုံးသော အမှုအရာလည်း ဖြစ်ကြောင်းကို ၎င်းတို့သည် နားလည်ရမည်။ ပြီးလျှင် မိမိ၏ အသက်ပင် အပါအဝင် အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်များကိုမူ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ လူ့သဘာဝကို သိရှိရန် နည်းလမ်း) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မကို တာဝန်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားရစေတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ဆိုတာ ဘုရားသခင် ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်ပေးစေခိုင်းချက်တစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ ဖန်ဆင်းခံတွေ အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်သင့်တယ်၊ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်ယူရမယ့်အရာပဲလေ။ လူသစ်တွေကို ရေလောင်းရာမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးပြီးတော့ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို ကျေးဇူးတော်ချပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကိုယ့်စီးပွားရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သူတို့ကို ရေမလောင်းခဲ့ဘူး၊ မထောက်ပံ့ခဲ့ဘူး။ တချို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက သူတို့လိုအပ်တဲ့ ရေလောင်းတာကို မရကြတော့ နောက်ဆုတ်သွားကြတယ်။ ကျွန်မက သူတို့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကျွန်မ ပေါ့ပေါ့တန်တန်နဲ့ တာဝန်မဲ့ သဘောထားခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပဲ။ တွေးမိလေလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိပြီး နောင်တရလေလေပဲ၊ ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်ဆီကို ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့ပြီး နောင်တရပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်ချင်စိတ်ရှိခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ယုံကြည်သူအသစ်တွေကို တက်တက်ကြွကြွ ရေလောင်းပြီး ထောက်ပံ့ပေးဖို့ စတင်ခဲ့တယ်။ စုဝေးပွဲတွေ မတက်တော့တဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတချို့လည်း စုဝေးပွဲတွေကို ပုံမှန် ပြန်တက်လာကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ စိတ်နှလုံးထဲမှာ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်လာတယ်။

၂၀၁၃ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မကို အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို ချီးမြှောက်နေတာမှန်း သိပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ လွန်ဆွဲနေပြန်တယ်။ ရေလောင်းတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်ရှုပ်၊ ကိုယ့်စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အချိန်တော့ အမြဲရှာနိုင်ခဲ့သေးတယ်။ အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ကျတော့ အသင်းတော်ရဲ့ အလုပ်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူရမှာဆိုတော့ ကိုယ့်စီးပွားရေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အချိန်တွေ ကြာလာရင် ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေက တခြားကို ပြောင်းသွားကြမလား။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မနည်းထိန်းထားရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်သည်အင်အားစုကို တခြားလူတွေဆီ အလကား ထိုးအပ်ပြီး ကျွန်မက နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သလိုများ ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ယောက်ျားဖြစ်သူက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေက မျက်နှာချိုသွေးခဲ့တာတွေ အားလုံးက ကျွန်မ ပိုက်ဆံရှာနိုင်လို့ပဲ ဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ ကျွန်မမှာ အလုပ်အကိုင် မရှိတော့ရင် ဘယ်သူက ကျွန်မကို အထင်ကြီးတော့မှာလဲ။ ကျွန်မ ပင်ပင်ပန်းပန်း စီမံခန့်ခွဲလာခဲ့ရတာတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်လို့ တွေးမိတော့၊ အရမ်းကို စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတာဝန်ကိုမှ လက်မခံရင် ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်က ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်ကို အကြွေးတင်နေသလို ခံစားရလိမ့်မယ်။ ညဘက်တွေမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလွန့်ရင်း အိပ်လို့မရခဲ့ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေအတွင်း ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတွေ၊ နေ့တိုင်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို စားသောက်ပြီး ဘယ်လို ပျော်မွေ့ခံစားခဲ့ရတယ် ဆိုတာတွေရယ်၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်တွေ၊ ကောင်းချီးတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ခံစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာတွေကိုပါ တွေးမိတယ်။ လောကကြီးမှာ လေလွင့်ရင်း ဝမ်းနည်းအားငယ်စွာနဲ့ အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေချိန်မှာ၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကျွန်မ စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေခဲ့ပြီး ကိုယ်တော့် အိမ်တော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်၊ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ အားကိုးရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေရလို့ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်မှာ၊ ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်မ ဖြည့်ဆည်းရမယ့် တာဝန်နဲ့ ဝတ္တရားတွေကို နားလည်အောင် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေက ကူညီပေးခဲ့ပြီး၊ ဘယ်လို ကျင့်ကြံပြုမူရမလဲဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ပိုက်ဆံကို လိုက်စားပြီး ကိုယ့်တာဝန်မှာ ဝတ်ကျေတမ်းကျေ လုပ်ခဲ့တုန်းက၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ တရားစီရင်ပြီး ဖော်ထုတ်မှုက ကျွန်မတာဝန်အပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ သဘောထားဟာ ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်တာပဲ ဆိုတာကို မြင်တွေ့စေခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မရဲ့ ထုံထိုင်းပြီး မာကျောနေတဲ့ စိတ်နှလုံးကို နိုးကြားလာစေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်က ကျွန်မကို ချစ်ပြီး ကယ်တင်နေတာပါပဲ။ ကိုယ့်စီးပွားရေးကို တာဝန်ထက် ရှေ့တန်းပြန်တင်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် ထပ်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်ရက်နိုင်မှာလဲ။ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုလုပ်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ခွန်အားပေးဖို့ ဘုရားသခင်ဆီ ဆုတောင်းပြီး တောင်းလျှောက်ခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့တယ်။ “အကယ်၍ ယခုတွင် ငါသည် သင်တို့ရှေ့၌ ငွေကြေးအချို့ကို ပုံပေးပြီး လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့်ပေးပါက၊ ထို့ပြင် ငါသည် သင်တို့၏ ရွေးချယ်မှုအတွက် သင်တို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချမည် မဟုတ်ပါက အများစုသည် ငွေကြေးကိုသာ ရွေးပြီး သမ္မာတရားကို ပစ်ပယ်ကြပေလိမ့်မည်။ သင်တို့ထဲက ပိုကောင်းသောလူများသည် ငွေကြေးကို မယူဘဲ သမ္မာတရားကို အင်တင်တင်နှင့် ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်၊ ထိုနှစ်မျိုးကြားထဲမှ လူများမှာမူ လက်တစ်ဖက်နှင့် ငွေကြေးကို ဖမ်းကိုင်လျက် ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့် သမ္မာတရားကို ဖမ်းကိုင်ကြလိမ့်မည်။ ဤနည်းနှင့်ဆိုပါက သင်တို့၏ ဗီဇရုပ်များသည် ပကတိအတိုင်း ရှင်းသွားလိမ့်မည် မဟုတ်လော။ သမ္မာတရားနှင့် သင်တို့သစ္စာစောင့်သိသော အရာတစ်ခုခုကို ရွေးကြစတမ်း ဆိုပါက သင်တို့အားလုံးသည် ဤနည်းဖြင့်သာ ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သင်တို့၏ သဘောထားသည် တစ်ပုံစံတည်း ရှိနေရစ်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။ သင်တို့ထဲ၌ အမှားနှင့် အမှန်ကြား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသူ များစွာရှိသည် မဟုတ်လော။ အပြုသဘောဆောင်ခြင်းနှင့် အပျက်သဘောဆောင်ခြင်း၊ အဖြူနှင့်အမည်း၊ မိသားစုနှင့် ဘုရားသခင်၊ သားသမီးနှင့် ဘုရားသခင်၊ သဟဇာတကျခြင်းနှင့် ပြိုကွဲခြင်း၊ ကြွယ်ဝခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်း၊ အဆင့်အတန်းနှင့် သာမန်ဖြစ်ခြင်း၊ ပံ့ပိုးအားပေးမှုခံရခြင်းနှင့် ငြင်းပယ်ခံရခြင်း စသည်တို့ကြားမှ ရုန်းကန်မှုများအားလုံးတွင် သင်တို့ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ရွေးချယ်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ သင်တို့သည် သေချာပေါက် မသိနားမလည်ခြင်း မဟုတ်။ သဟဇာတကျသောမိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ကွဲ မိသားစုအကြားဆိုလျှင် သင်တို့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပထမတစ်ခုကို ရွေးကြသည်၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် တာဝန်ဝတ္တရား ဆိုလျှင်လည်း ကမ်းခြေသို့ ပြန်ဆိုက် လိုစိတ်ပင် မရှိဘဲ ပထမတစ်ခုကိုသာ ထပ်ရွေးကြသည်၊ ဇိမ်ခံခြင်းနှင့် ဆင်းရဲမှုအကြားဆိုလျှင်လည်း ပထမတစ်ခုကိုသာ ရွေးကြသည်၊ သားသမီးများ၊ ဇနီး၊ ခင်ပွန်းနှင့် ငါနှင့်အကြားဆိုလျှင်လည်း ပထမတစ်ခုကိုသာ ရွေးကြသည်၊ အယူအဆများနှင့် သမ္မာတရား ဆိုလျှင်လည်း ပထမတစ်ခုကိုသာ ရွေးကြဆဲဖြစ်သည်။ သင်တို့၏ အမျိုးမျိုးသော ဒုစရိုက်အမှုများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အတွက်၊ ငါသည် သင်တို့အပေါ်၌ ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့သွားခဲ့ကာ အလွန်အမင်းပင် အံ့အားသင့်မိလေသည်။ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် မထင်မှတ်လောက်အောင်ပင် ပျော့ပျောင်းလာနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ငါ အသုံးခံခဲ့သည့် ကြီးမားသော အဖိုးအခသည် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် သင်တို့၏ စွန့်ပစ်ခြင်းနှင့် လက်မှိုင်ချခြင်းမှလွဲ၍ ငါ့အား မည်သည့်အရာမျှ မဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သော်လည်း သို့သော်တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ရှေ့၌ ငါ၏နေ့ရက်ကို အလုံးစုံချခင်းထားပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် သင်တို့အပေါ်ထားသော ငါ၏မျှော်လင့်ချက်များမှာ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ပိုကြီးထွားလာ၏။ သို့တိုင်အောင် သင်တို့သည် အမှောင်ထုနှင့် ဆိုးယုတ်သော အရာများကို လိုက်စားနေကြဆဲဖြစ်ကာ ယင်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သင်တို့၏ အဆုံးသတ်ကား အဘယ်အရာဖြစ်မည်နည်း။ ဤအကြောင်းကို သင်တို့ သေသေချာချာ တွေးကြည့်ဖူးသလော။ အကယ်၍ သင်တို့ကို ထပ်ရွေးခိုင်းပါက သင်တို့၏ရပ်တည်ချက်သည် မည်သို့ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကြဦးမည်လော။ သင်တို့က ငါ့ကို စိတ်ပျက်မှုနှင့် နာကျင်ဖွယ် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ထပ်ပေးဦးမည်လော။ သင်တို့၏ နှလုံးသားများသည် ငွေ့ငွေ့လေးသာ နွေးနေဦးမည်လော။ ငါ၏ နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်စေဖို့ရန်အတွက် အဘယ်အရာလုပ်ရမည်ကို သင်တို့ မသိဘဲနေဦးမည်လော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ သင်မည်သူ့ကို အတိအကျ သစ္စာစောင့်သိနေသနည်း) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဆင်ခြင်တွေးတောရင်း၊ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ စူးရှနာကျင်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရတယ်။ ဘုရားသခင်ကို စယုံကြည်ကတည်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းနဲ့ တာဝန်ကြားမှာ ရုန်းကန်နေရပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့တာ၊ ပင်ပင်ပန်းပန်း စီမံလာခဲ့ရတဲ့ လုပ်ငန်းကို လက်မလွှတ်ချင်သလို၊ သမ္မာတရားကိုလည်း လက်မလွှတ်ချင်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်တာဝန်က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ထိခိုက်လာတဲ့အခါ၊ အတိုက်အခံလုပ်ချင်စိတ် ဖြစ်လာပြီး တာဝန်ကိုတောင် ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ဖော်ထုတ်တာကို ခံရမှပဲ ကျွန်မ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာက၊ ကျွန်မဟာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး နောက်ကလိုက်နေပေမဲ့၊ စိတ်နှလုံးထဲမှာတော့ ဘုရားသခင်အတွက် နေရာမရှိခဲ့ဘူး ဆိုတာရယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ မြတ်နိုးခဲ့တာက သမ္မာတရား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်စီးပွားရေး၊ ပိုက်ဆံနဲ့ အဆင့်အတန်းပဲ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကိုပါ။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာ မဟုတ်ဘူး၊ စာတန်နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဘုရားသခင်ကို သစ္စာဖောက်နေတာပဲ။ ဘုရားသခင်ဟာ မကောင်းမှုကို ရွံမုန်းတဲ့ ဘုရားသခင် ဖြစ်တယ်။ ပိုက်ဆံ၊ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို လိုက်စားပြီး ဇာတိပကတိ သာယာမှုတွေကို ခံစားနေရင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို လိုချင်နေတာက၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကယ်တင်တာကို ခံရဖို့ ကျွန်မအတွက် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ လူသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့ နောက်ဆုံးသောကာလမှာ လူဇာတိခံယူပြီး သမ္မာတရားကို ဖော်ပြနေတဲ့ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်မတို့ ကယ်တင်ခံရဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပါပဲ။ ပိုက်ဆံကိုပဲ မျက်ကန်းတစ္ဆေလို ဆက်လိုက်စားနေပြီး သမ္မာတရားကို မလိုက်စားဘဲ၊ တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာရနိုင်တဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘဝကို ပြန်ဖျက်ဆီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျန်တဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နောင်တရနေရတော့မှာပေါ့။ အခု ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ပြီး သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ အခွင့်အရေးရတာဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ကျေးဇူးတော်ပဲမို့ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်။ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို စားသောက်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်နဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ခံစားနေရပေမဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်ဖို့ တစ်စက်မှ မတွေးခဲ့ဘူး၊ အမြဲတမ်း စီးပွားရေးလုပ်ချင်၊ ပိုက်ဆံရှာချင်နေပြီး ကျော်ကြားမှု၊ အကျိုးအမြတ်နဲ့ အဆင့်အတန်းကိုပဲ လိုက်စားချင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အသိစိတ်နဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရား အရမ်းကို ကင်းမဲ့နေခဲ့တာပဲ။ ဇာတိပကတိနောက်ကို ဆက်လိုက်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု လုပ်ဖို့ဘုရားသခင်က မျှော်လင့်နေတာပါ။ သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်အောင် ကိုယ့်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းရမယ်။ အဲဒီနောက်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုလုံးကို ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေဆီ စီမံခန့်ခွဲဖို့ လွှဲပေးလိုက်ပြီး၊ ကိုယ့်တာဝန်တွေကိုပဲ အချိန်ပြည့် စတင်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေပေမဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာတော့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အရင်က ကျွန်မဖြစ်လိုမျိုး ဖြစ်နေတဲ့ အသင်းတော်ထဲက ညီအစ်ကိုမောင်နှမတချို့က မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ် အလုပ်လုပ်ပြီး၊ ဟိုပြေးဒီလွှားနဲ့ ပိုက်ဆံကို အသေအလဲ ရှာနေကြတာတွေ၊ စာတန်ရဲ့ လှည့်စားမှုနဲ့ အန္တရာယ်ပြုမှုတွေကြားမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေကြရတာကို ကျွန်မ မြင်ရတဲ့အခါ၊ ဘုရားသခင်ကို အားကိုးပြီး ကိုယ်တော်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကို သူတို့နဲ့အတူ မိတ်သဟာယဖွဲ့ပေးခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို သူတို့ နားလည်သွားကြတဲ့အခါ၊ ပိုက်ဆံရဲ့ ချည်နှောင်မှုကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို တက်တက်ကြွကြွ ထမ်းဆောင်ရင်း သမ္မာတရားကို လိုက်စားနိုင်လာကြတယ်၊ ပြီးတော့ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက်ရှင်လာနိုင်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဘုရားသခင်ရဲ့ အပင်ပန်းခံရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်မ ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တန်ဖိုးထား နားလည်လာပြီး အရမ်းကို ထိမိသွားခဲ့တယ်။ ဘုရားသခင်ကသာ သမ္မာတရားကို မဖော်ပြဘဲ လူတွေကို မကယ်တင်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မတို့အားလုံးဟာ ထွက်ပေါက်မရှိဘဲ စာတန်ရဲ့ လှည့်စားတာ၊ အန္တရာယ်ပေးတာတွေကို ခံကြရမှာပဲ။ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခြင်းဟာ လူတွေကို ကယ်တင်တဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပြီး အတန်ဖိုးရှိဆုံးနဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး အရာဖြစ်တဲ့အတွက်၊ လောကမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ရတာထက် အသင်းတော်မှာ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်တာက အများကြီး ပိုအဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ အရင်တုန်းကဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်၊ လောကကြီးထဲမှာ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ်အတွက် လူတွေနဲ့ အပြိုင်အဆိုင်လုပ်ပြီး သူတို့ကို ကြံစည်လှည့်စားခဲ့တယ်၊ မလိုမုန်းထားတတ်လာပြီး လှည့်ဖြားတတ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ လူသားတစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူအောင် ရှင်သန်နေခဲ့ရတယ်။ အခု အသင်းတော်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အရာတွေကို လုပ်နိုင်နေပြီဖြစ်တဲ့အပြင်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို စားသောက်ရင်း၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရင်းနဲ့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်နေပြီမို့၊ ဒါဟာ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ရှင်သန်နည်းပဲလို့ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။ ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပါတယ်။

နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် တစ်နေ့မှာ၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ယောက်ျားဖြစ်သူက ကျွန်မကို ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားပြီး ပြောတယ်၊ “မင်းက လေးစားခံရတဲ့ သူဌေးဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ဒီ ‘ဘုရား’ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေက ဘာတွေလဲ။ ပိုက်ဆံရှာတာကသာ အလက်တွေ့ကျဆုံးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် ကောင်းကောင်းစားနိုင်တယ်၊ ကောင်းကောင်းကစားနိုင်တယ်၊ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တခြားလူတွေကလည်း မင်းကို အထင်ကြီးကြတယ်။ ပိုက်ဆံမရှိရင် မင်းကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ မင်း ဆိုင်မှာ မရှိတော့ အရောင်းတွေက တစ်ဝက်ကျော်တောင် ကျသွားပြီ၊ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ မင်း မစီမံဘူးဆိုရင် ဆိုင်ပိတ်ရတော့မှာ။ မင်းက နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးကို တခြားလူတွေဆီ ထိုးအပ်နေတာကို ထုံထိုင်းစွာနဲ့ ထိုင်ကြည့်နေတာပဲ။ မင်း မိုက်မဲနေတာပဲ” တဲ့။ စာတန်ရဲ့ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းထဲ ထပ်ကျသွားမှာကို ကြောက်လို့၊ ဘုရားသခင်ဆီ အမြန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ ဘာသာတရားမရှိတဲ့ ကျွန်မယောကျ်ားက ပိုက်ဆံ၊ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို လိုက်စားပြီး စာတန်နောက်ကို လိုက်နေချိန်မှာ၊ ကျွန်မကတော့ ဘုရားသခင်နောက်ကို လိုက်ဖို့နဲ့ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ကယ်တင်ခံရမယ့် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို တာဝန်ထမ်းဆောင်တာ စွန့်လွှတ်ပြီး စာတန်ရဲ့ စခန်းထဲ ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုနေတာ။ သူက ကျွန်မကို အန္တရာယ်ပေးပြီး ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ သူ ကျွန်မကို ဘောင်ခတ်ခွင့်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ ဘာမှမတုန်လှုပ်တာကို မြင်တော့၊ ကျွန်မရဲ့ အဒေါ်နဲ့ ယောက္ခထီးကို သွားခေါ်လာတယ်။ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မကို ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားကြတယ်၊ “မင်း ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်တာကို ငါတို့ ကန့်ကွက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း စီးပွားရေးတော့ လုပ်ရမယ်လေ။ အရင်တုန်းက ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ ငါတို့မိသားစုကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်ခဲ့လို့လဲ။ အခုတော့ ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးက ငါတို့ကို မျက်နှာချိုသွေးနေကြတယ် ဒါ ငါတို့ စီးပွားရေး အောင်မြင်နေလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ငါတို့စီးပွားရေး ကို အရမ်းပျက်စေချင်တဲ့သူ ဘယ်လောက်များလဲ မင်းသိလား။ ငါတို့ဆိုင်က ဆိုင်ဟောင်းမို့ နာမည်လည်း ကြီးနေပြီလေ။ လူတော်တော်များများက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ချီးမွမ်းကြတယ်။ မင်းက စီးပွားရေးကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး ဆင်းရဲသွားပြီး ဘယ်သူကမှ ငါတို့ကို အထင်ကြီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်း အဲဒီလိုမျိုး အသက်ရှင်ချင်လို့လား” တဲ့။ စီးပွားရေး စတင်တုန်းက အခက်အခဲတွေနဲ့ ဘယ်လို တိုးတက်လာခဲ့လဲ ဆိုတာတွေကို ကျွန်မ ပြန်တွေးမိတယ်။ ဆယ်နှစ်ကျော် သွေး၊ ချွေးနဲ့ မျက်ရည်တွေ ရင်းခဲ့ရတာ၊ အခုအခြေအနေရောက်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲခဲ့တာလေ။ တကယ်လို့ အဲဒါကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ကို ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ တွန့်ဆုတ်မိမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မက စာတန်ရဲ့ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းထဲကို ကျရောက်သွားမှန်း သတိပြုမိပြီး ဘုရားသခင်ဆီ အမြန်ဆုတောင်းလိုက်တယ်။ အရင်က ဖတ်ဖူးတဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် တစ်ပိုဒ်ကို သွားသတိရတယ်။ “သို့တိုင်အောင် သင်တို့သည် အမှောင်ထုနှင့် ဆိုးယုတ်သော အရာများကို လိုက်စားနေကြဆဲဖြစ်ကာ ယင်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သင်တို့၏ အဆုံးသတ်ကား အဘယ်အရာဖြစ်မည်နည်း။ ဤအကြောင်းကို သင်တို့ သေသေချာချာ တွေးကြည့်ဖူးသလော။ အကယ်၍ သင်တို့ကို ထပ်ရွေးခိုင်းပါက သင်တို့၏ရပ်တည်ချက်သည် မည်သို့ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကြဦးမည်လော။ သင်တို့က ငါ့ကို စိတ်ပျက်မှုနှင့် နာကျင်ဖွယ် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ထပ်ပေးဦးမည်လော။ သင်တို့၏ နှလုံးသားများသည် ငွေ့ငွေ့လေးသာ နွေးနေဦးမည်လော။ ငါ၏ နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်စေဖို့ရန်အတွက် အဘယ်အရာလုပ်ရမည်ကို သင်တို့ မသိဘဲနေဦးမည်လော။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၁)၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်၊ သင်မည်သူ့ကို အတိအကျ သစ္စာစောင့်သိနေသနည်း) ဘုရားသခင်ရဲ့ မေးခွန်းတွေက ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လာရိုက်ခတ်တယ်။ ဘုရားသခင်ကို စယုံကြည်ကတည်းက ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို အများကြီး ဖတ်ခဲ့ရပြီး သမ္မာတရားတချို့ကို နားလည်ခဲ့ပြီလေ။ လူတွေ ဘယ်လို အသက်ရှင်နေထိုင်ပြီး ဘယ်လို ကျင့်ကြံပြုမူသင့်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ပိုက်ဆံ၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်တွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ စိတ်အတွင်းထဲမှာ ခံစားရတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို အဲဒီအရာတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်ဘူး။ ဘုရားသခင်ရဲ့ အသံတော်ကို ကြားရပြီး ကိုယ်တော့် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိတာ ကျွန်မ ကံကောင်းခဲ့တယ်၊ စာတန်ရဲ့ စခန်းကို ကျွန်မ ပြန်မသွားနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ကျွန်မ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်၊ “ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ဖို့ ရွေးချယ်တာနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ကျွန်မ အများကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီးပြီ။ စာတန်ရဲ့ အန္တရာယ်ပြုတာကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိဖို့အတွက် နောက်ဆုံးသောကာလမှာ ဘုရားသခင်က သမ္မာတရားကို ဖော်ပြပြီး လူတွေကို ကယ်တင်နေတာက တစ်သက်မှာ တစ်ကြိမ်သာရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ အခု ကျွန်မက ဘုရားသခင်ကိုပဲ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချင်တော့တယ်၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် အပြိုင်အဆိုင်လုပ်ရတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။ ရှင်တို့လည်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ပိုဖတ်ပြီး ကိုယ်တော့် ကယ်တင်ခြင်းကို လက်ခံနိုင်ဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်” ပေါ့။ အဲဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ အဒေါ်နဲ့ ယောက္ခမက လက်ကာပြပြီး ခေါင်းခါသွားကြတော့ ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောတယ်၊ “ငါတို့က ဘုရားကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒီနေ့ ရွေးချယ်ရမယ်။ မင်း ဘုရားကို ဆက်ယုံချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့။ ဒီမိသားစုနဲ့ မင်း ဘာမှသက်ဆိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းလမ်းမင်းသွား၊ ငါ့လမ်းငါသွားမယ်။ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ကြတာပေါ့” တဲ့။ သူ အရမ်း ရက်စက်တာကို မြင်တော့၊ ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်၊ “ကျွန်မ ဘာမှ မလိုချင်ဘူး၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်” ပေါ့။ ကျွန်မ ရွေးချယ်မှု လုပ်ပြီးသွားတော့၊ ယောက်ျားဖြစ်သူက လက်လျှော့သွားပြီး ကျွန်မကို ထပ်အရေးမစိုက်တော့ဘူး။

တစ်ခါတလေ ကျွန်မ တွေးမိတယ်၊ “ကိုယ့်တာဝန်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြားမှာ ပဋိပက္ခဖြစ်လာတိုင်း၊ ငါ အမြဲတမ်း အကျပ်ရိုက်ခဲ့ရတယ်။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့နဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကျေနပ်စေဖို့ ဘာလို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ မရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ ဒီပြဿနာရဲ့ ဇာစ်မြစ်က တကယ်တော့ ဘာလဲ” ပေါ့။ အဖြေကို ရှာဖွေနေရင်းနဲ့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေမှာ ဒီလိုပြောထားတာကို ဖတ်ခဲ့ရတယ်။ “လူသားအား သူ၏ထိန်းချုပ်မှု အတွင်းတွင် အခိုင်အမာ ထားရှိရန် စာတန်သည် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြုသနည်း။ (ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်ပါသည်။) စာတန်သည် လူတို့၏ အတွေးများကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်ကို အသုံးပြုပြီး လူတို့အား ဤအရာနှစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေးစေရန် လုပ်ဆောင်သည်။ ပြီးလျှင် ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ရုန်းကန်စေသည်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ဒုက္ခခံစေသည်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် အရှက်ရခြင်းကို သည်းခံပြီး လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ခံယူစေသည်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် အရာရာတိုင်းကို စတေးစေသည်။ အကဲဖြတ်ချက် သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ပြုလုပ်စေသည်။ ဤသို့ဖြင့် စာတန်သည် လူတို့အပေါ် မမြင်ရသော အချုပ်အနှောင်များထားရှိသည်။ လူတို့အပေါ်တွင် ဤအချုပ်အနှောင်များရှိသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ချိုးဖျက်လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိသလို သတ္တိလည်းမရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် သတိမထားမိဘဲ ကြီးမားသော အခက်အခဲဖြင့် တစ်ဆင့်ချင်း လေးလံစွာ လျှောက်လှမ်းလျက် ဤအချုပ်အနှောင်များကို ထမ်းပိုးထားရသည်။ ဤကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် အလို့ငှာ လူသားမျိုးနွယ်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ သွေဖည်၍ ကိုယ်တော်အား သစ္စာဖောက်ပြီး တိုး၍ ကောက်ကျစ်ဆိုးယုတ် လာကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် မျိုးဆက်တစ်ခုပြီး တစ်ခုသည် စာတန်၏ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ် အကြားတွင် ဖျက်ဆီးခံကြရ၏။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၂)၊ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍၊ အတုမရှိ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် (၆)) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဆင်ခြင်တွေးတောရင်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အလင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်ဆိုတာ စာတန်က လူတွေကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေဖို့ သုံးတဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲ ဖြစ်နေတာကိုး။ စာတန်က ကျွန်မတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို အသုံးပြုတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ဟာ ကျော်ကြားမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို လိုက်စားဖို့ အသေအလဲ ခေါင်းစားခံကြတယ်၊ အရှက်ကွဲတာကို မျိုသိပ်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ကို ရှောင်ခွာပြီး သစ္စာဖောက်သွားတဲ့အထိပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ စာတန်က ကျွန်မတို့ကို ငရဲဆီ ခေါ်ဆောင်သွားတာပဲ။ နှစ်တွေအကြာကြီး ကျွန်မ လိုက်စားခဲ့တာက ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်ပဲဆိုတာကို တွေးမိတယ်။ “ငန်းတစ်ကောင်သည် ၎င်းပျံသန်းသည့်နေရာတိုင်းတွင် အော်မြည်သကဲ့သို့ လူတစ်ဦးသည်လည်း ရောက်ရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် သူ့အမည်ကို ချန်ထားခဲ့၏” ဆိုတာနဲ့ “ထင်ရှားကျော်ကြားမှုရရှိခြင်း သည် သင်၏ဘိုးဘေးများအတွက် ဂုဏ်အသရေ ယူဆောင်လာသည်” ဆိုတဲ့ စာတန်ရဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေက ကျွန်မဆီမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမျိုးသမီး စွန့်ဦးတီထွင်သူတွေနဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို အားကျခဲ့ပြီး၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ် နှစ်ခုစလုံးကို ရရှိတဲ့ နာမည်ကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံ၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်တွေကို ကျွန်မရဲ့ ဘဝ ဦးတည်ချက်နဲ့ ပန်းတိုင်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်၊ လုပ်ငန်းတူတွေနဲ့ ဗြောင်ရော တိတ်တဆိတ်ပါ ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြံစည်လှည့်စားခဲ့ကြတယ်၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခြေထိုးပြီး တွက်ကပ်ခဲ့ကြတယ်၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုတ်ကျအောင် အမြဲ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ စိတ်သဘောထားက ပိုပိုပြီး လှည့်ဖြားတတ်လာတယ်၊ မလိုမုန်းထားတတ်လာတယ်။ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမဲ့ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ် လိုက်စားတာကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်က ကျွန်မဘဝရဲ့ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးဖြစ်နေလို့ပါပဲ၊ အဲဒါတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားသလိုပဲ။ ဒါကြောင့် အရောင်းကျသွားတာကို မြင်ရတာက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ဆုံးရှုံးရသလိုပဲ၊ အဲဒါက ကျွန်မကို အရမ်း ကြောက်လန့်သွားစေတယ်။ ဆိုင်ပိတ်ရပြီး လူတွေရဲ့ အားကျမှုကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့အတွက်၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို အတိုက်အခံလုပ်ချင်စိတ်နဲ့ ဝတ်ကျေတမ်းကျေပဲ လုပ်မိခဲ့တယ်။ ကိုယ့်တာဝန်ကို ခေါင်းရှောင်ပြီး စာတန်ရဲ့ စခန်းဆီ ပြန်သွားဖို့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ဆင်ခြေတစ်ခုအနေနဲ့တောင် သုံးမိမလို ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်က ကျွန်မကို အရမ်း တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေလိုပဲ။ အဲဒါတွေက သမ္မာတရားကို လိုက်စားတဲ့နေရာမှာ အတားအဆီးတွေ ဖြစ်လာပြီး၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဆိုင်းငံ့ထားဖို့နဲ့ ဘုရားသခင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပုန်ကန်ဖို့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာတယ်။ သမ္မာတရားကို လိုက်စားဖို့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို တိုက်စားပြီး ပြိုကွဲသွားအောင်၊ တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်ဖို့ တားဆီးရအောင်၊ ပြီးတော့ ကယ်တင်ခံရမယ့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးအောင်လုပ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ကို အတိုက်အခံလုပ်ပြီး အဲဒါနဲ့အတူ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရအောင် စာတန်က ဒီကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ အသုံးပြုနေခဲ့တာပါ။ စာတန်က လူတွေကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေဖို့ သုံးတဲ့ နည်းလမ်းတွေက အရမ်းကို စဉ်းလဲပြီး မလိုမုန်းထားတတ်တာပဲ။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်တွေကို ရခဲ့ပေမဲ့ ဟာတာတာဖြစ်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး အဲဒါကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့ကြတဲ့ သူတွေအားလုံးအကြောင်းကို ကျွန်မ တွေးမိတယ်။ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်က ယာယီ ဇာတိပကတိ သာယာမှုကိုပဲ ယူဆောင်လာပေးတာပါ။ အဲဒါတွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက ဟာတာတာဖြစ်မှုကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါဘူး၊ အဲဒါတွေက လူတွေကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး၊ လှပတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခု ပေးဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်။ လူတွေက ဘုရားသခင်ရှေ့မှောက်ကို မလာဘဲ ကိုယ်တော့် ကယ်တင်ခြင်းကို လက်မခံဘူးဆိုရင်၊ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ် ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ အားလုံးက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေမှာပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော် နောက်ထပ်တစ်ပိုဒ်ကို ကျွန်မ ဖတ်ခဲ့တယ်။ “လူတို့တွင် ဘုရားသခင်၏ စိတ်သဘောထားအပေါ် စစ်မှန်သော သိနားလည်မှုရှိသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ စိတ်သဘောထားသည် စစ်မှန်ကြောင်း၊ အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းကြောင်းနှင့် အမှန်တကယ် ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ၎င်းတို့ မြင်နိုင်သည့်အခါ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတို့ကို ချီးမွမ်းနိုင်သောအခါ ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် သိကြလိမ့်မည်။ ပြီးလျှင် သမ္မာတရားကို ရရှိကြပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းသည့်သူများသာလျှင် အလင်း၌ အသက်ရှင်ကြလေသည်။ ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် သိကျွမ်းခြင်း၏ တိုက်ရိုက်အကျိုးတရားသည် ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် ချစ်နိုင်ခြင်းနှင့် ကျိုးနွံနာခံနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတို့က ဘုရားသခင်ကို အမှန်တကယ် သိကျွမ်းကာ သမ္မာတရားကို နားလည်ပြီး ရရှိသည့်အခါတွင် ဘဝအပေါ် ၎င်းတို့၏ လောကအမြင်နှင့် သဘောထားတို့သည် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ရသည်။ ယင်းနောက်တွင် ၎င်းတို့၏ အသက်စိတ်သဘောထား၌လည်း စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လူများ၌ မှန်ကန်သည့် ဘဝရည်မှန်းချက်များ ရှိသည့်အခါ၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားနိုင်ပြီး သမ္မာတရားအတိုင်း ကျင့်ကြံပြုမူကြသည့်အခါ၊ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို အကြွင်းမဲ့ ကျိုးနွံနာခံပြီး သူ့နှုတ်ကပတ်တော်များအားဖြင့် အသက်ရှင်သည့်အခါ၊ မိမိတို့ စိတ်နှလုံး၏ နက်ရှိုင်းရာအထိ တည်ငြိမ်ခြင်းကို ခံစားရပြီး လင်းလက်သည့်အပြင် ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် မှောင်မိုက်ခြင်း ကင်းသည့်အခါ၊ ပြီးလျှင် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ လုံးလုံးလျားလျား အချုပ်အချယ်ကင်းပြီး လွတ်မြောက်စွာ အသက်ရှင်နိုင်သည့်အခါ ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့သည် စစ်မှန်သော လူ့အသက်တာကို ရရှိနိုင်ပြီး ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရားနှင့် လူ့သဘာဝတို့ကို ပိုင်ဆိုင်သည့်သူများ ဖြစ်လာကြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သင်နားလည်ပြီး ရရှိခဲ့သည့် သမ္မာတရားအားလုံးသည် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ထံမှ လာသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်လေသူ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို သင်ရရှိသောအခါမှသာ၊ ထို့ပြင် သင်သည်စံနှုန်းပြည့်မီသော ဖန်ဆင်းခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူသားပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း အသက်ရှင်နေထိုင်နေသည်ဟု သူပြောသောအခါမှသာ သင်၏ ဘဝသည် အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရရှိခြင်းဟူသည်မှာ သင်သည် သမ္မာတရားကို ရရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ သင်သည် သမ္မာတရားနှင့် လူ့သဘာဝတို့ ပိုင်ဆိုင်သည့် သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။” (နှုတ်ကပတ်တော်၊ အတွဲ (၃)၊ နောက်ဆုံးသော ကာလ ခရစ်တော်၏ ဟောပြောဆွေးနွေးချက်များ၊ လူ့သဘာဝကို သိရှိရန် နည်းလမ်း) ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တာက၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းနိုင်တာ၊ စိတ်သဘောထား ပြောင်းလဲခြင်းတွေကို ရရှိတာ၊ စာတန်ရဲ့ အန္တရာယ်ပြုတာကို ထပ်မခံရတော့ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုးကွယ်နိုင်တာကသာ တန်ဖိုးရှိပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဘဝဖြစ်တယ် ဆိုတာပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီဘဝဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံရတယ်။ အခု ကပ်ရောဂါတွေနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံ ခဏခဏ ဖြစ်ပွားနေတယ်။ ဘာသာတရားမရှိသူတွေဟာ အနာဂတ်က မှောင်မိုက်နေတယ်လို့ ခံစားရပြီး၊ ထိတ်လန့်စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေကြရတယ်။ ကပ်ရောဂါတွေနဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ သူတို့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ပိတ်မိနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မတို့လို ယုံကြည်သူတွေကတော့ နေ့တိုင်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို စားသောက်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းနဲ့ လမ်းပြမှုအောက်မှာ၊ လူကို စာတန် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆိုးညစ်တဲ့ အနှစ်သာရကို ကျွန်မတို့ နားလည်ပိုင်းခြားလာနိုင်တယ်၊ စာတန်ကို ငြင်းပယ်ပြီး ဘုရားသခင်နောက်ကို လိုက်နိုင်ကြတယ်၊ ကျွန်မတို့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း ကိုယ့်တာဝန်တွေကို တက်တက်ကြွကြွ ထမ်းဆောင်ပြီး သမ္မာတရားကို လိုက်စားကြတယ်၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို ဖြန့်ချိရင်း၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ အမှုတော်ကို သက်သေခံရင်း၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တော်ရဲ့ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှုနဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ အသက်ရှင်နေကြတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ကို အကောင်းချီးခံရဆုံး ဖြစ်စေတယ်၊ ဘယ်ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းနဲ့မှ လဲလှယ်လို့ မရတဲ့ အရာပါပဲ။ ဘဝမှာ လမ်းကြောင်း နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ပိုပြီး တွေ့ကြုံခံစားလာရတယ်။ တစ်ခုက စာတန်နောက်ကို လိုက်တာ၊ ပိုက်ဆံ၊ အဆင့်အတန်း၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် အကျိုးအမြတ်ကို လိုက်စားပြီး၊ ဇာတိပကတိကို ကျေနပ်စေရင်း၊ ပျက်စီးခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းတာ၊ နောက်တစ်ခုက ဘုရားသခင်နောက်ကို လိုက်တာ၊ သမ္မာတရားကို လိုက်စားပြီး၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်ရင်း၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကို ဖယ်ရှားပြီး၊ ကယ်တင်ခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းတာပါပဲ။ အဲဒီကြားထဲမှာ ဘယ်လမ်းကြောင်းမှ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အချိန်က တိုတောင်းပြီး၊ ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတွေက ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်မ နားမလည်သေးတဲ့ သမ္မာတရားတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အခု အရေးအကြီးဆုံးက နေ့ရက်တိုင်းကို ချစ်မြတ်နိုးဖို့၊ သမ္မာတရားကို အလေးအနက် လိုက်စားဖို့၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကောင်းကောင်းထမ်းဆောင်ဖို့နဲ့၊ စစ်မှန်တဲ့ လူသားပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ အသက်ရှင် နေထိုင်ဖို့ပါပဲ။

အခုတော့၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေနဲ့အတူ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေကို စားသောက်ရင်း၊ အသင်းတော်မှာ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ အချိန်အားလုံးကို သုံးနေပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ချိုမြိန်မှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ တစ်ခါတလေ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တဲ့အခါ အခက်အခဲတချို့ ကြုံရပြီး ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေကို ထုတ်ဖော်မိပေမဲ့၊ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်တွေရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းနဲ့ လမ်းပြမှုအပြင်၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရဲ့ မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းနဲ့ အကူအညီကြောင့်၊ ကျွန်မရဲ့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတဲ့ စိတ်သဘောထားတွေအပေါ် နားလည်မှုတချို့ ရလာပြီး၊ အဲဒါတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုက်စားနေပါတယ်။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံးပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ သမ္မာတရားတချို့ကို နားလည်လာပြီး လူသားပုံသဏ္ဌာန် နည်းနည်းနဲ့ အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာ ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။